Pokazywanie postów oznaczonych etykietą soad. Pokaż wszystkie posty
Hip Hop Kemp make some fuckin' noise!!!11
O 4:00 pobudka. 4:45 wsiadam w autokar i jadę do Hradeć Kralove. Na Kempa.
Po co? Głównie, żeby zobaczyć Hocus Pocus i Looptroop, sprawdzić, jak przez międzynarodową publikę przyjmowani są polscy artyści oraz poczuć ten klimat, o którym w ciągu kilku ostatnich lat tyle usłyszałem. Method Man & Redman, M.O.P., Pharoahe Monch, Mayer Hawthorne? Nigdy tego nie słuchałem. Ale skoro już tam będę, to pójdę, zobaczę i posłucham. I może skończy się tak, że parę miesięcy później kupię ich płytę.
Z polskich raperów najbardziej cieszę się z Tetrisa. Nie wiedziałem, że będzie grać, gdy kupowałem bilet, więc jaram się tym bardziej. Zwłaszcza, że dla mnie Tet to absolutna czołówka krajowej sceny. Powiedzmy: TOP3. Dzisiaj Wudoe napisał na Facebooku, że wspomoże Adama na Kempie. Jeszcze lepiej. Poza tym - Grubson. Pierwsza płyta jakoś mnie nie porwała, drugiej w ogóle nie znam, ale słyszałem, że koncerty konkretne, więc nie przegapię. No i Mes, znów polskie TOP3. Klasa sama w sobie, nie zawiodę się. Parias? Pójdę, choć z obawą, że usnę.
Wyjeżdżam jutro, wracam w niedzielę. W tym czasie na blogu nie będzie nic. Żadnych wpisów. Zero. Wybaczcie, nic nie przygotowałem. Po Kempie, może już w niedzielę, ruszam z drugą edycją Gustoprześwietlacza. Gustoprześwietlacz 2.0, a w nim bloggerzy i dziennikarze-amatorzy (choć, może, nakłonię jakiegoś profesjonalistę). Moi znajomi, którzy się nie załapali do pierwszego Gustoprześwietlacza, już raczej się nie pojawią. Jako pierwszy swoją dziesiątkę przedstawi Noid. Nie muszę chyba tłumaczyć, dlaczego właśnie on będzie otwierał nowy cykl. Nie myślcie jednak, że ograniczę się do zaproszenia swoich ziomków, komentujących moje wypociny na bieżąco. Będzie różnorodnie, a już na pewno nie zabraknie tych, którzy parają się czymś innym niż pisaniem o muzyce. Tacy bloggerzy-rysownicy dla przykładu. Więcej nie powiem, może kogoś zaskoczę (choć ogólnie blogrollka z lewej strony będzie rządzić i dzielić).
Od Przystanku Woodstock trochę przystopowałem z poznawaniem nie-nowości. Ot, jakiś Motörhead (dobre) i Sigur Rós, które mnie kompletnie nie porwało. Zasypiałem przy tym jakieś 6 miliardy razy, a jeszcze nie zdążyłem ogarnąć wszystkiego, co mam. Kupiłem sobie "Toxicity" System of a Down. Już najstarsi górale mówili za młodu, że to mega album. No i po Woodstocku Luxtorpeda, Buldog i Łąki Łan na zmianę, przez parę dni. O tym ostatnim zresztą napisałem. No i "A pamiętasz jak?" na winylu, ale o tym też już wspominałem.
MyBand wysłał mi do recenzji 2 krążki. Właśnie leżą tu, przede mną, na biurku. Nowe NaPszykłat (trochę meczące) oraz "PraWFDepowiedziafszy" Warszafskiego Deszczu (średnia krajowa + wybijające się outro). Aha, zapomniałbym. Jeszcze mixtape Solara i Białasa (słabo).
Ale o tym wszystkim jeszcze napiszę. Po Kempie. Do zobaczenia w Hradeć Kralove!!!
System Of A Down @Kindl-Bühne Wuhlheide - Berlin
Prawie dwa tygodnie temu, 15 czerwca, w Berlinie wystąpiło System of a Down. Mnie tam nie było, ale rolę korespondenta całkiem nieźle spełnił Mikołaj Horyd. Poniżej jego relacja:
Arena (tudzież stadion lub jakkolwiek nazwać ten półkolisty układ sceny i widowni) znajdowała się w sercu dość rozległego parku wypełnionego dziećmi, budkami z piwem i fajnymi, "zakręconymi" placami zabaw. Na koncert mogliśmy poczekać swobodnie, spożywając zaopatrzenie w miejscu publicznym, co jest nie do pomyślenia w polskich warunkach.
Gdy tylko udostępniona została taka możliwość, najbardziej hardkorowi fani (w tym my) ustawili się pod sceną już 2 godziny przed - wszystko w fantastycznym porządku i bardzo sprawnie, pomimo, zdawałoby się, ogromnej liczby czarno odzianych ludzi.
Spiekota i duchota, już na początku dająca się we znaki, zwiększała się wprost proporcjonalnie do liczby ludzi przybywających na miejsce. Ku mojemu zdziwieniu niektórzy zaczęli zajmować miejsca na tyłach. - Dziwni ludzie - pomyślałem i oddałem się dalszej konsumpcji w oczekiwaniu na jakąkolwiek akcję.
Rozpoczęło się supportem zespołu, którego nazwy zabijcie-mnie-nie-pamiętam. Według mnie grali całkiem przystępnie, jednak niektórzy wyrażali gesty dezaprobaty wobec przedłużonego oczekiwania na Ten Jeden Właściwy Zespół. Aby nie dopuścić do zbiorowych rozruchów, perkusista SOAD, John, objawił się na scenie, by paroma oklaskami wesprzeć mniej doświadczonych kolegów. Większość miejsc była w tym momencie już zajęta, co za chwilę okaże się zgubne...
Zza rozpostartej kurtyny rozległ się pierwszy dźwięk klasycznej piosenki, którą System zaczyna koncerty - "Prision Song". W tej samej chwili ludzie zaczęli napierać... Nie było już żadnej szansy na ratunek! To było jak gaszenie polanej benzyną koszulki w środku cysterny z gazem - można było tylko stać i podziwiać fajerwerki.
Niesamowicie rytmiczne wejście objawiło wspaniały talent Niemców do pogo... Królował typ 2 metrowych wikingów z nagą piersią - nie przeszkodziło to jednak w zabawie do wymyślnie przetworzonych i zagranych z całą wirtuozerią hitów Systema.
Muzycy bawili się nie gorzej od publiczności: Serj tańczył i podskakiwał, Daron urządził sobie potupajkę z gitarą oraz wplatał różne humorystyczne akcenty (jak "You should be never crowdsurfin on cheapseats" na widok człowieka, który znalazł się drogą powietrzną na wyżej ulokowanych miejscach), Shavo jak zwykle wykazał się zaawansowanym ADHD. Jedynym niewidocznym był John, który zagrał jedynie wstęp do "Radio/Video" na tamburynie.
Na koniec koncertu (niestety bez bisów) rozrzucili kilka gadżetów. I się zmyli. Było to dosyć bolesne, jako że "loudest audience on this tour" była rozgrzana już do czerwonośći i - tak, tak - chciała więcej. "Krótki", 2,5-godzinny występ nie zwrócił lat zawieszenia zespołu, jednak z areny wyszedłem z poczuciem spełnienia.
Koncert przerósł oczekiwania. Był wszystkim tym, czym zawsze uwodził System. Agresywny, zabójczo rytmiczny, a jednak chwytający za delikatne strefy duszy i serca. Polecam każdemu - ja zobowiązałem się już jechać na następny.
Gustoprześwietlacz: Picia
W szkole nikt nie wiedział, czym Picia naprawdę żyje... No, może poza fotografią, wspinaczką i doprowadzaniem cudzych aut do ładu, porządku i blasku. A czego słucha? No cóż, tak zaskakującej (miejscami) "dziesiątki" jeszcze nie było...
Gdy Lite napisał do mnie z pytaniem, czy dorzucę się do bloga pomyślałem: Spoko, fajnie było poznać gusta znajomych i teraz i ja może coś pokażę. W miarę jak zacząłem myśleć, co mogę wrzucić, coraz głębiej grzebałem w pamięci i odkryłem piosenki, których dawno nie słuchałem. Ta lista jest bardzo osobista, jest przekrojem mojego życia, w którym zaszło wiele zmian - raz dobrych, raz nie. Teraz jak skończyłem ją pisać, czuję jak drgają mi palce, ta muzyka to Ja. Kolejność przypadkowa.
10. DJ Buhh, Tede, Kołcz, Kiełbasa - Na Wu
Klasyka do której lubię wracać. Stara dobra nuta z udziałem Kiełbasy którego brakuje mi w nowych produkcjach. Pierwsze naleciałości samochodowych nut z WJ, których teraz pełno. Zaczynało się dobrze, a jest najlepiej. Muzyka jak człowiek. Tedego poznałem w 2008 roku i mimo wielu głosów o komercjalizacji jego muzyki, współgra ona z osobowością, więc pozdrawiam hejterów z YouTube'a. :*
9. Jacek Kaczmarski - Mury
Wielki poeta. 100% jego muzyki dociera do mnie gładko, ciekawe odejście od ówczesnej rzeczywistości muzycznej
8. System of a Down - Atwa
Stare dobre czasy. Muzyka pięknego okresu mojego życia, silnych palców, wiedzy o świecie i łapania południowoeuropejskich słówek. Piękny kawałek na zniszczenie się.
7. Antonio Vivaldi - Zima
Najlepiej brzmi z rainymoodem, daje wtedy sprzeczne emocje. Słońce i deszcz to doskonałe połączenie.
6. Любэ - давай за
Kolejna muzyka młodości, dawno jej nie słuchałem, ale dzielnie trwa w odtwarzaczu. Pamiętam jak duża była moja agresja [WTF? - Lite], kiedy dowiedziałem się, że nie mogę jechać na ich koncert, bo jestem za młody. Teraz to co innego, z wytchnieniem czekam na kolejną wizytę w Polsce.
5. Shu-De
[KLIK]
Niestety niedostępny na YouTube, może dlatego tak mało znany. Shu-De to azjatycki przedstawiciel śpiewu gardłowego. Polecam kupić płytę. Wraz z kadzidłem potrafi wprowadzić na inny poziom świadomości.
4. Shakira - Did It Again
Nie będzie wielkim kłamstwem, jak napisze, że same teledyski nakręcają Shakirze fanów, ale to jej głoś robi swoiste 'raaawr' gdzieś głęboko w głowie.
3. Jama Zła - Wsadzę Ci Głowę Do Pralki
Jama Zła to bezkompromisowe dzieło dla dużych chłopców. Czysta prawda, która przyprawia każdą samicę o ból głowy, a te starszej daty o zawał. Feministki w sojuszu z amerykańskimi konserwatystami szkolą armię, która ma raz na zawsze skończyć z duetem nagiej prawdy.
2. Skins Theme
Zawsze czuję ukłucie w sercu gry to słyszę. Doskonały theme, w którym zawarta jest w zasadzie cała treść pierwszych części serialu. Serialu, który w wyniku zbiegu wielu okoliczności zmienił mnie w silny sposób.
1. Kraftwerk - The Robots
Młodość, słońce, góry - z tym mi się to kojarzy. Wielkie było moje zaskoczenie, że taka muzyka była tworzona w tych latach. Polecam całą płytę.
DJ Buhh - cienizna. Kaczmarski - wiadomo, że klasyk. Aczkolwiek nie wiem na ile jest to "odejście od ówczesnej rzeczywistości muzycznej". SOAD - fajny numer, podoba mi się. Vivaldi - no, muzyki klasycznej tu jeszcze nie było! I faktycznie, z rainymoodem brzmi genialnie. Lube - spoko, ale chujowa jakość na tym YT jest. Shu-De - no cóż, nie kupiłem płyty. Shakira - nie, nie, nie. Jama Zła - nie mogę tego słuchać, wybacz. Skins Theme - kojarzy mi się z całkiem przyjemnym, niekiedy śmiesznym, a niekiedy przygnębiającym serialem. Kraftwerk - znakomite!!! Sprawdzę kiedyś cały album, obiecuję.
Gustoprześwietlacz: Horyd
Co ma ten koleś w głowie? Nie wiem. Podejrzewam, że nigdy się nie dowiem. Jego gust niczego nie wyjaśnia:
No cześć, Mikołaj jestem. Co tu dużo mówić - lubię dobrą muzykę z wykopem. Elektronicznym, gitarowym, tekstowym - bez znaczenia. Dlatego moja muzyka jest różnorodna i, jak sądzę, ciekawa. Doceniam też klimatyczny teledysk i dobrze dobrany tekst. We're in pipe, five by five.
1. Bomfunk MC's - B-Boys & Fly Girls
Uderzenie oldschoolowych klimatów lat 90. Kiedyś ta piosenka leciała z niejednego przystawionego do otwartego okna glosnika.
2. The Prodigy - Girls
Match it how it would be! Najlepszy moim zdaniem kawałek Prodigy - zespołu słuchanego od czasów przegrywania kaset. Polecam w HD.
3. Shpongle - Walking Backwards Through the Cosmic Mirror
Z serii muzyka pokazuje światy. Głęboko uspokajające i pozytywne. Shpongle.
4. Aphex Twin - Come to Daddy
Tutaj niestety HD jest już obowiązkiem, teledysk jest wykonany przez człowieka zajmującego się zawodowo efektami specjalnymi. Muzycznie jest to nieźle pokręcona kompozycja wirtuoza elektroniki - Aphex Twina. Na pewno nie dla osób o słabych nerwach - ostrzegam.
5. System of a Down - Aerials
Na tym zespole wychowałem swoje dzisiejsze poglądy na świat. Wieloznaczeniowość, poetyckość i ostre, rytmiczne granie. No i najlepszy singer evah. SOAD. A to jest jego najbardziej epicka piosenka.
6. Nas - Nas Is Like
Rap? Jeśli już to ten starszy. No wiecie, wtedy kiedy Snoop miał taki śmieszny fryz.
7. The Glitch Mob - Beyond Monday
Znacie dubstep, ale czy znacie glitch-hop? Z ostatnich odkryć.
8. Tool - Anema
Anema. Teksty Toola powinni przekładać na opracowania książkowe. Poruszające rzeczy...
9. Disturbed - Ten Thousand Fist
Równe granie i fajne teksty. Piosenki trochę podnoszą na duchu.
10. Kris Kross - Jump
To mi pokazał face aplikacją "TOP 1 SONG ON YOUR BIRTHDAY". Auto-like. I z powodu urodzin i z powodu dźwięku. 05.05.92
Bomfunk MC's - okropieństwo. The Prodigy - gwiazda tegorocznego Woodstocku - nie jaram się, ale może być. Shpongle - ciekawe, choć mnie wcale nie uspokaja... Aphex Twina - chore i zajebiste. W połączeniu z klipem kopara opada. SOAD - lubię, nawet bardzo. "Toxicity" było genialne, to słyszę pierwszy raz i jest mega. Nas - co tu dużo pisać, klasyk! The Glitch Mob - nie kumam, strasznie dziwne, jak większość tej listy zresztą. Tool - spoko. Tekstu nie rozumiem, więc pewnie dlatego tylko spoko. Disturbed - równe granie, jak najbardziej. Fajne! Kris Kross - hahahaha, klasyk!