Muzyka góralska w połączeniu z elektroniczną - to nie może się udać. A jednak, udało się.
Wiecie, jak genialnie brzmi "Krywaaaaniu, Krywaaaaaniu" albo "W murowanej piwnicy tańcowali zbójnicy" na dubstepach, drumstepach i 2stepach (nie znam się, nie wiem, nie rozróżniam)? A jak dojdzie do tego flet, falset Jana Mądrali lub wokale Karpiel-Bułecki (nie tego z Zakopower) i Wiosny Rogowskiej? Albo 8-bitowe melodyjki rodem ze starych gier video i quasi-rapowa nawijka? Podpowiem wam: brzmi rewelacyjnie. Poskaczesz przy tym, złe emocje wypocisz, zwłaszcza na jakimś koncercie-istnym-rozpierdolu. I na nim też wyciągniesz w górę zapalniczkę i pogibiesz się przy chilloutowym "Traveler". Ma plan i się go trzyma: siedzi, robi muzę, możesz ją podwolumić. To jadymy, hohoho!
Dali najbardziej niedoceniony przez publikę koncert (z kwadrans trwał ten set?) na Hip Hop Kempie, a teraz dokumentnie rozjebali mnie epką. C2C, czyli 20syl, Atom, Pfel i Greem - czwórka turntablistów nie z tej ziemi (bo z Francji - taki żarcik, hehe).
Sześć numerów, w czasie których dzieje się tyle, ile na całym świecie w ciągu dekady. Dwa pierwsze numery, sztosy jak się patrzy, wołają tylko "chodź na parkiet". I ja faktycznie na ten parkiet wychodzę, mimo że w zwyczaju raczej nie mam, a przecież niejedna mówiła, że tancerz nielichy, że John Travolta to przy mnie total noname, że jak gorączka sobotniej nocy, to tylko ze mną. Hehe, żartuję. W pierwszym niszczy ustna harmonijka, w drugim mocno rozpoznawalny sampelek (no chyba, że nie słyszeliście o "Drin za drinem"). Dalej atmosfera się rozluźnia, bardziej chillin' niż anektowanie densfloru. W "F-U-Y-A" załącza się w ogóle całkiem inna jazda - mrok, nostalgia, trochę jakby Amon Tobin. Tak, dzieje się tu dużo spektakularnych rzeczy.
Czym byłby jazz bez Milesa Davisa? Czym byłby rock bez Black Sabbath? Czym byłaby produkcja muzyki bez AKAI? Czym byłaby psychologia bez Sigmunda Freuda? Czym byłyby kserokopiarki bez firmy Xerox? A czymże, olaboga, byłaby polska rap blogosfera bez Lite'a i Noida? NO CZYM?
Tym, czym życie bez Hayseed Dixie. Zapewne męczyłaby nas egzystencja nudna, przewidywalna i niesatysfakcjonująca. Nic nie może się bowiem równać z niepowtarzalnym nadzieniem batona Mars z zaskoczeniem i mindblowingiem, jaki ma w ofercie Hayseed Dixie – nawet organizacja masowych zwolnień przez kryzys szalejący tak nieokiełznanie, że "litr bezołowiowej za dychę albo drożej" akurat podczas trwania zakrętu życiowego, który umila już-wkrótce-była żona pozwem rozwodowym oraz wizją alimentów. Szalone rzeczy.
Zespół / kapela (hoho), którego / której nazwa padła w niniejszym tekście już dwukrotnie, pochodzi z samiusieńkiego południa Stanów Zjednoczonych – a więc ojczyzny country, a także odmiany tegoż gatunku zwanej bluegrass. I właśnie bluegrassowi poświęcimy dziś uwagę, ponieważ właśnie bluegrass grają Hayseed Dixie.
Sęk w tym, że ci goście nie są normalni. Typowe dla niebieskiej trawy instrumentarium (banjo, skrzypce, mandolina) oraz specyficzny klimat wykorzystują głównie do... nagrywania coverów znanych, lubianych, klasycznych utworów.
Zadebiutowali w 2001 albumem "A Hillbilly Tribute To AC/DC" zawierającym przeróbki najważniejszych kompozycji ekipy Angusa Younga (!) i od razu zwrócili na siebie uwagę połowy świata. Na siebie i na bluegrass, warto dodać. Już wtedy było wiadome, że do zwyczajności im daleko – ich pojebane poczucie humoru opierające się na popularyzowaniu i przerysowywaniu wiejskiej kultury zawiera w sobie większy ładunek klasyczności niż te wszystkie szlagiery, które coverują.
A gdzie znajdują się dzisiaj? Wyprzedają bilety, grają dla wypełnionych po brzegi sal, nagrywają kolejne płyty (obecnie na koncie posiadając osiem) i robią dookoła siebie coraz większy szum. Mało tego – mają za sobą występ na niemieckim festiwalu Wacken Open Air, który oferuje raczej black/death/thrash metalową jatkę zamiast bluegrassu. Co ciekawe, przyjęli się.
Czytelników zainteresowanych tym, jak wygląda radosny, zjarany bluegrass ubrany w klasyczne piosenki odsyłam do linków pod tekstem – potraktujcie to jako swoisty best of. Każdy kawałek jest w wersji hayseedowej i oryginalnej, jakby ktoś nie znał. Miłego słuchania.
PS Jeśli macie pod ręką jakiś alkohol, to polecam spożycie go przed rozpoczęciem słuchania. Zdecydowane zwiększenie satysfakcji gwarantowane.
10 pozycji spoza polskiego hip-hopu, które słuchałem i które zasługują na wyróżnienie. Bez miejsc, bez żadnej hierarchii. Kolejność alfabetyczna. DJ Ike - Listen
Bardzo ciekawy materiał od didżeja, który w swojej karierze współpracował z połową polskiej sceny hip-hopowej. Co najważniejsze, nie trzyma się kurczowo rapu. I dla niego jest tu miejsce, jednak nie dominujące. "Listen" to eklektyczny kolaż, w którym ładnie śpiewające wokalistki uzupełniane są bałkańskim zespołem folkowym i elektroniczną muzyką z nieodżałowanymi, dubstepowymi wycieczkami w tle. Brzmi to naprawdę dobrze, a laurkę upiększają goście, wśród których znaleźli się m.in. W.E.N.A., Hades, Starszy Brat, PeeRZet, Flint, Joanna Stolarska czy Hanna Drewnowska. Płyta przeszła trochę bez echa, a szkoda. Najbardziej niedoceniony krążek tego roku?
CunninLynguists - Oneirology
Wg średniej ocen na Rate Your Music najlepszy album hip-hopowy tego roku. Dziwi mnie to tym bardziej, że wcale tak bardzo "Oneirology" się nie jaram. Jasne, to dobra płyta, ale jakoś daleko jej do "Southernunderground" czy "A Piece of Strange". Także bez hitów na miarę "Lynguistics". Tak słaba konkurencja? Szczerze mówiąc, nie mam pojęcia. Może wypowie się ktoś siedzący bardziej w temacie?
Looptroop Rockers - Professional Dreamers
Po 3 latach przerwy znów w fantastycznej formie. Embee nieustannie zaskakuje, produkując bity w oparciu o sample z Super Mario Bros. lub odwzorowując klimat paryskich knajp. Promoe, Cosmic i Supreme (tak, znów razem) też nie pozostawiają złudzeń odnośnie tego, kto rządzi w Europie. No, przynajmniej na jej kontynentalnej części. Bądźcie "profesjonalnymi marzycielami", nie "pięknymi przegrańcami". Wiedzcie, że muzyka czasem może stać się sprawą życia i śmierci. No i pamiętajcie, że faszyzm rodzi się niepostrzeżenie. A najlepiej posłuchajcie nowych Looptroopów – powtórzą Wam to tak, że zapamiętacie na amen.
Luxtorpeda – Luxtorpeda
Najlepszy projekt z udziałem Roberta Friedricha, co przy jego bogatej karierze jest niemałym osiągnięciem. Luxtorpeda gra prosto i ostro. Bez zbędnych udziwnień i bez ściemy nakładanej przy obróbce w studio. Wydaje się, że jedynym minusem tego mocnego, równego materiału jest jego długość (tylko dziesięć numerów). Ale przecież czas trwania winylowego krążka to najlepsza rzecz, jaką wymyśliła ludzkość. Założę się, że gdyby Luxtorpeda dorzuciła od siebie jeszcze ze cztery numery, to nie wspominałbym o niej w tym miejscu.
Movits! - Ut ur min skalle
Unikalny na skalę światową hip-hopowy skład ze Szwecji powraca. Dalej łączy rap ze swingiem (choć już w nieco mniejszym stopniu), tyle że tym razem wraz z gwiazdami tamtejszej sceny, (m.in. Timbuktu i Promoe z Looptroop Rockers). Wciąż skocznie, nadal zupełnie niezrozumiale. Ale w tym wypadku nieznajomość szwedzkiego wcale nie przeszkadza. Nóżka sama chodzi!
Nneka – Soul Is Heavy
Nigeryjka muzycznie dojrzała. Teraz śmiało można ją postawić w jednym szeregu z Erykah Badu i Lauryn Hill. Śpiewa na kilkanaście sposobów, rapuje, zwraca uwagę na problemy Trzeciego Świata, zaprasza do pomocy Black Thoughta z The Roots i… nie dostarcza żadnego hitu na miarę "Heartbeat". Może to i dobrze? W końcu techno przeróbki tego przeboju przyprawiały o palpitację serca. Choć sama Nneka zdradziła Andrzejowi Cale, że bardzo podobają się jej takie remiksy. Sam miałem z nią rozmawiać, ale chwilę się spóźniłem. Dobrze, że płyta rekompensuje mi moje gapiostwo.
Nosowska – 8
Akademia Fonograficzna, czyli powołane przez ZPAV ciało przyznające Fryderyki, to poniekąd towarzystwo wzajemnej adoracji. Kolejna nagroda dla Nosowskiej dziwić więc nie będzie. Tyle że będzie to wyróżnienie jak najbardziej zasłużone. Kasia wciąż pisze świetne teksty i pięknie śpiewa. W dodatku ten wyjątkowy wokal wychodzi na pierwszy plan (przy minimalistycznej muzyce Macuka). No, i wreszcie Nosowska nie marudzi i nie podcina sobie żył, tylko jest całkiem pozytywnie nastawiona do świata. Serio.
Pablopavo & Ludziki – Dziesięć piosenek
Czołowy polski nawijacz odpływa jeszcze bardziej od ragga, przywdziewając kraciastą koszulę, pozując na Stanisława Grzesiuka naszych czasów i bawiąc się w miejski folk. Warszawa i rozsiane po kamienicach historie jej mieszkańców stoją tu w centralnym punkcie. Jeśli chodzi o muzykę, Pablo skacze z kwiatka na kwiatek – ze stylistyki na stylistykę, z gatunku na gatunek. Szeroko zakrojone inspiracje z powodzeniem realizują Ludziki, czyli w głównej mierze Emiliano Jones i DJ Zero. "Dziesięć piosenek" to smutniejsza, spójniejsza i – w efekcie – lepsza kontynuacja znakomitego "Telehonu".
Pablopavo & Praczas – Głodne Kawałki
Dwie płyty w jeden rok? Jeśli nazywasz się Pablopavo, nie ma problemu. Już nie miejski folk, a ragga na mocno elektronicznych podkładach z często charakterystycznie charczącym basem. Trochę tak na dubstepowo. Choć, co warte podkreślenia, Pablo czasem porzuca wystrzeliwanie słów z prędkością karabinu maszynowego, biorąc się za melodyjne śpiewanie, bliższe płyty z Ludzikami. Ragga, miejski folk, nieważne co - Paweł Sołtys za każdym razem opowiada ciekawie i plastycznie. Trudno uwierzyć w to, żeby kiedykolwiek miał się wypalić. Nawet przy takim tempie tworzenia.
The Roots - undun
Krótki, konceptualny album. Historia Redforda Stephensa, drobnego gangstera, opowiadana od tyłu, jakby bohater cierpiał na tę samą przypadłość co Benjamin Button w filmie Davida Finchera. Trochę to pogmatwane, ale – wbrew pozorom – trzyma się kupy. Black Thought w wysokiej formie, niezgorsi goście (m.in. Big K.R.I.T., Phonte) i piękna muzyka. Symfonicznego outra mógłbym słuchać w kółko. Płyta inna od poprzednich. Ale czy to źle? Pozycja obowiązkowa niezależnie od tego, jakiego gatunku słuchasz na co dzień.
Askel, czyli Wojtek Kamiński. Brat Tomka, Szugara. Nieregularnie (bardzo) pisze dla AxunArts.
Jakiś czas śledziłem Gustoprześwietlacz i zawsze zastanawiałem się, co ja bym wybrał. Byłem dość zdecydowany i wiedziałem dokładnie jakie numery wybiorę. W końcu padło na mnie i co się okazuje? Kompletnie nie wiem, jakie wybrać utwory. Które nadają się bardziej, a które mniej. Czy chcę dać coś z tak głębokiej alternatywy, że nawet hipster by się zesrał, czy polecieć mainstreamem po całości? Dziesięć bangerów z jebnięciem godnym wystrzałom z armat, czy spokojne stonowane pościelowy? Ostatecznie postanowiłem wybrać 10 utworów, które mi się podobają. Pomysłowo.
1. Jamie Woon – Night Air
Wykonawcę poznałem całkiem niedawno, prawdę mówiąc. Wiem, że był w tym roku na Nowej Muzyce, nie dane mi jednak było widzieć jego koncert. Jamie ma jeden album ("Mirrorwriting") i jest to naprawdę dobry materiał. Ponieważ tylko jeden utwór na wykonawcę, daję "Night Air", ale cały album jest godny polecenia
2. Black Keys – Tighten Up
Ktoś pewnie powie, że Black Keys ma lepsze kawałki. Pewnie ma rację. Jednak ten najbardziej mi przypadł do mojego jako takiego gustu. Któregoś razu wpadł mi w ucho bodaj podczas oglądania jakiegoś filmu i nie mogłem się od tego uwolnić jak kobiety od Hattricka. W końcu znalazłem tytuł i wykonawcę i tak się zaczęło moje słuchanie Black Keys.
3. Múm – Sing Along
Islandzka grupa, nazwę czytasz tak jak widzisz – mum. Tak mi się wydaje. Spokojny trochę glitch, trochę elektroniki, fajne, miłe dla ucha wokale. Przyjemnie się tego słucha zawsze i wszędzie.
4. Sigur Ros – Glósóli
Pierwszy islandzki zespół jaki poznałem. Wciąż jeden z moich ulubionych w ogóle. Do dziś żałuję, że nie udało mi się pojechać na koncert w 2008, bo nie wiem, czy kiedykolwiek jeszcze ruszą w trasę. Zespół fenomen - poza "Vanilla Sky" nigdzie indziej nie udostępnili swojej muzyki. Grupa, która tworzy magiczną muzykę, a jednocześnie składa się z niebywale skromnych chłopaków bardzo przywiązanych do swojej ojczyzny. Niesamowicie nastrojowa, niesamowicie piękna muzyka.
Zastanawiałem się między dwoma utworami: "Dropped From the Sky" z najnowszego albumu, "ISAM", albo "Surge", w remixie Two Fingers (który też trzeba koniecznie przesłuchać, zwłaszcza na żywo), ostatecznie wygrał ten pierwszy. Amon Tobin jest niedefiniowalny, jego muzyka jest niesamowicie eklektyczna, złożona a do tego wyśmienita. Miałem szczęście być na koncercie Amona w tym roku na Nowej Muzyce w Katowicach i kiedy pojawił się ten numer, to mnie zmiotło z powierzchni ziemi, a jest to dość trudne, biorąc pod uwagę moją wagę. Można śmiało stwierdzić, że jestem jego psychofanem i gdybym miał wystarczające środki finansowe, to bym za nim jeździł po Europie. Tyle.
6. Roots Manuva – Witness
Niesamowicie wpadający w ucho numer, znakomity Roots Manuva, witness the fitness, trzeba coś dodawać? Roots zawsze spoko.
7. Bonobo – The Keeper
Bonobo świetnie dobiera sobie kobiety, które mają mu śpiewać. Simon Green, DJ, kompozytor, producent i nie wiem jeszcze co, a do tego mistrz w tworzeniu świetnych, nastrojowych numerów, idealnie nadających się na wiosnę lub nadchodzącą jesień. Kto nie zna Bonobo, ten trąba.
8. Mr Scruff – Kalimba
Wiecie, że w Windowsie 7 ten numer jest domyślnie na dysku jako przykładowa muzyka? Tak czy inaczej, świetny, bujający, zalatujący funkiem numer, obok którego nie da się przejść obojętnie.
9. Two Fingers - Fools Rhythm
Trochę oszukuję. Two Fingers to Amon Tobin i Doubleclick. Ale ponieważ oddzielnie tworzą pod własnymi "podpisami" to jako Two Fingers liczą się oddzielnie. Ale tak poważnie, to jest świetny numer, więc nawet gdyby pewne osoby tutaj nie maczały swoich paluchów to i tak by tu trafił
10. Rusko – Hammertime
Żeby nie było, też słucham dabstepów, ale chyba jednak nie jaram się nimi aż tak, jak to się przyjęło. Tak czy inaczej, Rusko to jeden z najlepszych wykonawców w obrębie swojego gatunku, a nie jakiś tam pedalski Skrillex. Basta.
No, to dziękuję, chciałbym pozdrowić mamę, tatę, babcie, dziadków, brata, moją kobietę, Boga i wszystkich innych. Nie udałoby mi się, gdyby nie wsparcie moich bliskich i dalekich, to wiele dla mnie znaczy
Keep it loud.
I mała zagadka. Numery 5, 6, 7 i 8 (no i pół 9) mają ze sobą coś wspólnego. Co takiego?
Jamie Woon - brzmieniowo super, wokal już nie. Black Keys - całkiem spoko. Mum - też fajne. Sigur Ros - ma klimat. Amon Tobin - co za mistrz! Muszę jak najprędzej zacząć kompletować dyskografię tego pana, bo roz-pier-da-la. Roots Manuva - znów Ninja Tune i znów czapy z głów! Bonobo - masakra po raz kolejny. Choć wolę inny numer z Trianą. Mr Scruff - genialne! Ninja Tune to zawsze gwarancja najwyższej jakości. Two Fingers - megamegamega. Rusko - nie, dziękuję.
Kruk, właściwie Krystian Krupiński, autor tego bloga. Jego domeną jest rap, choć poniższą listą pokazuje zupełnie co innego. Niemniej, na tyle pierdolnięty, że chce przesłuchać wszystkiego polskie hip-hopowe wydawnictwa tego roku. Współczuję mu.
Wszyscy wiedzą, że słucham rapu. Dlatego też w 100% hip-hopowy gustoprześwietlacz nie będzie dla nikogo zaskoczeniem, ani nikogo za bardzo nie wyedukuje muzycznie. I dlatego też dla Ciebie, Litu, sporządziłem dziesiątkę w 100%... nie-hip-hopową. Ciężko było wybrać te zaledwie kilka najlepszych, ale myślę, że wyselekcjonowałem najlepiej jak mogłem. Układałem ją wg klucza, który na ostatecznym etapie układania… wziął w łeb. Ale na pewno jasne i przejrzyste będzie, jakie rzeczy trafiają w mój gust. Opisy będą bardzo personalne (czytaj: z dupy), więc się nie wczuwajcie zbytnio. Dobra chuj, bo przedłużam jak zwykle.
10. The Bravery – Unconditional
Indie rock to gówno, ktoś powie. A ja posłuchałem trochę i niektóre kapele są całkiem niezłe. The Bravery słuchałem z połamaną łapą, kiedy mogłem bezkarnie w domku sączyć browara. To był czas studniówki, na której nie byłem, a sam kawałek kojarzy mi się z pewną kobietą, co wtedy było głupie, a dziś mamy ze sobą świetne stosunki (mówiłem że będzie z dupy?).
9. The Calog – Nie ma takich miejsc
Gdyby poprawili warstwę tekstową, może by daleko zaszli. Nagrali całkiem fajną płytę, a praktycznie nikt ich nie zna. Utwór, jak i cały album, kojarzy mi się z wakacjami w Bieszczadach z czasów liceum. Szkoda, że to już nigdy nie wróci.
8. Coma – 100 Tysięcy Jednakowych Miast
Grafomania trochę, poza tym każdy kolejny album nie podobał mi się tak, jak ten pierwszy, ale jedno jest pewne – drugiego takiego zespołu jak Coma w PL nie mamy. Kawałek kojarzy mi się z inną dziewuchą – to już nie było głupie. Niepowtarzalne, ale i też kosztowało mnie sporo zdrowia, psychicznego głównie.
7. Marilyn Manson – If I was your vampire
Chciałem coś ze starszych płyt Mańka, które są obiektywnie lepsze od tych nowszych, ale to chyba do tego numeru jestem przywiązany najbardziej. Za co? Za klimat.
6. Aphex Twin – Heliosphan
Kończymy z gitarowym graniem, teraz czas na trochę ambientu. Numer kojarzy się jak najbardziej ze schyłkiem liceum, dzikimi fazami na bioli i gegrze, kiedy jedynymi zmartwieniami było to, by nie pójść do tablicy na matmie, przeżyć histę i w ogóle przeżyć tydzień w oczekiwaniu na piątek. Maturami niewzruszony byłem kompletnie, czego teraz trochę żałuję.
5. A.O.S. – History Repeats Itself
Również schyłek liceum. Fascynacja "Natural Born Killers", dzięki której poznałem chyba jeden z najlepszych soundtracków ever. Nie muszę chyba mówić, że zaczęło się od "Gorączki w Parku Igieł" Jimsona.
4. Zespół Reprezentacyjny – Dzielna Margot
Wakacje pomaturalne. Piękny okres. Jako że są one najdłuższe w życiu wydawało mi się, że będą również najpiękniejsze w życiu. Dziś zmieniam zdanie. Na mojej liście trochę humoru, bo zamuliłem z deka.
3. Novika – California Dreaming
Pierwsza trójka to femme vocalists, czyli zawodzenie i zamuła już na maxa. Ale ładna zamuła, naprawdę. Tu miało być coś z nowszej płyty Kasi, ale to z "Tricks of life" mam więcej wspomnień – cofamy się do czasów z pozycji 8. Uwielbiam głos Noviki przede wszystkim za to, że jest kompletnie niepretensjonalny, przez ani jedną milisekundę. A to się rzadko zdarza.
2. Sarah Blasko – Sleeper Awake
To już studia, zdecydowanie. Co ja będę mówił, niezmiernie miły głos, doskonała muzyka. Cudo.
1. Hungry Lucy – Pulse of the Earth
Jakoś od początku wiedziałem, że to będzie numer jeden. W tej dziewczynie jest magia. Cudowny głos, w którym jest coś niesamowicie niepokojącego (do tego potęguje to muzyka), a jednocześnie, paradoksalnie, relaksującego (tu już posłużyłem się słowami… ech, nigdy byście nie zgadli). Piękno i mrok.
The Bravery - nie, nie, nie. The Calog - to jest Myslovitz, czy mi się wydaję? Bez kitu, brzmi na maksa podobnie. Coma - ja tam w sumie lubię. Tzn. chyba tę pierwszą płytę, nie orientuję się w dyskografii zespołu Roguckiego kompletnie. W każdym razie, spoko numer. Manson - nie dla mnie, sorry. Aphex Twin - w sumie, nawet nie zauważyłem, kiedy się skończyło. A.O.S. - mega rzecz. W sensie, i film, i ten numer, i cały soundtrack. Zespół Reprezentacyjny - no beka. Novika - całkiem spoko, propsuję. Sarah Blasko - na początku przeczytałem "Sarah Żelazko". Hehe, beka, suchar. A sam utwór - może być. Hungry Lucy - ja wiem? Ładnie śpiewa, ale jakoś... no, nie ważne. Elo.
A to z kolei bardzo ciekawa postać - rzygkulturalny (nie mam pojęcia, czy ma jakiekolwiek imię). Prowadzi bloga (no jasne, że prowadzi). Pisze rzadko, ale za to ciekawie i wyczerpująco. Nie raz zdarzyło mu się rozłożyć jakiś album na najdrobniejsze elementy. Analizy, interpretacje, recenzje... Zresztą, nie tylko muzyczne. Także filmy. W każdym razie, polecam. A co poleca on? Check it.
Starałem się, by ta lista była jak najbardziej różnorodna (na liście pojawiają się wykonawcy z ośmiu krajów, więc choćby w tym sensie się udało). Starałem się sięgać po utwory dla mnie ważne i pochodzące z co najmniej dobrych płyt. Starałem się także skracać do minimum poszczególne opisy. Co do samego procesu układania listy, to z początku wydawało mi się to dobrą zabawą, a okazało się - szczególnie pod koniec selekcji - istną męką. Wyszło z tego coś takiego...
Burzum - Gebrechlichkeit
Gorzej zacząć się pewnie nie da. Oto (nie)sławny Varg Vikernes i osiem minut zaszumionych, bardzo źle brzmiących wrzasków w jego wykonaniu.
Anathema - Angelica
Nieco przesadzając, powiedziałbym, że na tym utworze Anatema się zaczęła, a jednocześnie skończyła.
Nelly Furtado - Childhood Dreams
Nelly Furtado także się (dla mnie) skończyła, ale nie mogę zapomnieć o tym, że ma w swoim dorobku takie utwory jak powyższy.
múm - Slow bicycle
Muzyczne tło leniwego, słonecznego popołudnia.
Slayer - Disciple
Slayer także musiał się tu znaleźć. Wybór padł na utwór, który kipi wściekłością i nienawiścią, dzięki czemu będzie, jak myślę, całkiem ładnie kontrastował z pozostałymi.
Mark Morgan - Smoldering Corpse Bar
Utwór z mojej ulubionej gry komputerowej. Wystarczy jeszcze dodać, że ścieżka dźwiękowa nie odbiega od niej poziomem i nic więcej nie trzeba mówić.
Kult - W czarnej urnie
Kazik się ostatnio mocno wygłupia, przez co się do niego zniechęciłem, ale pominąć Kultu w tym zestawieniu po prostu mi nie wypada. Utwór wybrałem może smętny, ale chyba mój ulubiony z ich dorobku: Kazik nigdzie indziej nie śpiewa tak jak tu, a z jego ojca tekściarz (poeta?) był nielichy.
Opeth - Burden
Na koniec sam metal. Tak grają deathmetalowcy ze Szwecji...
Moonsorrow - Matkan lopussa
Tak folkmetalowcy z Finlandii...
Ulver - What happened?
A tak (byli) blackmetalowcy z Norwegii...
Burzum - ja pierdolę, co to jest? Anathema - nuuuda. Nelly Furtado - może być. Lepsze od nowych dokonań Nelly, ale nie porywa, oj nie. mum - baaaaaaaaaaaaardzo przyjemne. Więcej, wiecej, więcej!!! Slayer - rozpierdol: stwierdzony. Mark Morgan - grałem w toto, nie porwało, ale muzyka kozacka. Kult - wiadomo, że uwielbiam. Propsy, propsy. Opeth - ojej, nuda. Moonsorrow - to samo. Ulver - i znów.
Nareszcie trochę z innej beki - nie blogger-krytyk muzyczny z zamiłowania, a blogger-grafik, w dodatku znany w sieci trochę szerzej. Prywatnie - brat Andrzeja, mysiejkiszki, znanego Wam z pierwszego gustoprześwietlacza.
Maciej "ZUCH" Mazurek – mąż, ojciec, grafik, projektant, blogger, esteta, wrażliwy na dobry design, fan reklamy i social media, filozof (tylko magister, ale dobrze to brzmi :-), uzależniony od kawy popijanej yerba mate. Nigdy nie jadł sushi i nie zna się na excelu. Jeden z finalistów Blogu Roku 2010.
Kawałki, które tu umieszczam nie mają żadnego chronologicznego czy też hierarchicznego układu. Niektóre są dla mnie ważne, a niektóre reprezentują pewną grupę, czy czas. Ale o tym będzie dalej.
1. Pink Floyd - High Hopes
Ciężko wybrać jeden jedyny utwór Pink Floydów. Uwielbiam ich w całości i w kawałkach. W warstwie muzycznej i tekstowej. Teledyski też miażdżą, więc w warstwie wizualnej również jestem pod wrażeniem. Dla mnie to zespół wszech czasów. Ich solówki to po prostu miód.
2. Mate.O – Dobranocka dla
Prywatnie Mateusz jest moim serdecznym znajomym. Ten kawałek nagrał dla swoich synów. Mateusza zawsze słucham, gdy potrzebuje się odchamić. Jego muzyka jest jak modlitwa. A ten utwór jest dla mnie szczególnie bliski i ważny, bo słuchałem go intensywnie, kiedy spodziewaliśmy się z żoną naszego pierwszego dziecka. A potem przy tym kawałku (zapętlonym) usypiałem mojego synka. Niesamowite uczucie, niesamowite wspomnienia.
3. Luxtorpeda - 3000 świń
Zwariowałem od pierwszych dźwięków tego zespołu, jeszcze od jakiegoś przedpremierowego studyjnego nagrania. Potem dostałem propozycje zaprojektowania im CD i książeczki i wtedy zwariowałem ponownie. Luxy wkręciły mi się na maksa. Słucham ich nałogowo. Mój synek teksty zna na pamięć. Nawet wziąłem go na koncert. Uroczo wyglądał czterolatek u mnie na barana, wymachując rączką zaciśniętą w pięść i wykrzykując refreny. :-)
4. Dave Matthews – Gravedigger
Dave jest moim odkryciem muzycznym. Genialny gitarzysta, piosenkarz, tekściarz. Za oceanem dość popularny, w Polsce prawie nie znany – a szkoda. Kawałek "Gravedigger" – potężny tekst. Szczerze polecam.
5. Blue Foundation - Eyes On Fire
Czas na trochę elektroniki. Blue Foundation reprezentuje rodzaj muzyki, który bardzo lubię słuchać, pracując. Dobrze mi się wtedy skupia na projektach, zwłaszcza późno w nocy.
Uwielbiam. Odkryłem ten ukraiński duet lata temu, jeszcze na studiach. Świetna muza, trochę reggae, trochę słowiańska gitarka, fajne teksty, charyzmatyczne chłopaki. :-) Kiedy w Polsce praktycznie nikt o nich nie słyszał, ja miałem już ich 2 kasety (tak, kasety), które udało mi się kupić w sklepie mięsno-muzycznym we Lwowie. Niestety już nie grają razem, a i osobno nie za bardzo.
7. Everything Is Illuminated OST -Ya takoy
Uwielbiam soundtracki. Powyżej linkuję śmieszny kawałem z rewelacyjnego filmu "Everything is illuminated". Do tego soundracku mocno przyczynił się zespół Gogol Bordello (polecam!!!!!), którego wokalista zagrał właśnie Alexa – togo co gada w tym kawałku.
8. Brad Mehldau - Day is Done
W ramach poszerzania muzycznych horyzontów czasami zabieram się za jazz. Trudna to muzyka, ale genialna. Powyżej linkuję kawłek w wykonaniu Brada Mehldau – świetnego pianisty. Swoją drogą jest to cover. W oryginale grał to Nick Drake – rewelacyjny brytyjski muzyk, którego polskie rozgłośnie radiowe też pomijają – za dobry był.
9. Newton Faulkner – Teardrop
Lubię covery. Jednak nie ma nic gorszego niż zły cover dobrego kawałka – kiedyś słyszałem techno remix Queen i zrzygałem się wewnętrznie. W przypadku Newtona jest to jednak dobry cover. Newton wymiata na gitarze, a i wokal ma ciekawy. Ponadto bardzo lubię Massive Attack. Więc jest 2w1! :-)
10. Naughty By Nature - Hip Hop Hooray
Na mojej liście nie mogło zabraknąć hip-hopu, bo to moja pierwsza muzyczna miłość. Teraz mam 29 lat, czyli wychodzi, że hip-hopu/rapu zacząłem słuchać z 15 lat temu. Wychodzi też na to, że większość osób, które tu dały się prześwietlić zaczynała wtedy podstawówkę lub kończyła przedszkole... Ale z czasem moja droga z hip-hopem się rozeszła. W nowościach się praktycznie nie orientuję. Szczerze, to mi się w ogóle nowe kawałki nie podobają. A po tym jak rap został zgwałcony przez – niegdyś mega wymiataczy gangsta raperów – romanse z technomłotkami, jakimiś Guettami, czy to co zrobiło Black Eyed Peas... Kurde, przecież oni kiedyś nagrywali zajebiste płyty!!! W każdym razie zdecydowanie wolę posłuchać rap-staroci.
10 piosenek to za mało żeby się określić, cały czas przychodzą mi do głowy nowe kawałki... ale to może na reedycje gustoprześwietlacza.
Aha, nie obchodzi mnie czy moja lista wam się podoba czy nie. Mi się podoba.
Pozdrawiam
Zuch
Pink Floyd - zdecydowanie mój ulubiony numer Floydów. Od zawsze na zawsze na przenośnym odtwarzaczu. Swoją drogą, niezły teledysk. Mate.O - zupełnie nie dla mnie. Luxtorpeda - ten zespół to totalny rozpierdol i powtarzam to od samego początku. Na Woodstocku dali konkretny czad i tylko utwierdzili mnie w przekonaniu, że to jeden z najlepszych (jeśli nie najlepszy) z tegorocznych debiutów. Dave Matthews - no, może być. Blue Fundation - odkąd ktoś wrzucił Blue Foundation do swojego gustoprześwietlacza, bardzo polubiłem ten zespół. Ale ten zalatujący dubstepem remix kompletnie mnie nie jara. 5'nizza - bardzo fajne, przyjemne. Ya takoy - dobre, dobre. Brad Mehldau - zajebista sprawa, trzeba poznać więcej twórczości tego człowieka. Newton Faulkner - naprawdę spoko remix. Naughty By Nature - i klasyk na koniec. Bardzo ładna "dziesiątką".
Marcin Pazdrąg - zamieszkały w Gdańsku, pochodzący z Działdowa. I właśnie o działdowskiej scenie hip-hopowej traktuje jego blog. Jest to o tyle ciekawe, że Działdowo trudno nazwać miastem. To miasteczko - zamieszkuje je niewiele ponad 20 tysięcy osób, a mimo tego, posiada jakąś scenę hip-hopową (nie wiem - szczerze mówiąc, nie śledzę). Poza tym jest redaktorem serwisu AxunArts.pl (na początku cyklu prześwietliłem red.nacza portalu - Mateusza Kołodzieja). Tam pisuje sobie o rapie, głównie o polskim, choć zdarzają się wyjątki. I co tam jeszcze mówi Facebook? Ano, w związku z pewną młodą damą + mamy z Marcinem 8 wspólnych znajomych: 2 raperów, jednego dziennikarza, a poza tym to samych blogerów. Beka, co?
Przyznam, że zanim zabrałem się do pisania "Gustoprześwietlacza", musiałem sprawdzić o co w tym wszystkim chodzi. Początkowo wydawało mi się, że opiszę TOP10 moich ulubionych kawałków i po robocie. Jakże trudne to zadanie, uświadomiłem sobie dopiero podczas zastanawiania się nad trackami, które miałbym umieścić w tym zestawieniu. Minutę później stwierdziłem, że ranking moich ulubionych utworów wcale nie przybliży Wam mojego muzycznego gustu. Proste, że w pierwsza dziesiątka zawładnięta jest przez rap. I co byście o mnie wiedzieli? Że słucham tylko rapu? Tak, słucham dużo rapu, ale lubię też inne gatunki. Poniżej postaram się określić mój dziwny gust muzyczny. Zapraszam do lektury.
Ortega Cartel - Lula/Dziś już nie besztam
Przepraszam za ten ukośnik ale po prostu nie mogłem się zdecydować, który kawałek wybrać. Ortega Cartel to skład, który zrobił się popularny po premierze świetnego albumu "Lavorama". Ja jednak śledzę twórczość chłopaków od wcześniejszych płyt i według mnie "Podziemne Disco" nie ma sobie równych. Kawałek "Lula" oraz "Dziś już nie besztam" to jedne z moich ulubionych rapowych tracków i bez wątpienia dwa najlepsze jointy w całej dyskografii Ortegi. Powracam do nich bardzo często i nie mogą mi się znudzić.
Eis - Najlepsze Dni
Pierdolony klasyk, który sprawia, że czuję się jak Superman. Nieśmiertelny album pt. "Gdzie jest Eis?" z 2004, który odpalam kilka razy w roku i odpalę nawet w 2037. "Są takie dni, że wszyscy mówią mi, że jestem gościem / I są takie dni, że na prawdę czuję się dobrze!". Eis styl!
Nas - Surviving The Times
Tym kawałkiem zajarałem się zaraz po pierwszym odsłuchu. Co za bit, co za sampel, co za Nas. Bez wątpienia Nasir jest moim ulubionych raperem z USA i bez wątpienia "Surviving The Times" to mój ukochany track w jego dyskografii. Pamiętam, jak pierwsze wersy Nasa cytowałem wszędzie gdzie się dało. Zacytuję i tutaj. "I was young, I was surviving the times / Waiting for my moment, I was destined to shine".
Cormega - Are You My Nigga
Drugi i zarazem ostatni raper ze Stanów w moim Gustoprześwietlaczu. Pierwsze 3 płyty Cormegi znam na pamięć i z każdym mogę się zmierzyć w "Jakiej to melodii" z tych albumów. "Are You My Nigga" to mój osobisty klasyk, który zawsze będzie działał na mnie tak, jak działa teraz. Wy tego nie czujecie? Dziwne...
Blink 182 - Dumpweed
To było w gimnazjum i była zajawka na kalifornijski punk rock. Bink 182 to zespół, do którego powracam najczęściej, jeżeli chodzi o ten gatunek. Słuchając "Dumpweed" od razu przypominają mi się wakacyjne dni, kiedy to nie miało się kłopotów, słońce świeciło, a jednym problemem był zbyt duży wybór miejscówek na spędzenie wieczoru. Poza tym kto nie oglądał Amercian Pie? Kojarzycie scenę, kiedy to koleś biegnie do swoich kumpli, żeby zobaczyć livestream rozebraną laskę, która leży w jego pokoju?
Bob Marley - Turn Your Lights Down Low
Kogo mogę mieć na myśli, jeżeli mówię, że słucham reggae? Bob Marley to artysta, którego szanuję i lubię czasem odpłynąć przy jego twórczości. Jest mnóstwo kawałków, które ubóstwiam, jednak do "Gustoprześwietlacza" postanowiłem wybrać "Turn Your Lights Down Low". Jest to dla mnie ważny utwór, który kojarzy mi się z ważnym dniem w moim życiu. Mimo, że czasy kiedy męczyłem Marleya minęły to nie mogłem, pomiąć go w tym zestawieniu.
Burial - Homeless
"Homeless" to kawałek, który znam najkrócej ze wszystkich tu wymienionych. Okryłem go przy okazji poszukiwania nowych zajawek muzycznych. Cała twórczość Buriala zrobiła na mnie ogromne wrażenie, jednak ten track bije wszystkie na głowę. Pobudza wyobraźnię, ma klimat, którego próżno szukać u innych dubstepowych artystów.
Rap Addix - Kiedyś
Szczerość, emocje, werbalizacja uczuć. Flow chujowy, charyzmą nadrabia. Junes od jakiegoś czasu jest moim ulubionym raperem, którego teksty przemawiają do mnie w 100%. Z wieloma się utożsamiam i nie jestem w stanie przejść obok nich obojętnie. Warto dodać, że każdy inny kawałek mógł się tu pojawić zamiast "Kiedyś".
SOL - Dear Friends
Miało już nie być rapu z USA ale nie mogłem zapomnieć o moim ukochanym Seattle. Świetny kawałek SOLa okraszony jeszcze lepszym klipem. Rapów z takim bitami mogę słuchać non stop. Wykorzystam okazję i zareklamuję swój tekst o rapie z Seattle, który został opublikowany na łamach AxunArts.pl - KLIK.
Reno - Życie
Jestem psychofanem Reno i się tego nie wstydzę. "Następny Level" przekatowałem już dawno temu, a obecnie łykam wszystko, co wyjdzie od ulubionego rapera twoich ulubionych raperów. Jak to jest, że gdzie Reno da gościnną zwrotkę, to zje ona gospodarzy albumu jednym wersem? Tak było na Okolicznym Elemencie, tak było na nowym Rasmentalismie, i tak pewnie będzie jeszcze nie raz. Aha, warto przypomnieć, że tak gra wymaga od niego 10% tego co umie, pozostałe 90 daje za szacunek!
Koniec. Tak jak myślałem, zamknięcie się w 10 kawałkach, które mają określić mój gust muzyczny jest niemożliwe. Co innego 20 pozycji, wtedy dałbym radę.
Czytajcie polskie rap blogi. 5!
Ortega - świetny numer, może nie jeden z moich ulubionych, ale naprawdę świetny. Eis - ano, klasyk. Kozacki kawałek, też czasem włączę. Nas - też lubię Nasira, ale to nie jest mój ulubiony utwór jego autorstwa. Ale i tak propsy. Cormega - nie czuję tego. Blink 182 - nie uznaję czegoś takiego jak kalifornijski punk - ble i fu. Bob Marley - całkiem git. Burial - trochę męczące. Rap Addix - strasznie szczere, ale i nudne. SOL - znowu nuda. Reno - może być, ale Reno lepiej nawija obecnie, prawda?
Michała Markowicza szerzej przedstawiać nie będę. Sam to, poniżej, zrobił wyśmienicie. Dodam jedynie, że to inny Szulc niż ten, który był w pierwszej części tego cyklu.
Że muzyka to większość mojego życia, to chyba tłumaczyć nie muszę – myślę o niej, trochę swego czasu tworzyłem (mniej lub bardziej udolnie, to wiąż temat nie-przym-knięty, yep), pisałem (tutaj też się czasem nad tym rozmyślam/zastanawiam), a obecnie najbardziej praktykuję mówienie o niej. Opowiadanie w sensie, słucha mnie tylko stary koleżanki, ale czynię to z egoistycznych pobudek (zawsze mnie bawiło to słowo), więc co mnie to.
Czym jest gust muzyczny, który prześwietlany będzie, to raczej wyjaśnić ciężko (choć sam podejmuje się tego zadania, pisząc o tym pracę, też sobie opierdolę ją w tekturę jak Axun, a co! – btw, mega szacun za coś takiego). O czym to ja... Aha no tak, gust.
Wiąże się z pojęciem estetyki – każdy uważa coś innego za piękne, Jacek lubi blondynki – ja brunetki, w przeciwieństwie do Grzegorza który lubi chłopców i Pet Shop Boys (no hatin’, żeby nie było) – tak samo jest w muzyce, kiedyś jak byłem mniejszy to chciałem zbawiać świat i namawiać do słuchania czegoś tam (teraz ewentualnie mogę coś polecić) – pięknie powiedział Devin The Dude, w jedynym polskim wywiadzie – niech każdy słucha czego chce, po co rozkminiać coś, czego słuchają inni, jeśli wiesz czym się jarasz i luz – i to tak też, apropo tego, co red.nacz Lite napisze pod moimi kawałkami – bez względu na to – zapewniam Was, wybrałem 10 piosenek, które są dla mnie tak ważne i wyjątkowe, że nie jesteście sobie w stanie tego wyobrazić (komentarze w stylu "ooo lansuje się na wielkiego miłośnika muzyki" mnie serdecznie walą) i mnie serdecznie pierdoli, czy się komu podobają czy nie - przy niektórych się smucę, niektóre wywołują u mnie łzy, inne jeszcze coś innego, sami sprawdźcie.
Coldplay – Clocks
Numer który leci, gdy piszę. Najpiękniejsza melodia na pianinie jaką znam. Gdy usłyszałem 1-szy raz nie wiedziałem, co to i nie mogłem się pozbierać, a gdy usłyszałem II raz, płakałem jak dziecko. Piosenka, którą mógłbym zaśpiewać na karaoke (nienawidzę karaoke) bez gadania – poza tym całe "A Rush of Blond to the Head" to wyśmienity album, nie bez powodu znalazł się na liście Rolling Stone'a (szkoda, że obecnie ponowie bawią się w dancowanie – Coldplay, nie RS) – i nie bez powodu stoi po cichu na mojej półce z płytami.
Massive Attack – Risingson
MÓJ ULUBIONY ZESPÓŁ – najważniejszy, niedościgniony, dżinius. 3D, Mushroom, Daddy G (okazjonalnie jeszcze inni, z Trickim włącznie) – goście którzy w latach 90-tych stworzyli jedno z ciekawszych muzycznych zjawisk od stąd do tamtąd – mowa o trip-hopie – puszczam w domu, w radiu, gdy tylko mogę, świętokradztwem jest słuchanie, gdy jest jasno, no kurwa. Wybrałem track numer dwa – z płyty "Mezzanine" (to znaczy "antresola") – kurwa, co mam napisać o tym albumie, wyprzedzał czasy w których został wydany. Znam go tak dobrze, że nie musze odtwarzać, żeby słyszeć go w głowie – "I See You Go Down To A Cold Mirror" – a i tak wracam często, bardzo często.
Vangelis – Memories of Green
Najwspanialsza ścieżka dźwiękowa, jaką kiedykolwiek stworzono – gdy usłyszałem 1-szy raz, nie rozumiałem do końca, teraz kocham, kocham nad wiele innych wspaniałych utworów. Po prostu.
Amon Tobin – Always
I następny album ("Fooley Room"), który, śmiało mogę nazwać, "płytą życia" – jak 1-szy raz trzymałem ten krążek w WWA w ręku, to myślałem, że się posikam. Ten gość zawarł pakt z diabłem, by móc mi (i wielu innym osobom też) kraść czas swą muzą – która jest totalnie nie z tego świata i ilekroć chcę go grać w radiu to albo muszę wybierać co lajtowsze numery, albo poświęcać mu co najmniej pół audycji, bo reszta mu może montrealski kurz z trzewików ścierać.
Masta Ace – Brooklyn Masala
Teraz Rapowo. Kto by nie chciał tak poznać, kobieciny. No kurde – z Pakistanu z "uroczym diamentem w nosie", która się zachwyca światłami na Times Square. Coś pięknego – Masta Ace rymuje a ja to widzę wszysssssssstko w głowie – bit, a gatunku tych, które gdybym sam tworzył, to bym mógł umrzeć szczęśliwy po 30-tce.
A Tribe Called Quest – Electric Relaxation
Tych Panów też uwielbiam nad zycie – "Midnight Marauders" było chyba bodaj 1-szym zagranicznym albumem rapowym jaki sobie kupiłem. Wracam dokładnie, pieczołowicie, niemal rytualnie do tej płyty – a ten numer, pojadę zburzony o 3-ciej nad ranem + klip, którzy przynosi do głowy kawę, papierosy i jazz.
Clark – Growls Garden
Gośc który podobnie jak Tobin, ma tak własny styl... Że nie ma sensu nawet próbować mu dorównać – znajdźcie sobie inne wzorce – kocham "Totems Flare" – odważna, wzruszająca, trudna, i gnijąco piękna płyta, tak bogata, że moja wypłata sama się masturbuje przy słuchaniu. Tylko dla popaprańców, albo odważnych.
Bloc Party – Where is Home? (Burial Remix)
I znowu na smutno – cała otoczka wokół Buriala to fenomen sam w sobie, dodawało to smaczku muzyce (która i bez tego byłaby genialna) – bez twarzy, bez przeszłości, bez koncertów, bez wywiadów – tylko sama muzyka – niby czepiąca z dubstepu i 2-stepu, ale mająca swój własny, taki przenikliwy, smutny i uczłowieczony flejwor. "Untrue" to kolejny album życia – wybrałem remix Bloc Party, choć mogłem wrzucić "Ghost Hardware", kurwa, zastrzelcie mnie.
Melchior Productions – Watersoul
Muzyka, techno – muzyka, minimal – a jednak głębia jest, ciary mnie przy tym kawałku przechodzą – niby techno, czy house, kojarzą się pejoratywnie, ale do tej pozycji długo się nie musiałem przekonywać – poza tym zdanie (w jakiejś recenzji, czy coś tam) "Im późniejsza pora, tym bardziej Wam się to spodoba". Wow. Thomas Melchior może i gada w wywiadach nieco nie pod moje myślenie, ale co z tego.
Quantic – Time is the Enemy
I na koniec coś bez zbędnego komentarza. Will Holland miał bodaj 18-cie lat, gdy to nagrał. Chyba. Nie wiem, co z tego.
PS 10 to 10 – gust jest czymś nad czym pracujemy całe życie – mnie nie starczyło chęci, żeby w zakończeniu, albo na początku – wypisać kilku artystów o których nie pomyślałem, czy coś tam. Nic nie wiecie o moim guście, tak samo jak ja. He HE Ha.
Coldplay - znam to na pamięć, mimo że nigdy wcześniej świadomie nie słuchałem. No, przebój, czy coś. Całkiem fajny. Massive Attack - a ostatnio słuchałem tego "Mezzanine". Mocna rzecz. Choć najbardziej zwróciłem uwagę na "Teardrop", ale to z wiadomych względów. Vangelis - ładne, ale nudne. Amon Tobin - mnóstwo dobrego o nim słyszałem. Zresztą, sama obecność w Ninja Tune do czegoś zobowiązuje. Niestety jego płyty są trudno dostępne w Polsce (a jednak są na Allegro, no cóż), a mi jakoś ciężko je tak bezceremonialnie ściągnąć. A sam numer - zajebisty. Czapki z głów. Masta Ace - fajne, nawet bardzo, ale jakoś po Tobinie nie ma już tego "o kurwa, jakie to mega". ATCQ - bardzo przyjemne. Jeju, w końcu będę musiał sprawdzić całe to A Tribe Called Quest, bo wciąż w tym temacie jestem kompletnie zielony, co jest chyba bardzo smutne, prawda? Clark - fenomenalna rzecz. To też będę musiał obadać. Skąd ja wezmę na to wszystko pieniądze? Burial - a bardzo fajne. Jakoś wcześniej Burial do mnie nie przemawiał, a to jest całkiem konkretne, no proszę. Melchior Productions - w sumie, nie bardzo mi podchodzi. Nie wiem, jest 12:18, może dlatego. Quantic - a całkiem dobre, propsuję. Chyba najlepsza lista z gustoprześwietlaczy bloggerów, tak swoją drogą.
Raph (właściwie Rafał Samborski) - raper, producent, 1/2 duetu raper-producent Neternalz, 1/2 duetu producenckiego Introverbes, aktualnie pracuje nad płytą w klimatach trip-rock/post-rock z diganem, znanym przede wszystkim z wydanej w 2008 roku płyty "Banned Cartoons". Oprócz tego dziennikarz muzyczny z zamiłowania, redaktor portalu Offbeat.pl, regularny uczestnik slamów poetyckich. Prowadzi bloga, którego wprawdzie rzadko aktualizuje, ale jak już coś napisze, to jest to bardzo ciekawe (może dlatego, że przybliża sylwetki niedocenianych artystów?). Jego gust muzyczny spokojnie można oskarżyć o schizofrenię.
W czasach, gdy okropnie sylabizowany, banalny tekstowo, wokalnie i kompozycyjnie numer staje się najczęściej słuchaną piosenką w Polsce, trudno wierzyć jeszcze w dobry stan muzyki. Kto jednak szuka, ten znajdzie. Z muzyką jest jak z filmami, czy z książkami - nawet pracując dla pitchworka, nie poznasz w ciągu swojego całego życia wszystkich dzieł zasługujących na chociażby pięć w skali szkolnej, gdyż po prostu nie starczyłoby czasu. Równie trudno wybrać dziesięć utworów, dlatego specjalne wyróżnienia dla tych zespołów, których zabrakło w dziesiątce, chociaż jak najbardziej na nią zasługują, m.in. Sigur Rós, The Gathering, Fields of the Nephilim, Sun Ra, Sole, Company Flow, Deftones, Tom Waits, Buck 65, PJ Harvey, The Beatles, King Crimson, RJD2, Amon Tobin i wielu, wielu innych (o mistrzach jazzu nawet nie wspominam). A teraz zapraszam do zapoznania się z moją dziesiątką, byaaatch!
1. Nine Inch Nails – The Perfect Drug
Pamiętacie soundtrack "The Social Network" i faceta za to odpowiedzialnego? Trudno uwierzyć, że jeszcze kilkanaście lat temu Trent Reznor taplał się w błocie na scenie i wieszał małpy na krzyżu, rewolucjonizując jednocześnie - wydawałoby się, że już martwą – scenę industrialową. Odkrywca Marilyna Mansona, a przy okazji twórca mojej ulubionej płyty "The Downward Spiral" w ramach swojego głównego projektu Nine Inch Nails, w 1997 otrzymał od Davida Lyncha propozycję do stworzenia muzyki do filmu "Zagubiona Autostrada". Efektem był właśnie utwór "The Perfect Drug", do którego nakręcono nawet teledysk. O ile z klipu (w reżyserii Marka Romanka, z którym NIN współpracowali już przy okazji "Closer" i który nakręcił obraz do "99 Problems" Jaya-Z) sam Reznor był jak najbardziej zadowolony, tak z utworu zdecydowanie mniej. Pracował nad nim – jak twierdzi – "tylko tydzień, a to zdecydowanie za mało czasu". Mocny, dynamiczny początek, przechodzący w electro-breakcore, zwieńczony jednym z najbardziej emocjonalnych momentów w historii muzyki. Pomyślcie więc, jakim perfekcjonistą musi być Trent.
2. Sage Francis – Escape Artist
Myślisz Sage Francis, odpowiadasz anticon. Ale chwila – Sage Francis opuścił anticon jeszcze przed wydaniem swojej drugiej solowej płyty, a od tamtego czasu zdążył wypuścić trzy solowe longplaye, nie licząc licznych bootlegów. Czyli wróć! Myślisz Sage Francis, odpowiadasz szczerość, emocja, poezja, specyficzny humor, objawiający się w licznych follow-upach (If you hate hip-hop, I feel bad for you son/I like 99 rappers but Jay-Z ain’t one), flow, z którym można wszystko. To bardzo charakterystyczny raper, który nie każdemu może przypaść do gustu. Możesz mówić, że przez wyżej wymienione cechy emo-pedał, ale trudno odmówić mu niesamowitego talentu. Zamiast "Escape Artist" mógłbym wrzucić dowolny numer z pierwszych trzech płyt – wyszłoby na to samo. Przy okazji jednak mamy bit Aliasa – jednego z najbardziej niedocenionych producentów hip-hopowych, związanego do dziś z anticonem. Od tego faceta również polecam wszystko, co się da.
3. Bvdub (Brock Van Wey) – Too Little Too Late
O Bvdubie nie wiemy właściwie zbyt wiele, oprócz tego, że jest Amerykaninem mieszkającym w Chinach, od 1993 zajmował się DJ-ką, a od połowy pierwszej dekady XXI wieku wprawia w osłupienie wszystkich fanów ambientu. Co prawda, przy pierwszych płytach do czynienia mieliśmy z licznymi inklinacjami tech-dubowymi - ostatecznie na płycie "White Clouds Drift On And On" z 2009 roku, sygnowanej własnym nazwiskiem, doskonale pogodził to, co robił do tej pory, z tym, co robić miał w przyszłości. "Too Little Too Late" to jeden z najpiękniejszych numerów, jakie słyszałem w życiu – liczne smaczki w tle, budujące nastrój, delikatna melodia grana na fortepianie, świetne brzmienie. Tylko nie płacz, proszę.
4. Sepultura – Roots Bloody Roots
Zespół braci Cavalera zza czasów płyt "Roots", "Chaos A.D" i "Arise" to jedna z najlepszych rzeczy, jakie przytrafiły się metalowi lat 90. Numer otwierający płytę "Roots" świetnie charakteryzuje całą pozycję – brazylijskie rytmy "korzenne", wraz z charczącym i pełnym wkurwienia wokalem Maxa. Żaden inny utwór nie daje mi takiego kopa. Warto odnotować, iż istnieje również wersja z... Luciano Pavarottim. Jednak zdecydowanie bardziej wolę oryginał.
5. Baths – Lovely Bloodflow
Will Wiesenfeld – rocznik '89, multiinstrumentalista i producent, znany wcześniej pod pseudonimami Geotic i [Post-Foetus], na swoim anticonowym debiucie, jako Baths, połączył dwa dość świeże i popularne gatunki muzyki elektronicznej: chillwave i new beats. A że ma niesamowity zmysł melodii, wyszła jedna z najbardziej skatowanych przeze mnie pozycji w 2010 roku. Hity na czasie? Pieprzyć Eskę! Tylko Baths. Oh baby... fuck!
6. The Cure – Lovesong
Castle Party zostało przeniesione do jaskini? Ależ skąd – to tylko Robert Smith, jeden z najlepszych głosów w muzyce rockowej, wraz z Cure'ami. Można śmiać się z naiwnego i prostego tekstu, można stwierdzić, że Anglicy pod koniec lat 80. byli bogami kiczu, ale po co? "Lovesong", znajdujący się płycie "Disintegration" z 1988, to świetna kompozycja (swoją drogą nawiązująca do "How beautiful you are" ze wcześniejszej "Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me"), z bardzo charakterystycznym brzmieniem dla Cure'ów – trudno znaleźć taki drugi zespół. W gruncie rzeczy sama melodia nie jest smutna, a tekst właściwie można określić jako optymistyczny, jednak Smith wyśpiewując swoje frazy, jakby miał niedługo umrzeć, daje dużo do myślenia na temat tego, co mogło się wydarzyć w jego życiu. Tak, to numer pełen kontrastów, ale dużo o nim mówi sam fakt, że był bardzo często coverowany, między innymi przez Adele i Tori Amos, a jednak nikt nie zbliżył się do poziomu oryginału. Swoją drogą, pamiętacie Roberta Smitha w South Parku? Kyle wykrzykiwał za nim, że "Disintegration" to najlepsza płyta w historii muzyki i zdecydowanie – coś w tym jest.
7. Bonnie 'Prince' Billy – Another Day Full of Dread
Oczekujesz słońca, pięknie optymistycznych melodii, tekstu o tym, że warto żyć? Will Oldham, znany jako Bonnie 'Prince' Billy w życiu nie słyszał nawet takich pojęć, jak zresztą mówi tytuł jego płyty "I See A Darkness". "Another Day Full of Dread" to zdecydowanie jeden z moich faworytów – uwierz mi, po tym numerze stracisz wszelką chęć do życia, więc lepiej nie włączaj. Warto dodać, że Willa cenił w dużym stopniu sam Johnny Cash.
8. Bent – You Are The Oscillator
W 2004 roku premierę miała płyta "Ariels" od uznanego duetu Bent. Wiele osób w Polsce kojarzy na pewno ich niezapomniany remix "Speak Low" z repertuaru Billie Holliday – tak, to ci sami. "Ariels" znacząco różni się jednak od pozostałych płyt, gdyż panowie postanowili znacząco ograniczyć elektronikę na rzecz żywych instrumentów. Efekt? Jedna z najlepszych płyt XXI wieku. Nie sposób opisywać rzeczy najlepsze, a tu naprawdę nie mam pojęcia, co mogę dodać – w takim razie, posłuchajcie próbki z tej płyty i oceńcie sami.
9. Aphrodite's Child – Aegian Sea
Kto pamięta soundtrack do "Rydwanów Ognia", "Blade Runnera" czy "1492: Wyprawa do raju"? Trudno nie pamiętać, prawda? Ich twórca - Vangelis - to jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci w historii muzyki filmowej i osoba, przez którą do kultury masowej weszło pojęcie muzyki elektronicznej (oczywiście, przyczynił się do tego również Kraftwerk). Aphrodite's Child to grecki zespół, w którym muzyk stawiał pierwsze kroki jako klawiszowiec. Ich trzecia i ostatnia płyta "666", będąca muzyczną interpretacją Apokalipsy wg św Jana, to jednocześnie prawdopodobnie najbardziej niedoceniane arcydzieło ery rocka progresywnego. "Morze Egejskie" to najlepszy przykład na utwór łączący jednocześnie klimaty "Dzieci Afrodyty" i solowych produkcji Vangelisa.
10. Atmosphere – Fuck You Lucy
Miałem w planach nie wrzucać dwóch utworów z tego samego gatunku, a jednak się nie udało. Trudno się dziwić, kiedy Atmosphere to mój ulubiony zespół hip-hopowy i zdecydowanie nie powinno go zabraknąć go w zestawieniu. Pierwsze dwa zdania pisałem z myślą o wrzuceniu "God's Bathroom Floor", po chwili stwierdziłem, że pierwszy numer Atmosów jaki usłyszałem w życiu to "Fuck You Lucy", który to utwór do dziś pozostaje w mojej czołówce. Kwintesencja stylu Sluga i Anta. I właściwie trudno powiedzieć, o czym tak naprawdę jest ten utwór, czy w którym momencie możemy mówić już o nadinterpretacji – czy chodzi o kobietę, czy chodzi o hip-hop, czy chodzi o przeszłość? Zapewne będzie mnie to zastanawiało do końca życia, ale takim trackom warto poświęcić wiele czasu. Oczywiście, że byłem na ich koncercie podczas Hip-Hop Areny – jak można było przegapić jedno z najbardziej niezapomnianych wydarzeń w swoim życiu?
NIN - dla mnie za trudne. Za to teledysk pierwszorzędny. Nie wiem, czy klip wszech czasów, ale wrażenie robi kapitalne. Sage Francis - mega, mega, mega!!! Będę musiał sprawdzić więcej, koniecznie! Bvdub - przydługie, ale piękne. Sepultura - nie podoba mi się, chyba nie lubię takiego metalu. Baths - teledysk jest bardzo popierdolony, muzyka w sumie też. Ale to dobrze. The Cure - może być. Bonnie Billy - smutne w chuj. Jednak chęci do życia nie straciłem. Bent - kolejna piękna rzecz. Też będę musiał sprawdzić więcej. Aphrodite's Child - też świetne. Dopisuję do listy. Atmosphere - fajne. Slug i Ant od zawsze na propsie, mimo że za bardzo nie słucham. No i man, rozpisałeś się straszliwie!
