- Gustoprześwietlaczu, wracaj! - słyszałem przez ostatnie 2 miesiące od Przyjaciół Królika, premiera Pawlaka i Kasi Cichopek. No to wraca. Nowy, odmieniony, lepszy. Gustoprześwietlacz 2.0.

A jako pierwszy - Noid. 18-letni obywatel Polski zamieszkały w Skarżysku-Kamiennej. W wolnych chwilach produkuje bity i pisze bloga o produkowaniu bitów. Jak nie produkuje bitów, słucha muzyki (z myślą o produkowaniu bitów). I słucha każdej muzyki. A co tam. Szerokie horyzonty = Noid. Noid = szerokie horyzonty. Gdyby mógł, zmieniłby imię i nazwisko na "Szerokie Horyzonty" właśnie, ew. "Nie Szufladkowaniu". Niestety, polskie sądy regularnie odrzucają jego prośby i propozycje. W przyszłości chce założyć Zmilitaryzowane Oddziały Misia Uszatka i zostać ich Prezesem. Cały Noid.

Otwierajcie szampany, organizujcie imprezy, cieszcie się, bawcie, uprawiajcie miłość – drugi sezon Gustoprześwietlacza otworzyć zaszczyt mam. Nawet nie próbujcie mi wmawiać, że na to nie czekaliście. Niesłychanie miło mi spełnić Wasze marzenie, naprawdę. Spodziewajcie się miłej przejażdżki po tym, co najbardziej cenię w muzyce. Będzie dużo smutku, dużo gitar, dużo energii, dużo różnorodności.

1. Asian Dub Foundation – Target Practice


ADF, szerzej znany jako Mój Ulubiony Zespół, w roku 2008 wydał sobie album "Punkara", do którego "Target Practice" było intrem. Dziś uważam ów numer za jeden z zacniejszych tworów ADF stawiając go mniej więcej na równi z fenomenalnym "Flyover". Istny rozpierdol, takiej fuzji mocnych gitar i plemiennych kongasów nie słyszałem nigdy wcześniej. Jeden z najlepszych kawałków ever listened.

2. Jim Croce – Rapid Roy


Zwalniamy nieco tempo, jednocześnie zachowując jednak dobry nastrój. Mamy rok 1972, Jim Croce jeszcze nie wie, że został mu rok życia. To bardzo przykre, ale na obiecany smutek przyjdzie czas później. "Rapid Roy" swoim brzmieniem nasuwa jednoznaczne skojarzenie (rymy yo): Ameryka. Uwaga: najlepszy efekt uzyskasz w samochodzie, jadąc jakąś pozamiejską, samotną drogą. 

3. Wojtek Mazolewski Quintet – Newcomer


Godny polecenia jest cały album "Smells Like Tape Spirit", a już szczególnie kompozycja tytułowa, ale materiał niestety nie zdobył takiej popularności, na jaką zasługuje. Zaowocowało to wyjątkowo małą frekwencją numerów zeń za różnorakich wrzutach i Jutubach, więc nie miałem za dużego wyboru. Padło na "Newcomera". Świetna rzecz.

4. Groove Armada – History


Powoli zaczynamy iść w depresyjne klimaty. Niemal wszyscy moi znajomi uważają "History" za wesoły kawałek, ale dla mnie to definicja nieprzeniknionego smutku. Nie wiem, skąd mi się to bierze. Może z faktu, że jestem melancholikiem (poważnie) i w muzyce tysiąc razy bardziej wolę smutek niż wesołość? A co do samego zespołu – bardzo niedobrze, że zawiesili działalność koncertową, bo występy mieli świetne.

5. Emilio Rojas – Keys to the City


Odlatuję. Jeden z tych kawałków, których mogę słuchać absolutnie w kółko i mam pewność, że NIGDY mi się nie znudzą. Niesamowity klimat nocy to jest to, co Noidy lubią najbardziej. Mocny bit i mocny refren też. Stereo miłym dodatkiem. Czyżby kawałek idealny? Nie, ale brakuje bardzo niewiele. Może trochę więcej smutku.

6. Avenged Sevenfold – So Far Away


Umarł im perkusista i powstało takie cudo. A7X niestety nie zdążyło się wbić ze swoim "Nightmare" do mojego rankingu najlepszych płyt 2010, bo po prostu za późno to sprawdziłem. Szkoda, bo załapałoby się bankowo. Cholernie mocny album, na którym obok thrashowych rozpierdoli znajdują się takie perełki jak "So Far Away".

7. Greg Perry – Will she meet the train in the rain


Serious shit. Top10 najważniejszych numerów w moim życiu. "Will she meet the train in the rain" ubóstwiam, kocham, uwielbiam, czczę, oddaję szacunek, i tak dalej. Magiczne (PIĘKNE!) sześć minut pochodzące z bardzo fajnego albumu "One For The Road", rocznik '75. A więc Jim Croce już nie żyje.

8. Neo Retros – The Sandman


Najnowszy utwór w tej dyszce. 2011. Neo Retros wydają debiutancki album "Listen To Your Leader". Kilka tygodni później eNoiDe jest pewien, że niniejsza płyta wyląduje w podsumowaniach roku. Nie ma ŻADNYCH wątpliwości. "The Sandman" jawi się jako najlepszy track Neoretrosów – powolny, z dodatkiem kochanej gitary, oparty na cudownej melodii. No i melancholia intensywna jak mało gdzie.

9. Ice Cube – Take Me Away


"Take Me Away" pochodzi z wydanego w 2008 "Raw Footage", który powszechnie został uznany przez CBOM (Centrum Badania Opinii Mojej) za BZBA (Bardzo Zajebisty Bangerowy Album). Kończy się jednak bardzo smutno, ale w dobrym tego słowa znaczeniu. Do dzisiaj pamiętam pierwszy kontakt z "Take Me Away", znaczy pamiętam na tyle, na ile pozwoliła mi gruba warstwa podłogi nade mną, gdyż wbity w nią zostałem.

10. Megadeth – This Day We Fight!


Myśleliście, że już do końca będzie depresyjnie i melancholijnie? No proszę Was, przecież gitarowe nakurwianie też bardzo lubię. Musiał się tu znaleźć przynajmniej jeden metalowy rozpierdalator. Więc jest - "This Day We Fight!". A skoro to już ostatni numer, serdecznie dziękuję wszystkim czytającym (może nawet słuchającym?) za wytrwanie do końca. Podobało się? Hate me now.

Asian Dub Foundation - zajebista sprawa. Z miejsca stałem się fanem Asian Dub Foundation. Kupię płytę tego, wierzę. Jim Croce - pierwszy raz słyszę typa. Przyjemne bardzo, ale żeby osobiste TOP10? Wojtek Mazolewski Quintet - wrzucanie na Wrzutę nie jest trudne, serio. A co do muzyki - no nie wiem, nie odleciałem. Groove Armada - ani to smutne, ani wesołe. Całkiem dobre, ale wielkich zachwytów nie podzielam. Emilio Rojas - kawałek jakich wiele, nic ciekawego. Avenged Sevenfold - w Kulcie też umarł kiedyś perkusista i taka perła nie powstała (bo "Komu bije dzwon", wedle niektórych "kawałek o Szczocie", powstał jeszcze za jego życia, z tego co pamiętam). Bardzo dobry numer, też muszę sprawdzić ten zespół. Greg Perry - mega rzecz. Kto to samplował i gdzie? Piękne, piękne. Neo Retros - bardzo przyjemne. Ciepły wokal pani z Neo Retros przypomina mi trochę śpiew Reety-Leeny Korholi z Husky Rescue, a to już duże wyróżnienie. Ice Cube - o jeju, jaka nuda. Megadeth - potwierdzam, jest rozpierdol. Pozdro Noid, nagramy coś, wierzę.

Pablopavo & Ludziki
10 piosenek
Karrot Kommando, 2011

4.0

"Telehonem" Pablopavo zrywał z łatką ragga'owego wokalisty. "10 piosenkami" utwierdza w przekonaniu, że obecnie jest artystą bardzo trudnym do zaszufladkowania. Choć najchętniej założyłby koszulę w kratę, usiadłby gdzieś w okolicy warszawskich kamienic i raczyłby miejskim folkiem w stylu Stanisława Grzesiuka.

"10 piosenek" to tak naprawdę... 12 utworów. W dodatku smutnych. "Telehon" był nie tylko mieszanką stylów, ale i mieszanką nastrojów. Nowy album Pablopavo i Ludzików o ile dalej jest miszmaszem tego pierwszego, o tyle miszmaszu tego drugiego na nim nie uświadczymy. Nawet śpiewając do żywszej, przebojowe melodii (np. mój faworyt z płyty - "Oddajcie kino Moskwa"), Pablopavo atakuje wersami może nie tyle parszywie smutnymi, co smutnymi na swój nostalgiczny sposób. Micha się przy tym nie cieszy, głowa przy tym tak nie kiwa. To nie "XXL Yeti Funk".

A co z tym Grzesiukiem? Ano Pablo śpiewa tu choćby jego wersję "Ballady o Okrzei". Ale to jeszcze nic. Twórczość obu panów ma w sobie jakiś taki wspólny mianownik. Na czym to polega? Najprędzej na miłości do Warszawy i popularyzacji tego miasta w swoich piosenkach. Nawet tych smutnych.

I twórczość Grzesiuka, i twórczość Pablopavo, mimo jakiegoś tam podobieństwa, to - pod względem muzycznym - dwie zupełne różne bajki. Ludziki wokaliście Vavamuffin zgotowały taki rozstrzał stylistyczny, że głowa mała! Na "10 Piosenkach" znalazło się miejsce nawet dla tak odległych od reggae - "gatunku-matki" dla głównodowodzącego projektem - jak numer "Złoto". Aż szkoda, że Pablo również nie śpiewa na tuzin sposobów. Byłoby jeszcze ciekawiej.

Ale, ale! Muszę to zaznaczyć: Nie tylko Grzesiuk, ale też i Kazik. Tytułowe "10 piosenek" swoją konstrukcją mocno przypominają "12 groszy" - może nie jest to świadoma inspiracja, ale kojarzy się jednoznacznie.

Górnolotne stwierdzenia w stylu "płyta roku" zostawiam sobie na później. Trudno jednak nie przyznać, że "10 piosenek" to jedno z ciekawszych tegorocznych wydawnictw. Podobno druga płyta to umarł w butach, ale gdyby wierzyć we wszystkie "podobno". Pablopavo sprostał wyzwaniu, drugim krążkiem udowodnił, że "Telehon" nie był tylko jednorazowym wystrzałem "nieragga'owej" formy. Nie zaskakuje tak jak debiut, ale brzmi lepiej. Krócej, konkretniej i bardziej spójnie.

Sochar, tudzież Kozik, to bardzo sympatyczny, żyjący swoimi zajawkami koleś. Czy jego gust także można nazwać sympatycznym? Przekonajcie się:

Kilka dni temu [No, na dobrą sprawę kilka tygodni temu - przyp. Lite] Lite napisał do mnie z zapytaniem czy bym i ja nie dał prześwietlić swojego gustu. Jako, że od czasu do czasu zdarza mi się przeglądać jego bloga, o cyklu wiedziałem i przeglądałem go kilka razy. Od razu się zgodziłem. Poniżej będziecie mogli zobaczyć mój gust muzyczny. Pewnie część z utworów/artystów będzie Wam znana. Jedni bardziej, drudzy mniej i tak dalej. Na dobrą sprawę najpierw zastanawiałem się, czy nie zrobić tego w oparciu o mojego lastfma. Stwierdziłem jednak, że to chyba nie będzie aż tak trafne odwzorowanie mojego gustu. Kolejność jest całkowicie przypadkowa.

The Damrockers - Wróc na Kaszëbë


Kapela pochodzi z Gdańska, wykonują fajnego pankroka 77, śpiewając po Kaszubsku. Wydali dwie płyty i niestety już nie działają, a szkoda. Dlaczego słucham kaszubskiego pankroka? Chyba dlatego, że uwielbiam pankrok i Kaszuby.

Dropkick Murphys - The State of Massachusetts


Wgniatający mnie w fotel, i powodującą przyspieszenie bicia serca, potupywanie nogą i ogólne zadowolenie, euforie, pobudzenie i masę innych rzeczy kawałek. Z resztą jak większość kawałków kapeli z Bostonu. Folk pank to zdecydowanie to co najbardziej w pankroku lubię (no, poza chlaniem ogromnych ilości alkoholu). Dropkick Murphys jest zdecydowanie moją ulubioną kapelą, a gdybym miał okazje być na ich koncercie jestem przekonany, ze skończyło by się to dla mnie orgazmem.

The Prodigy - Voodoo People (Pendulum Remix)


Nigdy nie byłem fanem muzyki elektronicznej, a wszystko co z nią związane, zawsze wrzucałem do worka pod nazwą "techno". Dziś jest już trochę inaczej. Muzyka elektroniczna, jak jest dobra, to nawet posłucham. Zdarza mi się nawet jakiś techno remiksów słuchać. Z racji tego, że Prodigy lubię bardzo, bo to co robią, jest naprawdę czymś wyjątkowym, a Pendulum przypadło mi do gustu, dlatego ten kawałek. Przy okazji Prodigy, to codziennie rano budzi mnie kawałek "Omen".

Guano Apes - Big in Japan


Właściwie to zastanawiałem się długo, który ich kawałek tutaj wrzucić. Czy coś co znają wszyscy? Czy może coś z nowej płyty? Może Woodstock? Sandry i jej kumpli słuchałem jakoś pod koniec podstawówki, początku gimnazjum. Później zaprzestałem do momentu gdy dowiedziałem się, że grają na Wood 2009. Zdecydowanie najlepszy koncert na jakim byłem. Przechodzą mnie ciary jak tego słucham.

Trzeci Wymiar - Łapy w górę!


Kawałek z niezłym pierdolnięciem. Trzeci Wymiar zawsze uważałem za jakiś pseudo rap, nie sprawdzając ich nigdy. Byłem bardzo silnie uprzedzony. Gdy sprawdziłem "Złodziei Czasu", zrozumiałem, jak wielki błąd popełniałem do tej pory.

Ramzes & The Hooligans - Pogrzeb


Pankrok! Zapraszam wszystkich na mój pogrzeb. Będzie pankrok, będzie piwo i każdy będzie mógł się najebać! Marzy mi się, aby mój pogrzeb był taki, jak opisał tutaj Ramzes. Będzie zabawa, będzie śmiech, Kozik zdechł.

Zeus - Spójrz na mnie


Dobry ziom, który niesie ze sobą mega potężną dawkę pozytywnej energii. Uważam, że na polskiej scenie brakuje takich raperów jak on.

Podwórkowi Chuligani - Nasza Epoka


Jedna z pierwszych pankowych kapel, od których zaczynałem słuchać panka. Nie licząc wczesnych czasów podstawówki, gdzie byłem szatanem i słuchałem amerykańskich panków. Co nie było mądre. Na szczęście zmądrzałem. Podwórkowych Chuliganów poznałem od kawałka "Extra Mocne", później poznałem całą ich twórczość. Początki gimnazjum jakoś. Kawałek ten pochodzi z najnowszej płyty wydanej w 2010 roku, po 8 latach od ostatniej płyty.

Uliczny Opryszek - Na zawsze punk


Myślę, że nie ma tutaj o czym pisać, tytuł mówi sam za siebie. Ewentualnie mogę stwierdzić, że jestem zaskoczony, że nakręcono do tego teledysk.

The Bill - Pop Kultura


Kolejny polski pank. The Bill to kapela, którą każdy, kto słucha pankroka, powinien znać. Mają piosenki o żołnierzu, o sraniu i kiblu, jest też taka, która przedstawia realia, jakie były ładnych kilka lat temu.

Nareszcie doszedłem do końca. Teraz tak patrzę i stwierdzam, że trochę znowu bym tutaj pozmieniał, bo 10 kawałków to zdecydowanie za mało. Myślę jednak, że nie wyszło mi to najgorzej. Chciałbym jeszcze dodać, że tam gdzie jest Trzeci Wymiar, wcześniej był Ostry, ale Ostrego wyjebałem, bo już prawie go nie słucham i jego psychofanem już od jakiś 3 płyt nie jestem. Pozdrawiam, Kozik.

PS Panka grać, kurwa mać!

The Damrockers - nic nie rozumiem, ale całkiem spoko. Dropkick Murphys - zajebista rzecz, chcę więcej tego! Prodigy - no fajne, fajne. Póki co, nie jaram się. Zobaczymy, co będę mówił po Woodstocku. Guano Apes - takie se. Trzeci Wymiar - ooo taaaak, ten numer to istna koncertowa bomba. Jeśli kiedykolwiek gdzieś w pobliżu będzie grać 3W, to na pewno przyjdę. Choćby po to, aby posłuchać tego utworu na żywo. Ramzes - ale ma koleś głos, beka. Wokal wszystko psuje, bo tekst spoko. Zeus - co mam powiedzieć? Lubię gościa. To nie jest mój ulubiony numer Zeusa, ale... Co z tego? Propsy. Podwórkowi Chuligani - jak punk to punk. Nie wstrząsnęła mnie ta piosenka. Uliczny Opryszek - jak wyżej. The Bill - jak wyżej.