Sponsorem dzisiejszego zestawienia jest wyraz "nuda" odmieniany na wszystkie sposoby i przynajmniej w dwóch językach. Wpadkami zazwyczaj zostawały bowiem te produkcje, przy których wynudziłem się niewyobrażalnie, mimo że zapowiedzi wskazywały na co innego. Wpadki, czyli więc rozczarowania, a nie koniecznie najsłabsze płyty tego roku. Osobiste, subiektywne rozczarowania. Bez przyznawania miejsc, bo jak stwierdzić, czy gorszy od nieudanych powrotów Jimsa i Jobixa był pseudokoncept Tetrisa lub marna forma tekstowa Staszewskiego? Zupełnie inne bajki. Po prostu dziesiątka moich największych rozczarowań.
Duże Pe - Nowoczesny hip-hop vol. 1
Marcin ulega modzie na dubstep i Wielką Brytanie i jeszcze śmie mówić, że szalony crossover, którego się dopuścił, zasługuje na miano "nowoczesnego hip-hopu". Brawo za odwagę, lecz, niestety, wyszedł koszmarek jakich mało. Na tym charczącym basie Pe nie brzmi za naturalnie, a od wylewającej się z rozgłośni radiowych, dubstepowej nowej wersji "Na raz" może zaboleć głowa. Później wyszła jeszcze druga część mixtape'u - już nie darmowa i ponoć lepsza. Nie przekonałem się jednak, aby po nią sięgnąć. Wybaczcie, w tych klimatach, choć niekoniecznie aż tak bliźniaczych, to wolę Dizzee Rascala.
Fisz Emade - Zwierzę bez nogi
Kiedyś to teksty Fisza były niezrozumiałe. Dziś są one proste jak budowa cepa, a wątpliwości budzi jedynie zachowanie braci Waglewskich. Już garażowe Kim Nowak należało rozpatrywać w ramach kategorii zachcianek i widzimisię rodzeństwa. Naśladownictwo Beastie Boys wychodzi im jeszcze marniej. No, nie tyle "im", co Fiszowi, bo Emade jak zwykle przywalił całkiem konkretnie. Hrabia Miód używa utartych, nic nie wnoszących frazesów, które i tak giną w hałasie robionym przez Piotrka. Można się tylko zastanawiać, co gorsze.
Jimson - Ucieczka z wesołego miasteczka
Przekombinowane, przeintelektualizowane i przeciętnie nawinięte. I to ma być powrót króla? O zgrozo, multum osób porównuje Jimsona na "UZWM" do Mesjasza, oddając - i raperowi, i samej epce - hołd, na którą w tym roku nie zasłużyła żadna płyta, a co dopiero tak marna jak ta. Zerowa treść ukryta pod skomplikowanymi, przesadzonymi metaforami. Ale Jims ma sajkofanów, którzy będą tak długo dłubać w słownikach, aż wycisną z każdego z utworów 100%. Tylko czy o to w tym wszystkim chodzi?
Kazik Na Żywo - Bar la Curva / Plamy na słońcu
Kto myślał, że Kazik znów zacznie rapować, ten się grubo rozczarował. Kto sądził, że Staszewski wciąż będzie w wysokiej formie tekstowej od początku do końca, a nie tylko na potrzeby singla, ten się tłusto zawiódł. Kto uważał, że lider Kultu dalej potrafi tuszować swoje braki wokalne, ten postradał zmysły i jest opasły niczym sam Kazes. A nie, Kazik ponoć schudł, więc nie umrze tak szybko z powodu cukrzycy lub innej choroby wieńcowej. Radujmy się! Ale nie przy dźwiękach nowej płyty KNŻ, bo poza "Plamami na słońcu" i "Balladą o Janku Wiśniewskim" nie oferuje ona nic ciekawego. Kazik się skończył?
Maleo Reggae Rockers - Rzeka Dzieciństwa
Gdyby cała "Rzeka Dzieciństwa" składała się tylko z freejazzowej wstawki w "Pod papugami", byłbym całkiem kontent. Ba, dałbym Malejonkowi medal ze szczerego złota za nagranie płyty dekady. Ale jest jeszcze parę numerów, marnych jak zwrotka Wilka w "Kiedy byłem małym chłopcem". Po raz kolejny utwory sprzed lat zostały zmasakrowane. Miła odmiana, że tym razem nie przez Grabaża i jego Strachy na Lachy.
Mroku - Bajki Robotów
Synonimem tej płyty jest wszechobecna nuda. Mroku żadną linijką nie zaskakuje, a miał to przecież w zwyczaju na projektach poprzedzających "Bajki Robotów". Mało tego, poziom jego narzekactwa na politykę i polityków oscyluje gdzieś w okolicach demotywatorów i kwejka. Sprawy nie ratują też bity (głównie Mahyn i BobAir), które także, choć nie zawsze, nużą. Aż dziw bierze, że akurat tym albumem Mroku zwrócił na siebie uwagę Fonografiki, która postanowiła ją wydać w oficjalnym obiegu (acz bez większej promocji). Mam nadzieję, że w jakiś sposób przyczyni się to do nagrania lepszej płyty w przyszłości.
Red Hot Chili Peppers - I'm With You
Coś jak "Stadium Arcadium", "By The Way" i te gorsze piosenki z "Californication". Czyli że spoko? No gdzie. Śmierdzi nudą na kilometr. Jeszcze jakby Red Hoci dołożyli jakiś przebój. Ale nie. Na co hity, na co szlagiery? Przesłuchałem raz i wyrzuciłem kompakt przez okno. Żartuję, materiał poleciał bodajże pięciokrotnie. I nie z cedeka, tylko z nielegalnie pobranej paczki empetrójek (sorry, Anthony). No i ten, nie chciałem marnować czasu i energii na usuwanie folderu "I'm With You" z dysku, o opróżnianiu kosza nawet nie mówiąc.
Starszy Brat - Beaty, Rymy, Weekend
Miał być wielki powrót Zkibwoya po latach, był przegadany album od trzech podstarzałych, podobnych do siebie kolesi. Rodzina na pierwszym miejscu, praca jako środek do zapewnienia jej szczęścia i dobrobytu, a rap to czysta, weekendowa zajawka - taka jest mniej więcej wymowa płyty (bootlegu?) Starszego Brata. I fajnie, ceni się dojrzałe podejście. Tylko jak przy nim nie zasnąć?
Tetris - Lot 2011
Tet nie przekonuje ani wybujałym konceptem, ani sobą - jakby mniej kreatywnym i zajadłym niż na płycie poprzedniej. Fajne są single, ale poza tym - nic ciekawego. Zwyczajnie wieje nudą. Dobrze, że chociaż bity dają radę. No, zazwyczaj. Bo niektóre wycieczki wydają się zbyt odważne. Albo te przesłodzone, wręcz cukierkowe dźwięki. Fu. Miała być płyta roku, a jest wpadka. Tetris spada z podium dla najlepszych polskich MCs. Mam nadzieję, że tylko chwilowo.
Warszafski Deszcz - PraWFDepowiedziafszy To ma pływać, to ma głową kiwać. Jacku, Michale - nie tym razem. "PraWFDepowiedziafszy" nie buja ani przez moment. No, pierwszy singiel daje radę. Ale reszta? Boooring!!! Tedunio, Numerze - pieprzycie trzy po trzy. Niby jak zawsze, tyle że jakoś bez chemii, na jedno kopyto. I co z tego, że TDF dołącza na koniec manifest pierwszej klasy, trafnie oddający zidiociałe środowisko kultury czterech elementów w Polsce? Co z tego, skoro płyta nie żre? Co z tego, skoro nie chce się do niej wracać jak do "Powrócifszy"?
Krzysiek Nowak - stosunkowo nowa postać w polskiej rap-blogosferze. Tak, tak - prowadzi bloga (ponoć całkiem popularnego). Ale pisze też - coraz częściej - dla Popkillera, najlepszego polskiego portalu hip-hopowego (przynajmniej wg mnie). No rapu słucha. Chociaż wg jego profilu na LastFM najbardziej ubóstwia Comę. Dziwne - w poniższej liście żadnego Piotra Roguckiego nie uświadczymy. Mój rówieśnik. Tyle że ja akurat jestem trochę grubszy. No i z zachodu, a nie z Lublina. W każdym razie - spoko z niego ziomek. Sprawdźcie czego słucha. Chyba, że pamiętacie, czym jarałem się ja. Tak ze 3 lata temu. Wtedy nie musicie. Bo nic nowego (no, poza numerami 10, 6 i 2) tu nie znajdziecie. Żartowałem. Jasne, Krzysiek ma trochę gust jak Lite Lit w 2008, ale i tak warto go prześwietlić. Panie i panowie, ladies and gentleman, Krzysieeeeeeek Nowaaaaaaaaak!!!
Nie przypuszczałem, że wybranie dziesięciu ulubionych utworów może być tak mozolną i karkołomną pracą. Łatwiej zrobiło się dopiero wtedy, gdy uznałem, że większość mojej listy powinny tworzyć kawałki rapowe. Z tego powodu tylko dwa rockowe, a dokładniej grunge'owe wynurzenia. Enjoy!
10. Nirvana - Where Did You Sleep Last Night
Wiem, wiem – jak pozujący na w miarę świadomego słuchacza człowiek może w swoim top 10 umieścić Nirvanę? Ano może, bo ten cover jest zaiste świetny, chociaż wersja Lead Belly'ego też niczego sobie.
9. Dinal - Mili ludzie
Obiegowa prawda głosi, że każdy przechodzi kiedyś fascynację polskim podziemiem, a w szczególności jego truskulową odsłoną. Wypada zapytać – co w tym złego, skoro takie ekipy jak Dinal potrafiły swego czasu wjechać z rzeczywistym level up'em w złożeniach poszczególnych wersów, a do tego ich wielokrotne niosą ze sobą ciekawą treść? (Umiejętności raperskie warto przy tej okazji pominąć).
8. 834 – Drzwi
Przykra sprawa – im lepszy technicznie staje się VNM, tym większe kocopoły i facepalmowe linijki kładzie na majku. Jeśli ta niekorzystna tendencja nie ulegnie zmianie, to chcę go zapamiętać z tak osobistych, dobitnych i jak na niego ambitnych konceptów w postaci chociażby "Drzwi".
7. Małolat/Ajron - Rodzice
Mój profil na LastFM nie kłamie - "W Pogoni Za Lepszej Jakości Życiem" jest najbardziej przekatowanym przeze mnie albumem w życiu. "Rodzice" to przykład, że za pomocą emocji w głosie, charakterystycznego flow, dość prostego tekstu i genialnego melancholijnego bitu można stworzyć najbardziej łapiący za serducho kawałek dla rodziców.
6. Ten Typ Mes - Witaj śmierci
Czasy, w których Piotrek był najmniej dresiarskim z dresów i najbardziej awangardowym z najmniej awangardowych już dawno minęły. Na ich dowód mamy kilka albumów, na których Mesowi nie chciało się jeszcze tak bardzo zamachiwać na przeciętność. PS. „Witaj śmierci” to mój ulubiony storytelling w polskiej rapgrze.
5. Pezet-Noon – Nie jestem dawno
Trudno mi wyobrazić sobie sytuację, w której szanujący się słuchacz polskiego rapu mógłby nie docenić maestrii tego klasycznego duetu raper/producent. Można się krzywić na współczesne puszczanie oka w stronę nastoletnich fanek jarających się „Muzyką Emocjonalną”, można zarzucać przemianę nawijacza z truskula w najebkowicza, a potem w rozedrganą mimozę, ale nie sposób zgnoić „Muzyki Poważnej” - chyba że jest się niepoważnym.
4. Eldo – Plaża
Irytuje, po prostu irytuje – a to skrzywi się na wieść o bluzach Obrońców Tytułów, a to zechce opchnąć swoje szkice za grube tysiące, a na koniec powyzywa jeszcze kogo się da od gamoni. Jednego mu jednak nie można odebrać – nagrał żelaznego klasyka w postaci "Eternii", z której to pochodzi "Plaża", w moim przekonaniu stanowiąca creme de la creme polskiej rapowej liryki.
3. Zkibwoy & DJ Ader - Skandale (feat. Pan Wanxxx)
Słyszysz wjazd Wankeja o Burkina Faso i od razu wiesz, o co chodzi. W moim zestawieniu nie mogło zabraknąć EP-ki Polskiego Króla Obskurwu. Jeden z tych utworów, które pokazałbym kumplowi z zagranicy.
2. Pearl Jam – Jeremy
Opener 2010 -> koncert Pearl Jam -> łzy w trakcie Jeremy'ego. Nie wstydzę się, naprawdę tak było. Utwór z niesamowitą historią, o której mówiłem, a przede wszystkim pisałem setki razy, także na swoim typowo rapowym blogu. I to chyba powinno starczyć za najlepszą możliwą rekomendację.
1. Jimson - Gorąca ofiara
Chciałbym, żeby ten tekst przeczytał którykolwiek z fanów WSRH, gdyż "Gorączka w Parku Igieł" na pewno by mu przypasowała. Z tą pewnością to może trochę przesadziłem, ale Jims to mój osobisty mistrz liryki i bez wątpienia "pierwszy podziemny raper, co ma flow, technikę i głos".
Nirvana - dobre, po prostu. Dinal - moje ulubione ziomki z Opola. Na "W strefie..." są lepsze numery, ale ten też konkretny. Szczególnie zwrotka Wankza. 834 - jak nie lubię VNM-a, tak parę numerów 834 było naprawdę w pytę. "Drzwi" na przykład. Albo "Chronolog". Ale te czasy już nie wrócą. Małolat/Ajron - łapie za serducho, to prawda. W ogóle cała płyta jest szczera, a przez to bardzo dobra. I to mimo pewnych braków, niedociągnięć i irytujących momentów. Mes - solowy debiut świetny, ale wolę dwie kolejne płyty. Znowu szczery numer. I to bardzo. Można się zastanawiać, czy nie najszczerszy w polskim rapie. Pezet-Noon - pierdolony klasyk. Kiedyś był to numer, który katowałem zdecydowanie najczęściej. Eldo - "Plaża" = najlepszy numer z "Eternii". I faktycznie creme de la creme. Czysta poezja. Zkibwoy - "Skandale" były też w mojej "dziesiątce" (a właściwie "jedenastce"). Zwrotka Wankza moc. Cały numer zresztą świetny. Pearl Jam - no ładny numer. Ale na kolana nie padłem. Jimson - KOZACKI NUMER. Bardzo mocny. Przypomniałem sobie Twoją listą wiele dobrego. Dzięki.
Było 37 gustoprześwietlaczy. 36, nie licząc mojego.
370 piosenek. Niektórzy artyści przewijali się wielokrotnie.
Dwukrotnie: IAM, Zkibwoy, KSU, Faith No More, Beastie Boys, AC/DC, L.U.C, Bonobo, Florence + The Machine, Burial, Daft Punk, Massive Attack, Gentleman, The Beatles, Shakira, Manaam, System of a Down, Paktofonika, DubFX, Hey, O.S.T.R., The Roots, Pink Floyd, Jill Scott, Björk, Gang Starr, Łona, Eric Clapton, Maluch, Bajzel, John Frusciante, Cypress Hill.
Trzykrotnie: Strachy na Lachy, Eldo, Pablopavo i Ludziki, Bob Marley, Nas, Gorillaz, Afro Kolektyw, Fisz, The Fugees, The Cranberries, Lao Che.
Pięciokrotnie: Kult, The Prodigy.
Sześciokrotnie: Red Hot Chilli Peppers.
Nie wszyscy chcieli podzielić się równo dziesięcioma utworami. Groszka pokazała 9, niżej podpisany 11 kawałków.
"10" najbardziej trafiająca w moje gusta: Górek i Horbi ex aequo Najbardziej zaskakująca "10": Agniecha Najbardziej undergroundowa "10": Davio Najśmieszniejsze opisy: Deliszys Najzabawniejsza "10" ogółem: Zawył wół
12 utworów pojawiło się więcej niż 1 raz. Jedenaście dwukrotnie, jeden trzykrotnie.
IAM - Demain c'est lion
Dziewięć kurwa minut kozackiego rapowania do dość prostego i monotematycznego bitu.
Zkibwoy & DJ Ader - Skandale (feat. Pan Wanxxx)
Klasyczny bit, klasyczne zwroty Jobiksa i Wankeja.
AC/DC - T.N.T.
Nic nie będę pisać - posłuchajcie.
Bajzel - Wsioryba
Nie jestem pewien, ale ten cały Bajzel wypłynął chyba na Męskim Graniu. "Wsioryba" szybko się wkręca.
Pablopavo & Ludziki - Do stu
Nie mam pojęcia, dlaczego akurat ten numer z "Telehonu" znalazł uznanie więcej niż jednej osoby. Ktoś ma jakiś pomysł?
The Prodigy - Omen
To jest dobre. I tyle na ten temat jestem w stanie powiedzieć.
Bob Marley - Iron Lion Zion
Mój ulubiony kawałek Boba. A w mojej "10" go nie było.
Nas - Nas is like
Klasyczny bit. Bardzo go lubię.
Afro Kolektyw - Karl Malone
Karl Malone, czyli BANANEK! Absolutne TOP3 Afro Kolektywu. Listoooonosz naaaasz!
The Fugees - Fu-Gee-La
Najlepszy numer od The Fugees. Najlepszy, do którego rękę przyłożyła Lauryn Hill. I ten bit!!! Mega rzecz.
The Prodigy - Girls
Aż 2 numery The Prodigy pojawiały się na czyichś listach dwukrotnie. Ciekawe, ile z tym wspólnego ma fakt, iż brytyjski zespół wystąpi w sierpniu na Przystanku Woodstock...
Gorillaz - Feel Good Inc.
3 - tyle razy ktoś umieszczał "Feel Good Inc." w swojej "10". Sam, jeśli chodzi o Gorillaz, wolę "Clinta Eastwooda", ale i ten numer kosi.
Nie wszyscy zdążyli dosłać swoje "10". A szkoda. Będzie druga edycja gustoprześwietlacza, tak mi się wydaję. Ale nie będzie ona przeznaczona dla moich znajomych. Zobaczycie dla kogo.
No co, myśleliście, że nie skorzystam z okazji, by przedstawić moje ulubione kawałki? Wprawdzie pewnie niektórzy z Was sami doskonale wiedzieliby, jakie one są, ale co z tego? Zawsze wiedziałem, że w układaniu takich "list przebojów" jest mnóstwo frajdy. Poniższa "10" ma jedną wadę - obnaża do reszty to, że moje rozkmina o tym, że już nie jestem hip-hopowcem tak ma się do rzeczywistości, jak Emmanuel Olisadebe do pierwszego Polaka na Plutonie. To nie 100% rap, ale gdyby ta rozkmina byłaby faktyczna, to rapu byłoby tu mniej. A może rozkmina jest prawdziwa, ale ja pojechałem tu zbyt sentymentalnie?
10. Louis Armstrong - What A Wonderful World
Od roku mój budzik. Jeśli jakiś czarny koleś z chrypą w głosie śpiewa, że świat jest cudowny, to nic dziwnego, że wstaje się przy tych słowach o wiele przyjemniej, niż przy "W dół" Zeusa. Nie wiem, czy zdajecie sobie sprawę, ale post o "What A Wonderful World" był pierwszym wpisem na tym blogu. Ciekawe, prawda?
9. Looptroop Rockers - Professional Dreams
Living on dream... Don't wanna wake up! Najświeższa rzecz w dziesiątce, umilacz nauki do matury, jedyny kandydat na hymn tegorocznych wakacji. Zwłaszcza, że w sierpniu usłyszę na żywo na Kempie. Looptroop musiał się tu znaleźć. Może Szwedzi nagrali wiele zajebistych, bardziej klasycznych numerów, ale coś czuję, że akurat ten kawałek zawładnie mną najbardziej ze wszystkich. Nie nudzi się + wszyscy to kochają. I propsy za follow-up do Hocus Pocus. Francuzów tu wyjątkowo nie ma, bo akurat 20syl ma ode mnie brawa za całokształt, za wszystkie 3 albumy od początku do końca - pojedyncze numery są super, ale żaden nie zdobył mnie na zawsze.
8. Husky Rescue - Blueberry Tree (Part I, II & III)
Na dobrą sprawę są to aż 3 utwory, ale że jakaś miła osoba zrobiła z tego jednego YouTube'a, lądują tutaj wszystkie części "jagodowego drzewka". Piękne. Idzie się przy tym rozpłynąć, odprężyć, wychilloutować. Głos Rety-Leny Korholi <3. Jak tego słucham, w głowie powstają 2 kontrastujące ze sobą obrazy: albo zajebana śniegiem równina, albo bezwietrzny poranek na jakiejś tropikalnej plaży. A jak się do tego jagodowego drzewka dołączy kolejny numer z płyty - "Hurricane (Don't Come Knocking)" - to już jest kompletna miazga, totalna masakra. Właśnie dla takich rzeczy rozkminiam wciąż opcję, co by nie być już tym hip-hopowcem.
7. IAM - Demain, C'est Lion
Nie ma Francuzów z Hocus Pocus, są Francuzi (bynajmniej nie stuprocentowi) z marsylskiego IAM. Z kawałka, który już dawno, dawno temu, bodajże w drugim gustoprześwietlaczu, pokazywał Davio a.k.a balizz. Dziewięć kurwa minut kozackiego rapowania do dość prostego i monotematycznego bitu. Nic nie rozumiem, a i tak brzmi to na tyle zajebiście, że mogę powiedzieć, iż jest to jeden z moich ulubionych utworów, przynajmniej ostatnimi czasy (no, w przeciągu półtora roku, odkąd przywiozłem z Paryża płytę "L'École du micro d'argent").
6. Strachy na Lachy - Czarny chleb i czarna kawa
Moje top3 kawałków do karaoke tudzież śpiewania o każdej porze ("Ktoś powiedział, ten co śpiewa modli się razy dwa, ale powiedział to, zanim zaśpiewałem ja" - słowa Afrojaxa pasują do mojego śpiewania idealnie. W sumie szkoda, że nie upchnąłem tu nigdzie Afro Kolektywu, bo zasługuje). Piosenka więzienna zaaranżowana przez Strachy po swojemu. Nic tylko siąść w kółko przy ognisku, znaleźć jakiegoś gitarowego grajka i śpiewać to najgłośniej jak się da. Znam na pamięć, a Wy? Nawet teraz sobie śpiewam.
5. T.Love - King
Idźmy za ciosem, kolejny kawałek do śpiewania. Ale to już wyższa szkoła jazdy. I dla śpiewających (więcej tekstu), i dla grającego. Zdecydowanie mój najulubieńszy numer od T.Love. Lubię takie historie - biograficzne numery o kimś, jakieś storytellingi (gdyby było więcej miejsca, wrzuciłbym tu wszystkie storytellingi Sokoła, "Każdy ponad każdym" otarł się o dziesiątkę).
4. Zkibwoy & DJ Ader - Skandale (feat. Pan Wanxxx)
Klasyczny numer z Gorzowa od obdarzonego "kozackim akcentem" Jobixa. Jakby tego było mało, kurewsko się rozpadało zwrotkę życia (no dobra, przesadzam) jebznął tu Wankej - minister rządu polskiego rapu ds. składania rymów i tworzenia kozackich linijek. "Czarny jak Burkina Faso" przeszło już do historii. Gdybym miał wybrać hymn polskiego undergroundu z tamtego okresu, wybrałbym "Skandale".
3. Dinal - Spirala zła
"W strefie jarania i w strefie rymowania" to kopalnia wersów, które na pierdyliard sposobów można dostosować do życia swojego i innych. Choćby to "rozkminianie opcji, że się już nie jest hip-hopowcem". To właśnie ze "Spirali zła". Tak jak równie przekozackie: "Siema, siema, czy coś zmieniło się od dema? / Miała być epka, jest płyta, epki nie ma / Czaję schemat, cztery elementy jednym tchem wymieniam: / Ciuchy, jointy, wóda, napierdolki na imprezach". Albo wankejowy czterowers o miłości (pozwolicie, że już nie będę przytaczać). Dinale się nie chwalą. Ich rap robi to za nich. Po "Spirali zła" widać to najdobitniej. Mega numer.
2. KSU - 1944
Zarządzam krótki odpoczynek od polskiego undergroundu i wycieczkę w Bieszczady. KSU pojawić się tu musiało, to było wiadome. Miałem jednak ogromny problem z wybraniem tego jednego utworu. Może "Liban"? Albo "Jabolowe ofiary"? Nie, lepiej "Jabol Punk". I tym sposobem wybrałem "1944". Antywojenny song, dalej silnie oddziałujący na psychikę i wyobraźnie ("Tamten frajer z drugiej strony to odwieczny wróg / Rozkaz padł, rzucasz granat, on już jest bez nóg / Miał 20 lat jak ty i chciał rzucić też / Ty dostaniesz wielki order, z niego tryska krew"). A do tego "Deszcze niespokojne" z "Czterech pancernych" wkomponowane w ostre, pełne zadziorności, punkowe granie.
1. Smarki/Pysk/Kixnare - Kawałek o życiu (Najebawszy Theme)
Na koniec to, co kończy najlepszą podziemną epkę - "Najebawszy EP". "Kawałek o życiu" kiedyś słuchałem ze 3 razy dziennie. Obecnie rzadziej, bo ile można, ale i tak często wracam, z tak samo wesołą japą, rapując za Glutem każdą linijkę. Co tu dużo gadać - mega bit Kixnare'a, klasyczne wersy Smarka (choćby otwierające "Miałem napisać to wczoraj, ale piszę dziś" lub "Bo nie ważne, gdzie to leci, ważne kurwa czym jest") i dużo gadki o tym czym jest życie, że czas zapierdala i jak nie teraz, to kiedy niby?! Propsy jak stąd do Zakopanego.
0. Kult - Polska
No co misiaczki, myśleliście, że Was tak zostawię bez Kazika? Że aż tak bardzo obraziłem się na niego? "Polska" to "Polska", a to jest mój blog, wiec mogę łamać ustalone przez siebie zasady, tym sposobem mój gustoprześwietlacz jest lepszy od Waszych, bo zawiera 11 utworów. Nie jest chyba dla nikogo tajemnicą, że z samych utworów Kultu, KNŻ, Kazika solo i wszelakich innych projektów Staszewskiego mógłbym ułożyć playlistę. I to niejedną. Powiedzieć, że Kazelot ma na koncie mnóstwo fantastycznych utworów, często lepszych od zaprezentowanej powyżej dziesiątki, to jakby powiedzieć, że banan jest zajebiście smacznym owocem - nic odkrywczego. Wybrałem "Polskę", bo jest to zdecydowanie najlepsza rzecz, jaka wyszła spod dłuta Kazimierza Staszewskiego. Podejrzewam, że gdyby wokalista Kultu byłby obiektywny, to musiałby powiedzieć, że jego synowie i związek z żoną to mniej udane rzeczy niż "Polska". Nie ma imprezy, na której nie śpiewam "Polski". Jeśli jej nie śpiewam, to znaczy, że bawię się słabo albo towarzystwo mi nie odpowiada. Może mój LastFM nie oddaje tego, że "Polska" to mój ulubiony numer po wsze czasy, ale tak jest w istocie. O ile wcześniejsze utwory nie były ułożone wg jakiejkolwiek kolejności, o tyle "Polska" zasługuje na najwyższe miejsce. Miejsce zerowe, bo "Polska" jest poza konkurencją. Spróbujcie coś przez zero pomnożyć.
Głupio, żebym oceniał siebie, więc poprosiłem o to Noida, który kilkukrotnie oceniał parę gustoprześwietlaczy w komentarzach:
Let's start hatin'. Zacznijmy od kwestii podstawowej: absolutnie nie wyobrażam sobie "What a Wonderful World" w roli budzika. Po prostu, kurwa, NIE. Ja tam zawsze wyznawałem bycie budzonym przez scratch i mocną perkę, bo przy tym numerze Armstronga można co najwyżej spać dalej. Ale nie, żeby to odbierać w kategoriach negatywnych – w zasadzie każdorazowe usłyszenie tego numeru wywołuje u mnie (zgaduję, że nie tylko u mnie) poczucie obcowania z wręcz mistyczną klasyką. Do tego ten klimat. Props. "Professional Dreamers"? Zajebiste! Kajam się i cofam każde złe słowo na temat Looptroopów, jakie kiedykolwiek opuściło moje usta. Pozornie nierozwinięta linia melodyczna wkręciła mi się tak, że (po raz drugi czy tam trzeci w historii gustoprześwietlaczy) włączyłem sobie ten kawałek od początku. I poleciał tak do końca już. Wyobrażam sobie ten bit na żywo, i już Ci, Litu, zazdroszczę, bo masakra będzie. Husky Rescue poznałem dzięki Tobie (właśnie ten numer!), za co jestem Ci dozgonnie wdzięczny, bo temu numerowi udało się odegrać całkiem sporą rolę w mojej dotychczasowej egzystencji. Więc jest prywatny klasyk. Doskonały numer, czarujący kilogramami pierdółek w tle, wokalem, budowaniem nastroju (zwłaszcza połączone w jedno), grą instrumentów, brzmieniem, wszystkim! Najwyższy czas jednak skończyć potok propsów - "Demain, c'est lion" rozczarowuje. Czytając opis spodziewałem się rozpierdolu całkowitego. Umiejętności, które sprawią, że te 9 minut pochłonę jednym tchem. Prostego, ale nie prostackiego, za to wchodzącego do głowy bitu. Ciekawego/zaskakującego/niestandardowego czegokolwiek, nie wiem, na przykład techniki nagrywania? Nie dostałem żadnej z tych rzeczy. Zrozumienie tekstu z oczywistego powodu sięgnęło zera, więc to mnie nie przyciągnie. Głosy – przykre, nużące; Bit początkowo ciekawi, ale po minucie zaczyna tak wkurwiać, że nie rozbujałby nawet wahadła; flow jednostajne (twoje powieki robią się cięęężkiee!), którego technika nie ratuje. Daleeeeko do granicy podjarki. Poprzeczkę podnosi zaś "Czarny chleb i czarna kawa". STAROĆ, ale za to jaki! Urzekająca melodia (w zasadzie dwie: bo raz, że wokal; dwa, że muzyka), parę ciekawych patentów, instrumentaliści na poziomie wysokim... czego chcieć więcej? A, zapomniałbym – ultragenialna gitara na 1:55. Pochwalić trzeba również T.Love – za klimat, za instrumentarium (2:48!), za przejścia... za całokształt. "King" przyciągnął moją uwagę, toteż chyba zdecyduję się na głębsze zapoznanie z twórczością tej grupy, gdyż (o, wstydzie!) znam ją słabo. Zrozumiałem swój błąd, spoko. "Skandale"... trudny temat. Otóż uwaga: nigdy mi się ten numer nie podobał. Nawet wtedy, gdy jeszcze pożerałem bez popity wszystkie podziemne truskulowe produkcje. Nie udało mi się w nim dostrzec niczego wartego uwagi. (Ostrzegam: będzie zamach na świętość tera) Bit brzmi jak gówno, a w zasadzie to NIE brzmi, bo samo słowo "brzmieć" jest zarezerwowane dla czegoś, co... brzmi. Po zwrotkach słychać już upływ czasu, tak w kwestii wersów, jak i flow. No i co? Mam się tym jarać, bo to klasyka? ATCQ też klasyka, a ich płyty odsłuchane w XX wieku mnie najzwyczajniej w świecie zaskoczyły. A może nie powinienem porównywać Tribe'ów do Jobixa? No to powiem: Najebawszy. Wmówisz mi, że tam są gorsze numery, niż "Skandale"? NIE. Swoją drogą, w Strefie też nie ma. Wiadomo, że bardzo fajna płyta, ale, cóż. "Spiralą zła" jakoś nie umiałem się nigdy zajarać tak jak, chociażby, Lawsangiem tego samego, co Spirala. Albo "Siewka...". W ogóle, ile razy słucham tego albumu, wyobrażam sobie cholerną PLAŻĘ. Kto ma wiedzieć, ten wie, ocb. No i niech będzie, że Spirala wpisuje się w ten plażowy schemat, więc hejcić nie zamierzam. Numer KSU, chociaż problematyka (i Deszcze Niespokojne!) chwyta za wszystko, to nie przemawia do mnie jako całość. Z tego wszystkiego jara mnie tylko wokal. Bez porwania. Smarkej? Heh, też przeżyłem ciężką podjarkę "Najebawszy", też słuchałem 3 razy dziennie i dla mnie też ta epka znaczy wiele. No, popatrz chociażby na bity. Kixnare jest nudny, fakt – ale potrafił kiedyś trzaskać takie rzeczy, że głowa mała. Życiowe rozkminy Smarsona też klasyka, a jeszcze w połączeniu z jego charakterem/charyzmą i techniką... coś cudownego. No i na koniec Kult. Spoko to nawet – uszy przyciąga bass, no i ta jebencko wkręcająca sekcja dęta...
Na imię ma Kaja i urodziła się tuż za wołem. He he he, taki żarcik. Jej gust? A sami sprawdźcie.
Bity tydzień zastanawiałam się, co umieścić w tej magicznej dziesiątce... Tego jest zaaaaa dużo!!! Rap, czy reggae, czy w ogóle może hity życia, czy coś jeszcze innego, dlatego stwierdziłam, że zrobię dziesiątkę z przymrużeniem oka i oto ona:
1) "Weselny Klimat"
Dziesiątkę otwiera hit przestworzy, doskonale komponujący się z teledyskiem autorstwa młodej pary, czyli Kasi i Arka + przyznam się całkiem szczerze, że nic mi tak nie pomaga na smuteczki jak "zarżnięta świnia" i anielski głos Ady Krawczyk.TAAAAAAŃCZCIE!!!
2) Mandaryna - Ev'ry Night
Nr 2 zarezerwowałam dla księżniczki polskiej estrady (zaraz po Wiolce Villas), która hitem "JEEEEEWRYNAJT" podbiła serca wszystkich Polaków. Zwróćcie uwagę na chórki jak wiewiórki i układ niczym z "Bailando" - HULAJ DUSZA PIEKŁA NIE MA! No i te mandarynki w basenie.. Toż to stanowczo odbiega od rodzimych teledysków - istne szaleństwo!! Ale pamiętajcie.. "Keine Grejzen", aż nogi same rwą się do tańca!!!
3) Mezo - Aniele
Nadszedł czas na rapera wszech czasów, którego osobowość wyrażona jest przez ubiór widoczny na zdjęciu (zimowa czapka + elegancka koszula = ciepły i elokwentny chłopak), czyli Meza. "Aniele tak wiele dla ciebie bym zrobił, nanana, mój zapach, twój zapach unosi się w powietrzu"- fakt faktem brzmi to dwuznacznie i, że tak powiem, śmierdząco, ale powiedzcie mi, jak to się dzieje, że WSZYSCY ZNAJĄ TEN REFREN?!? Aż mi się łezka w oku kręci i serce się kraje, kiedy przypominam sobie śpiewanie "Ile dałbym by zapomnieć cię..." na wycieczkach szkolnych i tańczenia do "I tylko żeby nie było..." na dyskotekach w podstawówce. To były czasy!!
4) "Lubelski Full"
Teraz pora na coś skocznego i wesołego czyli... GULLL GUUULLLLL LUBELLLSKI FUUUULLLL!!! Fryzura gostka, ruch sceniczny, melodyjka przypominająca kasety puszczane przez Indian - podróbki nad morzem i na Hawelańskiej, miny babki wyrażające np. fakt, że zdechł kondor - to wszystko składa się na pieśń nad pieśniami powstałą przy ognisku (tak stwierdziła owa tajemnicza piosenkarka podczas rozmowy z Ewą Drzyzgą). Jak już to włączycie i zaczniecie hulanki, tańce i swawole, to proszę zastanówcie się nad tym, CO JEST W TLE i czy Lubelski Full nie powinien zostać hymnem świata.
5) Chaka Demus – Murder she wrote
Dobra, porwały mnie hity życia, ale teraz wracam do wytrawnej i gustownej muzyki, której pewnie Maciek ode mnie oczekuje (heh). Chaka Demus – Murder she wrote, nie wiem czy to znacie, nie mam pojęcia czy widzieliście ten momentami komiczny teledysk, w którym babki skaczą na kucaka, ale muszę przyznać, że BEZ WZGLĘDU NA TO, CO MACIEK POWIE, kocham ten riddim ("W Babilonie"- Ras Luty to chyba wyjątek) i tę piosenkę. Wpadła mi w ucho parę lat temu i dalej gdzieś tam siedzi, więc niech będzie w tej magicznej 10 (powinna być 100 żeby wszystko się zmieściło!!).
6) Gentleman - Good Old Days feat. Sugar Minott
Gentleman - Good old days, czyli piosenka, która jest taaaaak wesoła, że mogłabym to wyrazić tylko po hebrajsku, ale niestety nie znam tego języka, więc tego nie zrobie.
7) Nas - Nas Is Like
Co ja tu będę gadać... Nasisnasisnasis likeeee!
8) Zkibwoy & DJ Ader - Skandale (feat. Pan Wanxxx)
Może i ma "kozacki akcent", ale ja po prostu lubię Zkibwoya i tyle.
9) DAAB - W moim ogrodzie
STARE, ALE JARE i na dodatek jestem od tego uzależniona.
10) Destiny's Child - Say My Name
No i na koniec piosenka, o której chyba najlepiej świadczy fakt, że od ponad roku jest moim budzikiem, a mimo to nadal ją lubię i wstaję całkiem uśmiechnięta. Gdybym mogła, to dałabym tu jeszcze Aaliyah, Erykah Badu, Miss Snowflake, Mesa (obowiązkowo "Witaj Śmierci"), Łozo aka Pitahaya i dużo dużo innych, ale NIE MOGĘ (przez Maćka) i dlatego polecam wam wszystko w pigułce czyli.. Say my name say my name naananannana... + mogę się założyć, że będzie to dziś prześladować jakieś 20 % czytających, czyli mnie i Maćka ahahahah
"Weselny Klimat" - mega nuta. Mandaryna - Klasyk. Tak, przez wielkie "K". Mezo - przypomina się dzieciństwo, c'nie Deliszysz? "Lubelski Full" - hymn galaktyki, jak nic. Chaka Demus - bardzo fajne, naprawdę. Gentleman - może być. Z tego riddima kiedyś chyba korzystał Junior Stress, prawda? Albo jakiś inny polski rastafari? Nas - lubię ten numer, zwłaszcza bit. "Skandale" - oooooooooooooooooooo, jak ja dawno tego nie słuchałem. Mega kawałek. Wankej przekot, świetna zwrotka. Ale Jobixa nie zjadł. DAAB - pamiętam jak na Reggae nad Wartą ludzie robili do tego pogo, a moi koledzy latali na rękach. Całkiem przyjemna piosenka. A pamiętam, że na RnW strasznie - moim zdaniem - przynudzali. Jest ciekawiej. Destiny's Child - masz rację. Już prześladuje.
