Dzięki Wizji Lokalnej gorzowscy MCs wzięli się za siebie i nagrali kilka luźnych jointów, często w ciekawych kooperacjach.



Mały Szu ma internetowy fame, ale niekoniecznie za rap (kto wie, ten wie, hehe - wiedzą już chyba wszyscy). Tu pokazał, że B.R.O. i Sulina zjada na śniadanie.



Jedyny gorzowski raper poza Smarkim i Zkibwoyem, o którym słyszała polska scena, plus total noname, który radzi sobie bardzo dobrze. Kolega Eno kolegi Gena nie zjada. A track fajny, bit kosmos. Byle Mes tego nie słuchał, bo sobie przypomni, że Mezo też miał piłkarza w każdym tracku... ;-)



Młodzieniaszek i typ, który na gorzowskiej scenie jest trochę dłużej niż chwilę. Fajny pomysł na track, choć Kato z racji swojego wieku mało autentycznie w nim wypada. I to jest chyba jego główny problem, bo poza tym konkret zawodnik, z fajnymi numerami na koncie (słabsze też są, ale jest ich jednak mniej).

Trochę to powstawało.

Jestem pozytywnie zaskoczony. Spodziewałem się lipy takiej, że będę się musiał wstydzić przed znajomymi z innych miast, a wyszło naprawdę nieźle. Dali radę - i mordki znane ze słyszenia, i z widzenia, i te, które poznałem osobiście, i kompletne noname'y. Poziom w miarę równy - wiadomo, są lepsi, gorsi, punchline'y mniej lub bardziej udane. Ale jako całość bardzo okej.

Bałem się, że będzie to kompilacja chujowych zwrotek, jednym haustem zjedzonych przez Ensona. Nie jest tak. Najpopularniejsza twarz z tego wideoklipu może wyprzedza resztę flow i techniką, ale jakoś niewyobrażalnie nie odstaje.

Sam teledysk miejscami nawet pomysłowy, ale jeśli chodzi o wykonanie - nie bardzo (zwłaszcza przejście między zwrotkami Ensona i Hasiego - ten podział ekranu ŹLE wygląda).

A poziom rapu w Gorzowie ma się naprawdę nieźle, więc przestań już wspominać o Wigilii z BRD.

PS Zbicie piątki przez Ensona i Keyrolla z 3F Rapu - wow. Lepiej nie dało się pokazać, że Gorzów ma WSPÓLNĄ scenę. Wiem, beef to bardzo stara sprawa, ale tak czy siak - props.

HuczuHucz
Po tej stronie raju
self-released, 2011

3.0

Sporadyczne nagrywki Mielzky'ego spowodowały, że w polskim rapie nie ma już MC-smutasów z krwi i kości. Całe szczęście pojawił się Hucz.

Na dziewiętnaście utworów co najwyżej dwa, te o hip-hopowej zajawce, nazwałbym w miarę pozytywnymi. Nawet konceptualny hidden track (oparty na liczbach 11 i 24; 24 listopada - pierwotna data premiery "Po tej stronie raju") jest mrożącą krew w żyłach historią, od której co najwyżej można się popłakać. I takich pesymistycznych opowieści, wizji i wynurzeń na płycie jest cała masa. Czy to wyciskacz łez prosto z blokowisk ("Bezsilność"), czy przepełniony skrajnymi emocjami kawałek o miłości ("Gdyby nie to", absolutny nr 1 albumu). Hucz ma głowę do tekstów, trzeba to przyznać. Momentami za niektóre problemy egzystencjalne chciałoby mu się przyładować, ale - z drugiej strony - wielu słuchaczy pewnie się w nich doskonale odnajduje, co niewątpliwie zbliża ich do trójmiejskiego rapera. Trochę szkoda, że równy poziom płyty, intrygujące porównania i błyskotliwe linijki czasem zakłócają wersy nieudane i kontrowersyjne ("A na legal nie chcę wyjść na krzywy pysk jak VNM"). Razi też proste i do bólu zwyczajne flow - w tym roku zostaliśmy przyzwyczajeni do tego, że każdy MC choć na chwilę odpala fajerwerki technicznych popisów. Nie Huczu. Na plus za to goście (zwłaszcza ci fame'owi - Tetris i Raca). Może poza Ensonem, który w swojej zwrotce wyraźnie przekombinował. Szkoda, że większość zalet marnuje się na średniej jakości bitach, niewybijających się poza undergroundowe przeciętniactwo. Raz na jakiś czas zachwyci któryś sampel. A tak to brakuje dołu, mocnych bębnów i pierdolnięcia. Brzmi to wszystko za płasko. Na Hucza i "Po tej stronie raju" warto jednak zwrócić uwagę. W końcu to najsmutniejsza płyta tego roku. Mielzky powinien wziąć się w garść i nagrać choćby epkę, żeby kocur z Trójmiasta przypadkiem nie odebrał mu miana "rapera nihilisty".