Gnarls Barkley
St. Elsewhere
Warner Music, 2006

3.5

Dat mejk mi kreeeeeeeeejziiiii....

Niezależnie czy jesteś biały, czarny, czy zielony, czy mówisz "yo", czy mówisz "elo", czy w wolnych chwilach dłubiesz w nosie, puszczasz bąki, czy rozwałkowujesz dżdżownice na mokrym asfalcie - słyszałeś na pewno. Przebój pierwszej wielkości w 2006 nie schodzący z rotacji radiostacji, a i dziś się czasem przypałęta. Płyta tego poziomu co "Crazy" nie trzyma - cóż, trudno zapełnić tracklistę samymi hitami. Ale "St. Elsewhere" może się podobać. W całości. Twarzą projektu jest Cee-Lo Green, z rzadka trochę za bardzo pojękujący. Jakby większą rolę odgrywa jednak Danger Mouse, producent albumu, który poraża pomysłowością, łatwością dobierania melodii i godzenia często, wydawać by się mogło, przeciwległych światów. Gdzieś tam orientalny motyw, gdzieś tam ni-to-futuryzm - do tego brudna perka i taneczny krok. Nie arcydzieło, nie płyta wielka, ale fajna, po prostu.

Gooral
Ethno Elektro
SP Records, 2011

4.5

Muzyka góralska w połączeniu z elektroniczną - to nie może się udać. A jednak, udało się.

Wiecie, jak genialnie brzmi "Krywaaaaniu, Krywaaaaaniu" albo "W murowanej piwnicy tańcowali zbójnicy" na dubstepach, drumstepach i 2stepach (nie znam się, nie wiem, nie rozróżniam)? A jak dojdzie do tego flet, falset Jana Mądrali lub wokale Karpiel-Bułecki (nie tego z Zakopower) i Wiosny Rogowskiej? Albo 8-bitowe melodyjki rodem ze starych gier video i quasi-rapowa nawijka? Podpowiem wam: brzmi rewelacyjnie. Poskaczesz przy tym, złe emocje wypocisz, zwłaszcza na jakimś koncercie-istnym-rozpierdolu. I na nim też wyciągniesz w górę zapalniczkę i pogibiesz się przy chilloutowym "Traveler". Ma plan i się go trzyma: siedzi, robi muzę, możesz ją podwolumić. To jadymy, hohoho!

John Legend & The Roots
Wake Up!
G.O.O.D. Music, 2010

4.0

Unowocześnione, lecz przy tym niespartaczone klasyki gatunki.

A właściwie tak mi się wydaję, bo tych klasyków nigdy w życiu nie słyszałem. Przepraszam, za wszystkie swoje grzechy bardzo żałuję i obiecuję poprawę. Ale dopiero wtedy, jak skończę się jarać "Wake Up!". John Legend wzorowo wykorzystał swoje umiejętności wokalne. A że członkowie The Roots to dobre grajki, to i instrumenty pięknie ze sobą współgrają i brzmią naprawdę doskonale. Hip-hopowe featuringi okazały się strzałem w dziesiątkę. To właśnie kawałki z udziałem Black Thoughta, Commona i CL Smootha mają największy hitowy potencjał z całego wydawnictwa. Bardzo dobry album. Wake up everybody!

Mama Selita
1, 2, 3...!
Aloha Entertainment, 2012

2.0

Brakuje tu mocy.

Rapcore, crossover, rap do gitar - jakkolwiek byś tego nie nazwał, zawsze na propsie. Obojętnie, czy Rage Against the Machine i Limp Bizkit, czy Bakflip i Sekaku Liveband - słucham chętnie. I Mama Selita miała być czymś podobnym. Tyle że nie wyszło. Brzmienie okej, jest żwawo, jest pierdolnięcie, ale Igor Seider, frontman i wokalista, nie daje rady. Żeby się chociaż wydarł, krzyknął, podniósł bardziej głos. Nie, po co. Jak on nie widzi w tym sensu, to dla mnie nie ma powodów, żeby słuchać, kupować, na poważnie recenzować. Przy ew. następnej płycie radzę popracować nad refrenami.

Oddział Zamknięty
Oddział Zamknięty
Polskie Nagrania MUZA, 1983

3.5

Tego słuchało się na prywatkach.

Trochę soft rocka, trochę mocniejszego łupania - na imprezie, przepraszam: prywatce, może lecieć w całości. A właściwie mogłoby, bo współczesność jest bezlitosna dla takiego brzmienia, jak te. Nie ma syntetyków, nie ma pulsującego basu, gęstych bębnów, a nawet wychudzonych rockmanów w obcisłych rurkach z angielskim akcentem, na dźwięk którego małolaty zdejmują staniki. Nie ważne. Raczej lekkie tematy, lekkie piosenki. Z różnym skutkiem. Najlepiej prezentują się hity (ale numer!): ckliwy lovesong "Obudź się" i znane wszystkim "Andzia i ja". W 2010 roku z Przystanku Woodstock wracałem właśnie z "Andzią" chodzącą po głowie (mimo że Oddział Zamknięty nie występował). I z "jajka są pachnące jak kwiatki na łące" - ale to już temat na inną opowieść.

C2C
Down the Road EP
Onandon, 2012

4.5

Dali najbardziej niedoceniony przez publikę koncert (z kwadrans trwał ten set?) na Hip Hop Kempie, a teraz dokumentnie rozjebali mnie epką. C2C, czyli 20syl, Atom, Pfel i Greem - czwórka turntablistów nie z tej ziemi (bo z Francji - taki żarcik, hehe).

Sześć numerów, w czasie których dzieje się tyle, ile na całym świecie w ciągu dekady. Dwa pierwsze numery, sztosy jak się patrzy, wołają tylko "chodź na parkiet". I ja faktycznie na ten parkiet wychodzę, mimo że w zwyczaju raczej nie mam, a przecież niejedna mówiła, że tancerz nielichy, że John Travolta to przy mnie total noname, że jak gorączka sobotniej nocy, to tylko ze mną. Hehe, żartuję. W pierwszym niszczy ustna harmonijka, w drugim mocno rozpoznawalny sampelek (no chyba, że nie słyszeliście o "Drin za drinem"). Dalej atmosfera się rozluźnia, bardziej chillin' niż anektowanie densfloru. W "F-U-Y-A" załącza się w ogóle całkiem inna jazda - mrok, nostalgia, trochę jakby Amon Tobin. Tak, dzieje się tu dużo spektakularnych rzeczy.

Pink Floyd
The Darkside of the Moon
EMI, 1973

5.0

W dość obiektywnym rankingu RateYourMusic drugi najlepszy album wszech czasów.

Jak tu o tym dziele epokowym cokolwiek nowego napisać? Co nowego mógłbym wymyślić? Ja, mało tęgi umysł, zwłaszcza w temacie szeroko pojętego rocka. Emocji tu więcej niż w całym polskim hip-hopie, wirtuozerii tyle co na niejednym jazzowym wydawnictwie, a w dodatku materiał wyszedł przebojowy. Przebojowy nie na sposób współczesny, ale jednak przebojowy. "Money" i "Time" - moi faworyci. Przede wszystkim "Money". Choć nie ma tu moich floydowych ulubieńców ("High Hopes" i "Another Brick in the Wall"), zapuszczam dość często. Wstyd nie znać.

Perfect
UNU
tonpress, 1982

4.0

Miałem 10 lat, gdy po raz pierwszy usłyszałem "Autobiografie" - mniej więcej, ale tak dobrze brzmi.

Parę szybszych piosenek, pełno charakterystycznych riffów. Trochę się wszystko zlewa w jedno, może przed 30 laty tak nie było. Ale teraz? Na pewno. Chyba że mówimy o "Objazdowym niemym kinie" lub "Wyspie, niebie, zamku" (ależ tu świetna linia melodyczna wokalu Markowskiego!). Albo "Autobiografii" - dziele epokowym, jednym z najważniejszych utworów w historii polskiego rocka (jeśli nie najważniejszym). Takie teksty chyba naprawdę powstają raz na 30 lat. Można się zastanawiać, który ze współczesnych utworów dorówna "Autobiografii". Bo właśnie choćby z uwagi na nią po "UNU" trzeba sięgnąć.

Dezerter
Kolaboracja II
poljazz, 1989

4.0

Klasyk polskiego punka - brudna, antysystemowa muzyka, z której wszyscy brudni, antysystemowi raperzy powinni wynieść jakąś lekcję.

Bo te wszystkie protest songi - o tym, że było piękne społeczeństwo, ale wyzdychało - kopią po mordzie. Mimo że czasem są nieco za naiwne i zbyt zerojedynkowe. Wszystko podane bezkompromisowo i na ostro - marzy mi się koncert Dezertera w tym składzie i z taką zadziornością jak na "Kolaboracji II". Darłbym mordę i zbierał siniaki w pogo. Okej, intro i outro to spokojne i stonowane instrumentale - taka cisza przed i po burzy, klamra kompozycyjna - ale nie powinno to dziwić w momencie, kiedy między fuck the system wkradł się, powiedzmy, love song ("Wystarczy tylko chcieć"). Wywaliłbym jeden numer ("Dopiero tuż nad ziemią"), bo trochę zaniża poziom całości. A tak to przedni album (w dodatku, do dorwania za dwie dyszki!). Młodzi konformiści, wczorajsi anarchiści to nie tutaj. Brać w ciemno.

Hanna Banaszak
Hanna Banaszak
Polskie Nagrania MUZA, 1986

4.0

Ta pani naprawdę ładnie śpiewa.

Jeśli chodzi o lata 80. w muzyce, to dla mnie jest to jedno wielkie nieporozumienie. Ale nie tutaj. Hanna Banaszak ma świetny wokal i kozacki vibe, a instrumentarium, choć nie wielce rozbudowane, to dzierżone przez profesjonalistów (saksofon Zbigniewa Namysłowskiego i fortepian Marka Stefankiewicza - mega!). Gdzieś tam nieśmiało wkrada się funk, gdzie indziej ktoś chyba za bardzo zainspirował się Januszem Gniatkowskim i piosenką "Kuba, wyspa jak wulkan gorąca" ("Daj mi trochę złości"). Treść utworów w opcji "Jacek Cygan", ale tu to pasuje, tu się to sprzedaje. Jeden tekst dołożył nawet Wojtek Mann - przyszpanował angielskim, pokazał swą wrażliwą stronę, pięknie mu wyszło. Mało tego, album jest godnym materiałem do samplowania. Ostatnio Medium pożyczył sobie wejście z "Nadciąga banał" (sprawdź "Pralnię myśli" z "Teorii..."), a wcześniej ktoś dla Eldoki wyciął genialny saks z "Bo miłość zmienia życie zmienia w Veriete" (próbka wylądowała w mało znanym, choć zacnym "Deszczu"). Warto posłuchać, znać i mieć.