Kiedyś redaktorka AxunArts, dziś próbuje zwojować Internet na własną rękę. Pochodząca z Chrzanowa mieszkanka Warszawy - Agata Kozłowska.

Rocznik '92, prowadzi bloga, niby muzycznego, ale bardziej prywatnego. To nie będzie dziesięć ulubionych utworów, ale raczej dziesięć piosenek mojego krótkiego życia.





The Rolling Stones – You Can’t Always Get What You Want


Są ze mną od zawsze, na zawsze i myślę, że tak już pozostanie. A przy tych dźwiękach mogę wszystko.

Arcade Fire – Ready To Start


Mój największy muzyczny błąd tego roku to abstynencja na Ich koncercie w Warszawie. Tego sobie nigdy nie wybaczę. To nie jest mój ulubiony utwór tej grupy, bo takiego po prostu nie ma. Jeden z dwóch najlepszych zespołów świata obecnie, moim zdaniem.

Blur – Tender


Bo czasem każdy się załamuje i szuka oparcia w muzyce. A Damon Albarn zawsze mi go udziela, czy to w Blur, Gorillaz czy The Good, Bad and the Queen. Dodam, że na tym koncercie w Glastonbury po tym utworze Damon płakał. Nie On jeden.

Kings Of Leon – Immortals


Mam do Nich słabość, sentyment, ogólnie, wszystko. Kolejny zespół, którego ulubionego utworu nie jestem w stanie wybrać. Padło na ten, bo to szczególny dla mnie utwór.

Massive Attack – Protection


Massive to jest inna galaktyka. Inny świat. Wszystko inne. Uwielbiam!

Kanye West & Bon Iver – Lost In the World


Jestem po krakowskim koncercie, oczarowana z resztą. Kanye od lat jest kimś, kogo muzyczne losy śledzą na bieżąco. I bynajmniej nigdy tego nie żałowałam. Jak powszechnie wiadomo, Jego ostatni album jest arcydziełem obecnej muzyki, ale ten utwór sprawia, że już na zawsze West będzie kimś o wiele więcej, niż tylko "zwykłym raperem".

Foals – Spanish Saharra


Sprawcy najlepszego koncertu, na jakim w życiu byłam. Magiczni młodzi zdolni Brytyjczycy, którzy od pierwszej płyty podbijają sukcesywnie serca kolejnych osób. I bynajmniej z doświadczenia wiem, że nie tylko damskie. A ten utwór, no cóż… Nawet nie jestem w stanie o nim pisać.

Kasabian – Re –Wired


Świeża sprawa, bo pochodzi z najnowszej płyty zespołu, "Velociraptor!". Mojej prywatnej płyty roku, tak nawiasem mówiąc. Jestem fanką, także no. Bądź co bądź polecam!

Radiohead – Everything In Its Right Place


Bo chyba każdy lubi jak wszystko jest na swoim właściwym miejscu. "Kid A", miłość absolutna.

Rolling Stonesi - świetna piosenka. Arcade Fire - a ja byłem na tym koncercie. Ha, ha, ha!!! Żałuj, żałuj. Blur - e tam, takie sobie. Kings of Leon - albo to wykonanie jest słabe, albo to ta piosenka. Massive Attack - zawsze spoko. Kanye West - ten koleś jest wielki. Tak jak jego ostatnia płyta i ten utwór. Foals - ojej, nuda. Kasabian - a to z kolei bardzo fajne. Radiohead - też spoko.

Michała Markowicza szerzej przedstawiać nie będę. Sam to, poniżej, zrobił wyśmienicie. Dodam jedynie, że to inny Szulc niż ten, który był w pierwszej części tego cyklu.

Że muzyka to większość mojego życia, to chyba tłumaczyć nie muszę – myślę o niej, trochę swego czasu tworzyłem (mniej lub bardziej udolnie, to wiąż temat nie-przym-knięty, yep), pisałem (tutaj też się czasem nad tym rozmyślam/zastanawiam), a obecnie najbardziej praktykuję mówienie o niej. Opowiadanie w sensie, słucha mnie tylko stary koleżanki, ale czynię to z egoistycznych pobudek (zawsze mnie bawiło to słowo), więc co mnie to.

Czym jest gust muzyczny, który prześwietlany będzie, to raczej wyjaśnić ciężko (choć sam podejmuje się tego zadania, pisząc o tym pracę, też sobie opierdolę ją w tekturę jak Axun, a co! – btw, mega szacun za coś takiego). O czym to ja... Aha no tak, gust.

Wiąże się z pojęciem estetyki – każdy uważa coś innego za piękne, Jacek lubi blondynki – ja brunetki, w przeciwieństwie do Grzegorza który lubi chłopców i Pet Shop Boys (no hatin’, żeby nie było) – tak samo jest w muzyce, kiedyś jak byłem mniejszy to chciałem zbawiać świat i namawiać do słuchania czegoś tam (teraz ewentualnie mogę coś polecić) – pięknie powiedział Devin The Dude, w jedynym polskim wywiadzie – niech każdy słucha czego chce, po co rozkminiać coś, czego słuchają inni, jeśli wiesz czym się jarasz i luz – i to tak też, apropo tego, co red.nacz Lite napisze pod moimi kawałkami – bez względu na to – zapewniam Was, wybrałem 10 piosenek, które są dla mnie tak ważne i wyjątkowe, że nie jesteście sobie w stanie tego wyobrazić (komentarze w stylu "ooo lansuje się na wielkiego miłośnika muzyki" mnie serdecznie walą) i mnie serdecznie pierdoli, czy się komu podobają czy nie - przy niektórych się smucę, niektóre wywołują u mnie łzy, inne jeszcze coś innego, sami sprawdźcie.

Coldplay – Clocks


Numer który leci, gdy piszę. Najpiękniejsza melodia na pianinie jaką znam. Gdy usłyszałem 1-szy raz nie wiedziałem, co to i nie mogłem się pozbierać, a gdy usłyszałem II raz, płakałem jak dziecko. Piosenka, którą mógłbym zaśpiewać na karaoke (nienawidzę karaoke) bez gadania – poza tym całe "A Rush of Blond to the Head" to wyśmienity album, nie bez powodu znalazł się na liście Rolling Stone'a (szkoda, że obecnie ponowie bawią się w dancowanie – Coldplay, nie RS) – i nie bez powodu stoi po cichu na mojej półce z płytami.

Massive Attack – Risingson


MÓJ ULUBIONY ZESPÓŁ – najważniejszy, niedościgniony, dżinius. 3D, Mushroom, Daddy G (okazjonalnie jeszcze inni, z Trickim włącznie) – goście którzy w latach 90-tych stworzyli jedno z ciekawszych muzycznych zjawisk od stąd do tamtąd – mowa o trip-hopie – puszczam w domu, w radiu, gdy tylko mogę, świętokradztwem jest słuchanie, gdy jest jasno, no kurwa. Wybrałem track numer dwa – z płyty "Mezzanine" (to znaczy "antresola") – kurwa, co mam napisać o tym albumie, wyprzedzał czasy w których został wydany. Znam go tak dobrze, że nie musze odtwarzać, żeby słyszeć go w głowie – "I See You Go Down To A Cold Mirror" – a i tak wracam często, bardzo często.

Vangelis – Memories of Green


Najwspanialsza ścieżka dźwiękowa, jaką kiedykolwiek stworzono – gdy usłyszałem 1-szy raz, nie rozumiałem do końca, teraz kocham, kocham nad wiele innych wspaniałych utworów. Po prostu.

Amon Tobin – Always


I następny album ("Fooley Room"), który, śmiało mogę nazwać, "płytą życia" – jak 1-szy raz trzymałem ten krążek w WWA w ręku, to myślałem, że się posikam. Ten gość zawarł pakt z diabłem, by móc mi (i wielu innym osobom też) kraść czas swą muzą – która jest totalnie nie z tego świata i ilekroć chcę go grać w radiu to albo muszę wybierać co lajtowsze numery, albo poświęcać mu co najmniej pół audycji, bo reszta mu może montrealski kurz z trzewików ścierać.

Masta Ace – Brooklyn Masala


Teraz Rapowo. Kto by nie chciał tak poznać, kobieciny. No kurde – z Pakistanu z "uroczym diamentem w nosie", która się zachwyca światłami na Times Square. Coś pięknego – Masta Ace rymuje a ja to widzę wszysssssssstko w głowie – bit, a gatunku tych, które gdybym sam tworzył, to bym mógł umrzeć szczęśliwy po 30-tce.

A Tribe Called Quest – Electric Relaxation


Tych Panów też uwielbiam nad zycie – "Midnight Marauders" było chyba bodaj 1-szym zagranicznym albumem rapowym jaki sobie kupiłem. Wracam dokładnie, pieczołowicie, niemal rytualnie do tej płyty – a ten numer, pojadę zburzony o 3-ciej nad ranem + klip, którzy przynosi do głowy kawę, papierosy i jazz.

Clark – Growls Garden


Gośc który podobnie jak Tobin, ma tak własny styl... Że nie ma sensu nawet próbować mu dorównać – znajdźcie sobie inne wzorce – kocham "Totems Flare" – odważna, wzruszająca, trudna, i gnijąco piękna płyta, tak bogata, że moja wypłata sama się masturbuje przy słuchaniu. Tylko dla popaprańców, albo odważnych.

Bloc Party – Where is Home? (Burial Remix)


I znowu na smutno – cała otoczka wokół Buriala to fenomen sam w sobie, dodawało to smaczku muzyce (która i bez tego byłaby genialna) – bez twarzy, bez przeszłości, bez koncertów, bez wywiadów – tylko sama muzyka – niby czepiąca z dubstepu i 2-stepu, ale mająca swój własny, taki przenikliwy, smutny i uczłowieczony flejwor. "Untrue" to kolejny album życia – wybrałem remix Bloc Party, choć mogłem wrzucić "Ghost Hardware", kurwa, zastrzelcie mnie.

Melchior Productions – Watersoul


Muzyka, techno – muzyka, minimal – a jednak głębia jest, ciary mnie przy tym kawałku przechodzą – niby techno, czy house, kojarzą się pejoratywnie, ale do tej pozycji długo się nie musiałem przekonywać – poza tym zdanie (w jakiejś recenzji, czy coś tam) "Im późniejsza pora, tym bardziej Wam się to spodoba". Wow. Thomas Melchior może i gada w wywiadach nieco nie pod moje myślenie, ale co z tego.

Quantic – Time is the Enemy


I na koniec coś bez zbędnego komentarza. Will Holland miał bodaj 18-cie lat, gdy to nagrał. Chyba. Nie wiem, co z tego.

PS 10 to 10 – gust jest czymś nad czym pracujemy całe życie – mnie nie starczyło chęci, żeby w zakończeniu, albo na początku – wypisać kilku artystów o których nie pomyślałem, czy coś tam. Nic nie wiecie o moim guście, tak samo jak ja. He HE Ha.

Coldplay - znam to na pamięć, mimo że nigdy wcześniej świadomie nie słuchałem. No, przebój, czy coś. Całkiem fajny. Massive Attack - a ostatnio słuchałem tego "Mezzanine". Mocna rzecz. Choć najbardziej zwróciłem uwagę na "Teardrop", ale to z wiadomych względów. Vangelis - ładne, ale nudne. Amon Tobin - mnóstwo dobrego o nim słyszałem. Zresztą, sama obecność w Ninja Tune do czegoś zobowiązuje. Niestety jego płyty są trudno dostępne w Polsce (a jednak są na Allegro, no cóż), a mi jakoś ciężko je tak bezceremonialnie ściągnąć. A sam numer - zajebisty. Czapki z głów. Masta Ace - fajne, nawet bardzo, ale jakoś po Tobinie nie ma już tego "o kurwa, jakie to mega". ATCQ - bardzo przyjemne. Jeju, w końcu będę musiał sprawdzić całe to A Tribe Called Quest, bo wciąż w tym temacie jestem kompletnie zielony, co jest chyba bardzo smutne, prawda? Clark - fenomenalna rzecz. To też będę musiał obadać. Skąd ja wezmę na to wszystko pieniądze? Burial - a bardzo fajne. Jakoś wcześniej Burial do mnie nie przemawiał, a to jest całkiem konkretne, no proszę. Melchior Productions - w sumie, nie bardzo mi podchodzi. Nie wiem, jest 12:18, może dlatego. Quantic - a całkiem dobre, propsuję. Chyba najlepsza lista z gustoprześwietlaczy bloggerów, tak swoją drogą.

Jak pewnie zauważyliście, podjąłem współpracę z serwisem MyBand. Kaski z tego żadnej, ale więcej osób czyta - to pewne. Portal jeszcze tak naprawdę nie wystartował, zapowiada się obiecująco. Z drugiej strony, gdy się okaże, że jest nieciekawie, to w sumie nic nie tracę. Wrócę ze wszystkim na bloga, gdzie ludzie wpadają, a po ostatniej eksplozji rodem z Wykopu jest ich coraz więcej.

Nie znaczy to jednak, że bloga mego rodzonego porzucam. Na MyBand muszę dotrzeć nie tylko do wyedukowanych głów, ale też do hip-hopowych laików (wiem, wiem - piszę o rapach, a niby rozkminiam sobie opcję, że już nie jestem hip-hopowcem; coś mi nie wychodzi po prostu). Także tu walnę coś bardziej fachowego, choć fachowiec ze mnie żaden, ale trzeba pozować na znawcę, co nie? No i nie zabraknie głupot, tekstów debilnych i wpisów całkiem luźnych jak ten.

Informacja druga - od października, a w praktyce pewnie gdzieś od drugiej połowy września, już nie kowboj z zachodu z rejonu Gorzów. W sensie, nadal będę pamiętać o korzeniach, tak jak o mnie one, ale jednak przez najbliższe 3 lub 5 lat żyć będę na wygnaniu w Poznaniu. Miała być Warszawa, ale nie wyszło. W każdym razie, i tak zamienię miasto na takie, którego nie da się przejść wzdłuż i wszerz w 3 godziny, a fajne koncerty zdarzają się raz na tydzień, a nie co trzy miesiące.

W ostatnich tygodniach różni znajomi sprezentowali mi słuchaną przez nich muzykę. I słucham teraz po parę, nowych dla mnie, płyt dziennie, i poznaję, i mój kajecik z napisem "ZAKUPY" się rozrasta. Minie pół mojego życia, zanim uzupełnię swoją kolekcję o te albumy.

A czego słucham? Choćby rapów. Też nowość? No tak. Bo wiecie, to rapy ze Stanów. Kilka płyt Notoriousa, Nasa, Jaya-Z i Masta Ace'a. I co? Nie wypowiadam się, to bez sensu. W każdym razie na liście zakupów znalazło się wszystko.

I co tam jeszcze? Bruce Springsteen. Dużo Bruce'a Springsteena. Właściwie to cała dyskografia Bossa. Davio jest fanem, także sprawdziłem. Parę perełek jest, też jakiś krążek Bruce'a sobie kupię, choć na pewno nie każdy ("Born in the U.S.A." już mam, na winylu). Słuchanie jednego albumu za drugim jest jednak dość męczące. Żądni Springsteena słuchacze, nie idźcie tą drogą!

Co jeszcze? Ach tak, Crystal Castles. W swoim Gustoprześwietlaczu jakiś numer wrzuciła N. Górna, co skwitowałem "a fajne nawet". Teraz dorwałem, wcale nie od niej, pierwszym album i jaram się opór. Brzmi tak, jakby dźwięki ze starych, kultowych gierek uporządkowano w nośne, przebojowe melodie. Nie wierzycie, to sprawdźcie to:



Do tego Portishead (druga płyta) i Massive Attack ("Mezzanine"). Też dobre.

Byłbym zapomniał o paru kozackich albumach, które kupiłem sobie okazyjnie w ostatnim czasie. Choćby świetne Dub Trio - nabyte za 19,90 w Empiku na Marszałkowskiej w Warszawie. Po Allegro hulało po 55 złociszy, także próbowałem sprzedać ze stuprocentową przebitką, ale że w ciągu 3 tygodni chętnych nie było, to sobie zostawiłem, rozpakowałem, posłuchałem i wpadłem w podziw. Parę dni wcześniej, tzn. przed zakupem krążka, Dub Trio słyszałem na koncercie Matisyahu. Kosmos. "Cool Out and Coexist" to płyta instrumentalna, zapis z jakiegoś koncertu. Także mogła być ekstaza św. Teresy, a mogła być najzwyklejsza kupa. Okazało się, że brzmi to naprawdę przednio. Jak mieszanka reggae, dubu i ostrego nakurwiania po garach i na wiosłach. Sprawdźcie to.

Za dyszkę w gorzowskim MediaMarkcie kupiłem album Większego Obciachu. Co to? Dr Yry z El Dupy, Jarek Ważny z Kultu i jeszcze dwóch kolesi grają ska. Nic wielkiego, ale całkiem spoko. Zwłaszcza za 10 złotych.

A na deser duet B.R.O. z płytą "Analog People In A Digital World". Za darmo w AsfaltShopie. Teraz już nie ma. W ogóle AsfaltShop się popsuł, bo już nie ma darmowej wysyłki od jakiejś tam kwoty. Już się nie opłaca. A co do krążka, to fajnie napisał o nim Łukasz Halicki na poliszmnie.

Aha, w przyszłym tygodniu raczej mało aktualizacji - kierunek Kostrzyn nad Odrą i Przystanek Woodstock. Tym bardziej, że jadę dzień lub 2 wcześniej.

Prześwietlona została pierwsza niewiasta. Hermiona Gra... Ola Kałowska, która napisała kiedyś na tego bloga to i to. Czytelnicy (przynajmniej Jaca) później zdecydowali, że koleżanka pisze lepiej ode mnie. No to ciekawe, czy czytelnikom bardziej przypasuje jej gust...

Chciałam zaznaczyć, że w moim przypadku dobór utworów bywa momentami stricte sentymentalny – lista moich ulubionych piosenek, kiedy zaczęłam szukać, zamknęła się w okolicach 30 i przelot przez gatunki obejmował dosłownie wszystko. Są piosenki, które kojarzą mi się z konkretnymi ludźmi, sytuacjami, dlatego właśnie zostały zakwalifikowane w kategorii "Lubię to", niekoniecznie przez walory artystyczne. Te poniżej jednak są lubiane bez powodu. Nie wiem, czy jestem idealną przedstawicielką damskiego spojrzenia na muzykę, ale spróbujmy:

1. Bloc Party - Signs


Bloc Party to ogólnie zespół godny polecenia, miło i przyjemnie się ich słucha. Powyższa piosenka dobra ze względu na warstwę tekstową (oraz moją beznadziejną słabość do brytyjskiego akcentu) oraz motyw muzyczny czelesty, który brzmi dość magicznie. I chyba nastrojowo. Chociaż chłopcy, kiedy trzeba, potrafią pierdolnąć.

2. Burial - Archangel


Burial pojawia się tu w ramach cyklu "taka jestem w chuj hipsterowa i słucham dubstepu", a tak serio - cała płyta "Untrue" jest świetna (chociaż zaklinam, nie usiłujcie rozumieć tekstów) i, o dziwo, przydatna w rozmaitych czynnościach typu bieganie na czas czy rozwalanie zadań z matmy (doskonale wpływa na koncentrację).

3. Massive Attack – Dissolved Girl


Moja przygoda z Massive Attack zaczęła się od a) czołówki do House'a b) koncertu z zeszłorocznego Open'era, który moja przyjaciółka N. spędziła w połowie z zamkniętymi oczami, a ja byłam nimi zupełnie zaczarowana. I nadal jestem.

4. The Beatles – Something


Ludzkość dzieli się na tych, którzy słuchają Rolling Stonesów i tych, którzy słuchają Beatlesów – nietrudno zgadnąć, do której części się zaliczam. Lubimy Beatlesów z tego okresu, ale nie lubimy Lennona w tym klipie, gdyż wygląda jak stara czarownica.

5. Hey – Boję się o nas


Jako ciocia polonistka – Heya pokochałam za teksty. I ten kawałek jest chyba najlepszym tego przykładem.

6. Voo Voo – Flota Zjednoczonych Sił


Mam słabość do panów Waglewskich we wszystkich pokoleniach i kombinacjach, ale moja znajomość z tą rodziną rozpoczęła się od pana Wojtka, się znaczy seniora rodu i dlatego moja sympatia do Voo Voo pozostanie zawsze wielka.

7. Red Hot Chili Peppers – Can’t stop


RHCP to był pierwszy zespół mojego młodzieńczego buntu i pierwsze doświadczenie ślepego uwielbienia dla wokalisty tudzież gitarzysty. Nie wiem do końca, czy to moja ulubiona piosenka, ale teledysk zdecydowanie ulubiony.

8. Waglewski Fisz Emade – Badminton


Uwielbiam całą tę płytę, a "chłopak złoto, diabeł blond" jest moim absolutnym numerem jeden.

9. Lao Che – Magistrze Pigularzu


Ostatnia płyta Lao Che – bardzo to lubimy, dwa koncerty Lao Che tego lata – lubimy to jeszcze bardziej, tekst tej piosenki – lubimy to najbardziej.

10. Kult – Lewe Lewe Loff


Chcę Ci powiedzieć, jak bardzo Cię cenię, chcę Ci powiedzieć, jak bardzo Cię podziwiam, amen.

KONKLUZJA KOŃCOWA: chyba jestem nieco sentymentalna. I chciałam zaznaczyć, że lista nie ma natury uporządkowania hierarchicznego.

Bloc Party - muzycznie intrygująco, wokal mnie obrzydza. Burial? 3x nie. Massive Attack? 3x tak. Osobiście chyba wolę Rolling Stonesów od Beatlesów, choć, w sumie, najprędzej nic z tej dwójki nie wolę. Hey? Lubię to! Choć wydaję mi się, że"Echosystem" lepszy, no ale "MURP" też niszczy przecież, nie ma co. Co do Voo Voo to fajne, spoko, w porządku, ale bez jarania się tym jakoś bardziej. RHCP lubię bardzo, ale wolę jednak rzeczy z "Californication", chociaż "By the Way" też, wiadomo, świetne. Waglewski Fisz Emade? Miło ich tu spotkać. Lecz 9 minutowa wersja? Ulalala! Lao Che? Nie lubimy tego właśnie. Za to "Lewe lewe loff" lubimy. I TO BARDZO.