Czy Syria odzyska konia arabskiego
8 godzin temu
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą funk. Pokaż wszystkie posty
Lite, idź do gazety
czwartek, 16 lutego 2012 –
10:35
Break Da Funk - Muppets Revolution EP (2011)
środa, 15 lutego 2012 –
20:43
Break Da Funk
Muppets Revolution
Funky Mamas And Papas, 2011
4.0
[KLIK]
Zadebiutowałem na Screenagers. Taka konkurencja Porcysu, tyle że mniej popularna. Niemniej, 2000 like'ów na Facebooku jest, a to całkiem dużo. Jest trochę prestiż. Mam nadzieję, że i w przyszłości coś mojego opublikują, choć na razie myślę o współpracy, a nie zostania redaktorem na stałe.
Nieznane, a szkoda: Break Da Funk
sobota, 14 stycznia 2012 –
00:03
Jest to właściwie wieloosobowy kolektyw. Jego trzon stanowią dwaj zajawkowicze: Ojciec Karol oraz DJ Spike (znany głównie z Siły Dźwięq - projektu współtworzonego z Kfiatem, którego domeną był rap na funkowych samplach). Tak jak wielu artystów z kręgów hip-hopowych poznali się w Punkcie, miejscu wręcz kultowym dla warszawiaków związanych z kulturą czterech elementów, gdzie przychodzono pofristajlować, popuszczać muzykę, powymieniać się umiejętnościami i doświadczeniem.
Od słowa do słowa przechodzą do wspólnego nagrywania muzyki i prowadzenia imprez. Po chwili dochodzi "odnoga" radiowa - zaczynają nadawać audycje w Radiu Jazz, następnie w Jazz Radiu. Dziś można ich usłyszeć w każdy czwartek o godz. 22 na antenie Radia Kampus. Jak podkreślają, są szeroko otwarci na muzykę. W szczególności inspirują się jednak funkiem i jazzem z lat 60. i 70., co uwydatnia się w każdym aspekcie ich działalności.
Debiut na wosku
W 2008 roku powstaje funkowa wytwórnia Funky Mamas and Papas, mająca swe korzenie w dla niektórych wręcz legendarnej oficynie hip-hopowej JuNouMi Records. - Zaczęliśmy rozglądać się za ciekawym materiałem do wydania - mówi Groh, jeden z założycieli FMAP - Wiedziałem, że Karol i Spike siedzą w funku, że grywają na b-boyowych imprezach, gdzie funk króluje. Jednak dopiero po kilku naszych rozmowach przysłali nam materiał demo, który uznaliśmy za godny wydania.
Tym sposobem w 2009 roku ukazuje się winylowa "siódemka" od Break Da Funk. Oba zamieszczone utwory wręcz kipią energią, dużo się w nich dzieje, a b-boye i b-girls z całego świata mogą przy nich wywijać wszelkie freeze'y, toprocki i dropy. Ale nie trzeba tańczyć breaka, żeby poczuć tę muzykę. Ktokolwiek tego nie słuchał, nóżka sama mu chodziła! Tym bardziej świetnie, że Ojciec Karol i DJ Spike zostawiają trochę miejsca dla instrumentalistów. Trąbka Sushkina, klawisze Kuby Galińskiego, bas Staszka Wróbla, gitara Artura "Boo-Boo" Twarowskiego, conga Jarka Kulika - bez nich nie byłoby tych dwóch utworów.
Kermit na czele rewolucji
Dwa lata później, ponownie we współpracy z Funky Mamas And Papas, wychodzi epka "Muppets Revolution", wydana już na standardowej, 12-calowej płycie winylowej. Tu Break Da Funk trochę bardziej sobie figluje, oferując materiał o wiele bardziej różnorodny, a przez to jeszcze bardziej zniewalający. Utwory z "siódemki" mocno przypomina jedynie "Kogucik (Super Cock)". Cała reszta to jedno wielkie kombinowanie - tytułowe "Muppets Revolution" ozdobiono wokalem Seana Palmera, dozą humoru i tekstem, który nuci się pod nosem; w "Knight Riderze" połączono funk z elektroniczną muzyką taneczną w sposób godny szalonego Łąki Łan; "Masz talerz" dalej buja, ale zaskakuje spokojem; natomiast singlowy "Kurator" to bardziej hip-hop z funkowym sznytem, niż breakbeat funk w czystej postaci, gdzie Kfiat z Siły Dźwięq rapuje, a Staszek Wróbel czyni cuda na kontrabasie, tworząc wyjątkowy klimat.
- Można tylko żałować, że "Muppets Revolution" nie wyszło dwa lata temu. Wtedy szum wokół tej ciekawej płyty byłby o wiele większy - gdyba Groh - Mam wrażenie, że czas funku znów przemija, by odrodzić się za kilka lat na nowo.
Co dalej?
Całe szczęście Karol i Spike ze złej koniunktury nic sobie nie robią i zapowiadają kontynuację działalności. Lada dzień światło dzienne ujrzą filmy z Muppetami wywołującymi miejską rewolucję - będą one dostępne na oficjalnej stronie Break Da Funk. - Mamy kolejne cztery numery ukończone, które na pewno będziemy chcieli wydać. Dalej myślimy nad projektem odnoszącym się do pościgowych filmów akcji w stylu "Brudnego Harry'ego" z Clintem Eastwoodem w roli głównej - mówi Ojciec Karol - Będziemy też dążyć do tego, żeby to wszystko przenieść na żywo. Jeszcze zobaczymy, czy w 100%, czy może nie tylko z użyciem żywych instrumentów, ale i sampli. Parę razy tak graliśmy - jest wtedy jeszcze większa energia niż przy zwykłych setach didżejskich.
Kolejne rzeczy od Break Da Funk zatem na pewno będą. Kiedy? Tego nie wiadomo, o sztywnych terminach nie ma bowiem mowy. Zanim więc pojawią się jakiekolwiek nowości, zachęcam do zapoznania się z nieznanym kolektywem. O nim powinno się mówić!
oficjalna strona | facebook | soundcloud | youtube
Nieznane, a szkoda: ManuFUNKtura
sobota, 7 stycznia 2012 –
13:22
4 lata wstecz, Kościan pod Poznaniem. Koło 25 tysięcy mieszkańców, 4 przedszkola i tyle samo zespołów szkół. W tych warunkach zawiązuje się ManuFUNKtura. I na dobrą sprawę nic z tego konkretnego nie wynika. Ot, w rzeczonym Kościanie regularnie odbywają się próby.
Sytuacja zmienia się w 2010 roku, kiedy to krystalizuje się skład zespołu. Pozwala to na przygotowanie materiału, z powodzeniem wykonywanego podczas tych kilku koncertów w Wielkopolsce (prócz Kościanu, Kalisz, Leszno, Gorzów i, wreszcie, Poznań). Pozwala też na zarejestrowanie sześciu utworów w Karlin Studio w stolicy Pyrlandii i wypuszczeniu ich do sieci w formie epki "Funky MUSK".
Szkoda, że jest to wydawnictwo słabo oddające pazura ManuFUNKtury. Głównie z uwagi na śpiew Magdy Michalak, który momentami kłóci się z melodią, co niekoniecznie każdorazowo dyktowane jest jej wokalnymi fanaberiami. Wystarczy odwiedzić stronę internetową Karlin Studio, żeby przekonać się o tym, że wysoki standard, bogate referencje i projekty uznanych artystów na koncie to raczej nie są. Jasne, lepsze to niż warunki domowe. Wychodzę jednak z założenia, że w słabym studio świetna płyta może i powstanie, ale z wielkim mozołem. To, plus oczywiście brak większego doświadczenia członków zespołów, prawdopodobnie spowodowało, że na "Funky MUSK" ManuFUNKtura wypada znacznie gorzej niż na żywo.
Bo podczas koncertów radzi sobie całkiem nieźle, zawsze sprowadzając na parkiet rzeszę fanów funkowych rytmów. Dobrą rekomendacją jest druga nagroda publiczności Lizard King Festivalu z 2011 roku. Ba, sam mogę potwierdzić wysoką formę koncertową zespołu! 2 grudnia ManuFUNKtura zagrała w The Dubliner Irish Pub w Poznaniu.
Miejsce niewiele, a ludzi sporo. Nieistotne. Ważne, że większość się buja, klaszcze, bawi się dobrze. Co więcej, to nie kolejny, zwyczajny występ ManuFUNKtury, a wydarzenie nieco wyższej rangi - premiera pierwszego teledysku zespołu ("Chodź na parkiet"). Niby underground, a jednak z pompą. W dodatku nieprzesadzoną, gdyż klip należy zaliczyć do tych "fajnych, z pomysłem". Na planie bite 50 osób, z czego grubo ponad połowa nie ma skończonych siedmiu lat. Efekt może nie powalający, ale zadowalający już jak najbardziej.
I co dalej? Magda Michalak (wokal), Jędrzej Weber, Maciej Pawlak (obaj gitara), Maciej Ratajczak (gitara basowa) i Kuba Rystwej (perkusja) bynajmniej nie zamierzają składać broni. Jeszcze w kwietniu wejdą do studia w celu zarejestrowania singla, który ma być zajawką płyty długogrającej. Jej nagranie planowane jest z kolei na styczeń 2013 roku.
Lubię funka. ManuFUNKtura też. Dziś nieznani, a szkoda. Ale nie dlatego, że już teraz ich muzyka stanowi klasę w sobie. Do tego, jak wspomniałem we wstępie, daleka droga. W funky z Kościana wyczuwam jednak spory potencjał. Pytanie, czy zostanie on wykorzystany?
Więcej:
soundcloud | facebook
Wyjeżdżam, by nie wrócić, ale jeszcze nie teraz (a.k.a. słowo na środę)
środa, 7 września 2011 –
22:01
Nie przewiozę i nie będę trzymać. W sensie: całej kolekcji. Na pewno wezmę parę ulubionych cedeków - nie wiem, max 20. I tak po paru miesiącach będę miał kilka nowych albumów i problem z ich upchnięciem po szafach i półkach.
Ale winyle wezmę wszystkie. Nie po to kupowałem półtora roku ten gramofon, żeby móc słuchać z wosku raz na miesiąc. Na tę chwilę placków jest z 50, więc też nie miało, będzie trzeba kombinować, po piwnicach trzymać, czy coś.
Ale jeszcze niedawno było tych winyli trochę mniej. Stwierdziłem, że przed wyjazdem warto byłoby jeszcze raz przejrzeć, co tam rodzice w swojej skromnej kolekcji posiadają. I tym sposobem przejąłem prawie całą dyskografię Maanamu (całkiem w porządku, debiut zdecydowanie najlepszy - no, przynajmniej najbardziej hitowy), dwie kozackie płyty Dire Straits (w tym kompilację z nieśmiertelnym "Brothers in Arms"), "...Nothing Like the Sun" Stinga z '87 z kilkoma wielkimi przebojami, the best of Queen, coś tam Sinead O'Connor, coś tam Tiny Turner, czwarty album Led Zeppelin (a na nim słynne "Stairway to Heaven"), krążek Buda Powella, ze 3 płyty Wojciecha Młynarskiego i jedno wydawnictwo od Irka Dudka. Teraz właśnie kończę słuchać "Historii Podwodnej" Lecha Janerki. Słowem, sporo może nie tyle dobrej, co wartej poznania muzyki (w jakimś tam sensie).
I był tam gdzieś też Wysocki z pieśniami, jak mniemam (nie znam rosyjskiego), "ku pokrzepieniu serc" (zresztą rzućcie okiem na okładkę - tylko dla niej przesłuchałem "Sons Are Leaving for Battle"). I niby początkowo mi się nie podobało, miałem zaprzestać słuchania po jednej stronie, ale że mi się nie chciało zmieniać krążka, poleciało całe. I w końcu, jakoś pod koniec, zabrzmiało to:
Znów sprawdzam coś przypadkiem i odkrywam rzeczy, z których ktoś ciął sample. Akurat z Wysockiego skorzystał DJ Creon na "21 gramach" Szada z Trzeciego Wymiaru na potrzeby singlowej "Rzeki". Check it.
Swoją drogą, parę dni później miałem kolejną "samplowaną przygodę". Ale - że się tak wyrażę - od dupy strony. Znajoma przywiozła mi z Anglii cztery, a właściwie pięć albumów - dwa pierwsze wydawnictwa Jamesa Browna i Jego Słynnych Płomieni, "Swordfishtrombones" Toma Waitsa (MEGA płyta, jedynie "Rain Dogs" stoi na porównywalnym poziomie), "Life After Death" Notoriousa i "It Was Written" Nasa. I na tym ostatnim Nasir Jones wysyła mi pewną wiadomość:
Nie żebym pierwszy raz to słyszał, ale dopiero wtedy do mnie dotarło, że bit to nic więcej jak zerżnięty Sting (konkretnie "Shape of My Heart") i dołożone bębny:
Potem znów błysk w głowie: ten sam bit wykorzystany przez
Ciekawe, prawda?
No, to niedługo wyjeżdżam, ale nie po to by wrócić. 17 września - data przeprowadzki. Potem pewnie kilka dni ciszy na blogu - będę bez Internetu. Ale do tego czasu jeszcze 10 dni i kilka postów przed nami.
Hip Hop Kemp make some fuckin' noise!!!11
wtorek, 16 sierpnia 2011 –
13:36
O 4:00 pobudka. 4:45 wsiadam w autokar i jadę do Hradeć Kralove. Na Kempa.
Po co? Głównie, żeby zobaczyć Hocus Pocus i Looptroop, sprawdzić, jak przez międzynarodową publikę przyjmowani są polscy artyści oraz poczuć ten klimat, o którym w ciągu kilku ostatnich lat tyle usłyszałem. Method Man & Redman, M.O.P., Pharoahe Monch, Mayer Hawthorne? Nigdy tego nie słuchałem. Ale skoro już tam będę, to pójdę, zobaczę i posłucham. I może skończy się tak, że parę miesięcy później kupię ich płytę.
Z polskich raperów najbardziej cieszę się z Tetrisa. Nie wiedziałem, że będzie grać, gdy kupowałem bilet, więc jaram się tym bardziej. Zwłaszcza, że dla mnie Tet to absolutna czołówka krajowej sceny. Powiedzmy: TOP3. Dzisiaj Wudoe napisał na Facebooku, że wspomoże Adama na Kempie. Jeszcze lepiej. Poza tym - Grubson. Pierwsza płyta jakoś mnie nie porwała, drugiej w ogóle nie znam, ale słyszałem, że koncerty konkretne, więc nie przegapię. No i Mes, znów polskie TOP3. Klasa sama w sobie, nie zawiodę się. Parias? Pójdę, choć z obawą, że usnę.
Wyjeżdżam jutro, wracam w niedzielę. W tym czasie na blogu nie będzie nic. Żadnych wpisów. Zero. Wybaczcie, nic nie przygotowałem. Po Kempie, może już w niedzielę, ruszam z drugą edycją Gustoprześwietlacza. Gustoprześwietlacz 2.0, a w nim bloggerzy i dziennikarze-amatorzy (choć, może, nakłonię jakiegoś profesjonalistę). Moi znajomi, którzy się nie załapali do pierwszego Gustoprześwietlacza, już raczej się nie pojawią. Jako pierwszy swoją dziesiątkę przedstawi Noid. Nie muszę chyba tłumaczyć, dlaczego właśnie on będzie otwierał nowy cykl. Nie myślcie jednak, że ograniczę się do zaproszenia swoich ziomków, komentujących moje wypociny na bieżąco. Będzie różnorodnie, a już na pewno nie zabraknie tych, którzy parają się czymś innym niż pisaniem o muzyce. Tacy bloggerzy-rysownicy dla przykładu. Więcej nie powiem, może kogoś zaskoczę (choć ogólnie blogrollka z lewej strony będzie rządzić i dzielić).
Od Przystanku Woodstock trochę przystopowałem z poznawaniem nie-nowości. Ot, jakiś Motörhead (dobre) i Sigur Rós, które mnie kompletnie nie porwało. Zasypiałem przy tym jakieś 6 miliardy razy, a jeszcze nie zdążyłem ogarnąć wszystkiego, co mam. Kupiłem sobie "Toxicity" System of a Down. Już najstarsi górale mówili za młodu, że to mega album. No i po Woodstocku Luxtorpeda, Buldog i Łąki Łan na zmianę, przez parę dni. O tym ostatnim zresztą napisałem. No i "A pamiętasz jak?" na winylu, ale o tym też już wspominałem.
MyBand wysłał mi do recenzji 2 krążki. Właśnie leżą tu, przede mną, na biurku. Nowe NaPszykłat (trochę meczące) oraz "PraWFDepowiedziafszy" Warszafskiego Deszczu (średnia krajowa + wybijające się outro). Aha, zapomniałbym. Jeszcze mixtape Solara i Białasa (słabo).
Ale o tym wszystkim jeszcze napiszę. Po Kempie. Do zobaczenia w Hradeć Kralove!!!
Łąki Łan - ŁąkiŁanda (2009)
sobota, 13 sierpnia 2011 –
18:27
Łąki Łan
ŁąkiŁanda
EMI Music Poland, 2009
4.0
To był najlepszy koncert XVII Przystanku Woodstock. Nie Gentleman, nie Helloween, nie The Prodigy, tylko Łąki Łan. Z tej okazji: recenzja ostatniego wydawnictwa od najbardziej owadzich muzyków w polskim show-biznesie.
Pierwsza płyta zespołu, nazwana po prostu "Łąki Łan", to - za wyjątkiem punkowego "Szopingu" - funkowa bomba pełną gębą. Jakiekolwiek szufladkowanie "ŁąkiŁandy" jest już jednak krzywdzące. To energetyczna mieszanka stylów wszelakich, choć - nie da się ukryć - niemal wszystko kręci się wokół funkowego podejścia do gitary basowej. Ale poza tym - pełen misz-masz, pełna dowolność. Elektroniki od cholery - czasami można się wręcz zastanawiać, czy to jeszcze Łąki Łan, czy już może DJ Tiesto. Stop. To zawsze Łąki Łan. Jedyny, unikalny, niepowtarzalny i niepodrabialny Łąki Łan. Żaden funk, żadne electro. Łąki Łan - muzyka prosto z pola, prosto z serca, która równie dobrze mogłaby powstawać na skrzypcach, dudach i ukelele. Nie chodzi o środki. Chodzi o sposób ich wykorzystania, pomysł na siebie. To odróżnia Łąki Łan od otaczającego nas zewsząd szajsu współczesnej popkultury.
Zatem oryginalni i wyjątkowi. Także w tekstach. Nie żeby górnolotna poezja - co to, to nie. Prędzej droga Warszafskiego Deszczu. Tu nie ma przesłań, ich nigdy nie było, weź przestań, nigdy nam o to nie chodziło. Słuchając "ŁąkiŁandy", nie zbliżysz się z Bogiem, nie odnajdziesz ścieżki ku wiecznemu szczęściu i nie dowiesz się, co jest sensem Twojego życia. To ma głową kiwać. Jak WFD właśnie. Tyle że kiwa nie tylko głowa, ale wszystkie ludzkie kończyny. A na koncercie - stawiam garść Skittlesów, sześciopak Frugo, czy czego tam, dzieciaku z Kwejka, sobie życzysz - pogo pod sceną murowane.
Jeśli jednak jakieś wyższe przesłanie w tekstach jest zawarte, coś ponad dobrą zabawę, to wiedzą o tym tylko muzycy Łąki Łan. Słuchaliście "Big Batona"? Spróbujcie zrozumieć coś więcej niż refren. I co, nie bardzo? A widzicie. Oni nie są nienormalni, oni nie są nawet chorzy umysłowo. Oni są zdrowo popierdoleni. I - co najważniejsze - potrafią przełożyć to na świeżą, zdrowo popierdoloną muzykę. W tym dobrym znaczeniu, rzecz jasna. Do pełnej ekstazy brakuje tylko jednego: lepszego rozłożenia utworów na płycie. Cztery pierwsze numery pozostawiają człowieka w takim energetycznym szoku, że wystawiłby maksymalną ocenę bez zająknięcia. Później tempo troszkę siada. Oczekuję, że następny album wywróci moje spojrzenie na muzykę do góry nogami.
Gdyby zespoły muzyczne... doszły do władzy
sobota, 23 lipca 2011 –
13:37
Wysłałem się w przyszłość, do nie utworzonych jeszcze państw. Państw rządzonych przez zespoły muzyczne. Zazwyczaj były to wycieczki trudne i przykre. W każdym kraju spędzałem czas ze zwykłymi obywatelami. Z przeprowadzonych rozmów wykluł się właściwie jeden morał: strzeżcie się swoich idoli - nigdy nie wiecie, jak mocno są pojebani. Nie wierzycie mi na słowo? Okej, potrafię zrozumieć. Spróbujcie uwierzyć IM:
Feministyczna Republika El Bandy, rok 2050 (info)Józefina, lat 21: - Mama mówi, że urodziłam się chłopcem. Ale żebym o tym nikomu głośno nie mówiła, bo ją zamkną. Pan jest jednak z zagranicy, więc chyba nie piśnie nikomu słówka? Mam rację? Z tego co mi mówiła moja druga, nie żyjąca od dawien dawna, mama - tu każda z nas ma, a właściwie miała, dwie mamy - jakieś 18 lat temu byli i chłopcy, były i dziewczęta. Wtedy jednak władzę zdobyła El Banda, Ania z Milanówka. Nie minęły dwa miesiące, a wszystkich mężczyzn wbito na pal lub odesłano do Niemiec, zaś małych chłopców wykastrowano i zaczęto szprycować żeńskimi hormonami. I tak Michał zmieniał się w Michalinę, Mirosław w Mirosławę, a Józef w Józefinę. Mama mówi, że Ania z Milanówka po prostu chciała stworzyć idealne społeczeństwo, w którym każdy mógłby wyciąć sobie irokeza na cipce. Moja druga mama ponoć mówiła, że to nie idealne społeczeństwo, a seksmisja. Nie wiem zupełnie, o co jej chodziło.
Zrobotyzowane Imperium Futuristen, rok 2247 [info]M4-RC1N, lat 142: - Gdyby przenieść się w czasie o sto lat wstecz, znaleźlibyśmy się w krainie Bogów. Istoty, które stworzyły nas na własne podobieństwo, ale jednak znacznie doskonalsze, choć niepozbawione fabrycznych wad. Jak to jest, że Bogowie musieli podładowywać akumulatory raz na dobę, a my możemy to robić raz w miesiącu? I tak dalej. Teraz - kiedy roboty same są w stanie stworzyć roboty, a Bogowie wyginęli - jest nam tu przyjemniej. Może to dziwne, ale w końcu czujemy się wolne. Wreszcie nie musimy zapewniać Bogów o tym, jak mocno w nich wierzymy. Teraz wyznajemy inną religię, bardziej nam bliską. Zamiast religii jest kult elektryczności. Jak dobrze, że Bogowie wyginęli.
Cesarstwo Arcade Fire, rok 2036- Barbara, lat 83: O panie, od jedenastu lat żyjemy w permanentnym chaosie. Dobrze, że to chaos całkowicie kontrolowany. No wie pan, tak jak na ruchliwej ulicy w tunezyjskim kurorcie - każdy jedzie sobie, w dupie ma innych kierowców i gazuje, ile wlezie. A wypadków zero. I u nas to samo! Pan z zagranicy, więc pan pewnie nie może się w tym wszystkim połapać. Tyle bzdur i absurdów na każdym kroku. Ale my to wszystko łapiemy, my to wszystko rozumiemy, my tu nawet piękno dostrzegamy. Wie pan, jak w zespole gra ośmiu muzyków i każdy na chwilę złapie za każdy instrument, to mimo że chaos, oczy i uszy nie mogą wyjść z podziwu. I takie jest to państwo właśnie.
Arka Noego, rok 2031Eneasz, lat 36: - Arka Noego włada moją ojczyzną jakieś... 15 lat? Nie wiem, obecnie ludzie trochę stracili rachubę czasu. W każdym razie, wszystko zaczęło się, gdy premierem został Robert Friedrich. Wszyscy na niego głosowali - wydawało się, że fajny chłop. Na gitarze grał i taki świętojebliwy. Jego życiowym mottem było: nie boję się, gdy ciemno jest. Kto by się spodziewał, że wokół tego zbuduje ideologię państwową. Pierwszego dnia wydał dekret: ZAPRZESTAĆ OŚWIETLANIA ULIC, BUDYNKÓW OŚWIATOWYCH, ZAKŁADÓW PRACY I DOMÓW PRYWATNYCH. NATYCMIAST! Nikt się nie sprzeciwiał, wszyscy mu ślepo wierzyli. Parę dni później zamknął wszystkie elektrownie. Stwierdził, że zużycie energii elektrycznej spadło wystarczająco, by zauważyć, że właściwie w dzisiejszych czasach nie jest ona nikomu potrzebna. I się zaczęło. Nie dość, że egipskie ciemności, to jeszcze przestały działać systemy alarmowe. W ludziach obudził się złodziejaszek. Najpierw zaczęli rabować sklepy. Potem były mieszkania. Dochodziło do takich absurdów, że przestępcy jednej nocy potrafili złupić swoje chacjendy wzajemnie. Wszyscy kradli, więc nikt nie pracował. Wzrastało niezadowolenie. Premier próbował uspokajać. Zmienił nawet państwowe hasło na: nie boję się, gdy ciemno jest, Ojciec za rękę prowadzi mnie. Mówił, że w końcu na naszej ziemi pojawi się Mesjasz, Wybraniec, Ojciec, czy jak go tam jeszcze zwać, który nas odratuje, wniesie na piedestał ponad innymi narodami i przywróci ***BLASK***. I co? I chuj, za przeproszeniem. Czekam trzeci rok i co raz bardziej wierzę w to, że ten skurwiel zrobił z mojego państwa sektę, z której można wystąpić w jeden jedyny sposób. Poprzez śmierć.
Królestwo Firmy, rok 2025Włodek, lat 41: - Elo, dzieciak! Ostatnie pięć lat to naprawdę dobry, prawilny czas. Firma wystąpiła przeciwko kurestwu i upadkowi zasad. Mogę se teraz normalnie kurwa przypierdolić w mordę typowi, który źle się spojrzy i nikt mnie za to nie ściga, nawet gdy kolo zbyt mocno wierzy w sądownictwo. Mogę se też podpierdolić rzecz od bogatego cwaniaka - nie ważne, czy to skóra, fura, czy komóra. No i amnestia zarządzili! Tyle dobrych ziomów wyszło z mamra! Znów mam z kim klepać lamusów i sparować się, niczym Jego Królewska Mość, Popek I! Na zawsze wolność ludziom i złodziejom!
Łąki Łanda, rok 2074Stefan, lat 62: - Łąki Łan rządzi już moim krajem od 20 lat. Jak wiele się od tego czasu zmieniło! Miasta się wyludniły, wszyscy przenieśli się na łono natury, głównie na łąki. Nie dlatego, że chcieli. Jedna decyzja i wszystkich wyeksmitowano ze swoich włości, "zalecając bliższe obcowanie z naturą". Jak tu obcować z naturą, gdy wszyscy siedzą na tej pierdolonej łące? Jeśli ktoś chce się wychilloutować, musi iść do zamarłych przed dwoma dekadami miast. Nastolatki to robią. Teraz jest w modzie, choć to nielegalne. Łażą po blokach i zbierają skarby, buszując po opustoszałych i przepełnionych niepotrzebnymi gratami mieszkaniach. Do martwych miast ucieka się także przed Policją Pyschoaktywną. Drugą decyzją Łaki Łan było jej powołanie. Patrole łapią normalnie zachowujących się homo sapiens i ich szprycują. Tym, co mają pod ręką. Byle uzyskać pożądany efekt, czyli osobnika tak naćpanego, że bierze siebie za dużego, popierdolonego motyla śpiewającego państwowy hymn:
Weekend z pomarańczką, czyli Orange Warsaw Festival 2011
czwartek, 23 czerwca 2011 –
10:25
zdjęcie z orangewarsawfestival.pl
Kiedy ja bawiłem w Oświęcimiu, w Warszawie - 17 i 18 czerwca - odbywał się Orange Warsaw Festival. Uczestniczyła w nim Aleksandra "Kałcia" Kałowska i - zgodnie z tradycją (patrz: zeszłoroczny Open'er i koncert Stinga w Poznaniu) - postanowiła podzielić się swoimi wrażeniami:
Orange Warsaw z pewnością nie należy do największych festiwali w Polsce. Nie jest też imprezą najbardziej popularną. Nie organizuje jej król festiwali nieco bardziej alternatywnych, czyli Mikołaj Ziółkowski. W dodatku patronat nad nim obejmuje Orange, TVN (mało alternatywnie) oraz Radio ZET (to już w ogóle mało alternatywnie), a zeszłorocznymi gwiazdami były Nelly Furtado i cudownie przywrócona życiu publicznemu Edyta Bartosiewicz. Można by się zatem spodziewać po nim a) niezłej sieczki, b) strasznej chały. Tegoroczny line-up był jednak na tyle kuszący, że postanowiłam się tam wybrać i mogę z ręką na sercu powiedzieć, że jestem pozytywnie zaskoczona i było warto. Relację chciałam dedykować moim dwóm ulubionym tybetańskim lisom piaskowym, mam nadzieję, że dzisiaj nie będą rozczarowane. Koncerty opiszę po kolei, bo tak chyba najłatwiej.
Laureaci WOW Music Awards
To było najdziwniejsze i najmniej udane muzycznie doświadczenie. Jako, że jestem człowiekiem nie posiadającym telewizora, nie do końca ogarnęłam, o co tam do cholery chodzi. Ciekawie brzmiał zespół FOX, który jest projektem Michała "Foxa" Króla, autora płyty "Box". Do kategorii niezbyt efektownych można zaliczyć występ Piotra Lisieckiego (biję się w pierś, że nie kojarzyłam człowieka - po dokonaniu researchu jawi mi się on jako uczestnik którejś tam z kolei edycji programu Mam Talent). Kolega śpiewa ładnie, nastrojowo, sam w sobie jest wyjściowy i miał nawet całkiem niezłą koszulę, natomiast nie jest to typ muzyki do wykonywania na stadionie Legii. Bardziej w jakiejś zadymionej kafejce. No ale cóż, to był koncert na rozgrzewkę, po płycie stadionu kręciło się jeszcze bardzo mało ludzi, więc można to przebaczyć.
Michał Szpak
Chciałabym zastrzec, że absolutnie nie obchodzi mnie orientacja seksualna Michała Szpaka. Nie obchodzi mnie jego image sceniczny (chociaż ma dłuższe tipsy niż ja). Jednak ktoś, kto wychodzi na scenę ubrany jak Indianin (pióra we włosach), który trafił na wyprzedaż w lumpie z lat 70. (złote legginsy) i swój występ zaczyna piosenką młodzieńczej miłości moich lat ("Californication" Red Hotów) – jest to zestaw, który dla mnie byłby do przełknięcia dopiero, obawiam się, po sporych dawkach alkoholu. Na nieszczęście (nie wiem, czy moje, czy Michała Szpaka) – byłam trzeźwa jak niemowlę. Niestety ten pan wyznaje zupełnie inny rodzaj estetyki scenicznej niż ja. Wokalnie – nie można się przyczepiać, głos ma na pewno silny, jest zdolny, ma mnóstwo energii, gdyż jest jeszcze młody, jędrny itd. Niestety nie przemawia do mnie absolutnie. Jest artystą, może być ekscentryczny – wiadomo, licentia artistica i tak dalej. Ale mimo wszystko przebija wrażenie, że bardziej jest zakochany w sobie niż w tym, co robi. A piosenki, które zaśpiewał – przykro mi to stwierdzić – nieco skatował.
My Chemical Romance
Gdyby oceniać zespół po jego fanach – to o matko i córko, ksiądz Natanek miałby ręce pełne roboty. Publiczność MCR można by opisać następująco: małolaty w czarnych ciuchach, glanach, z wymalowanymi pająkami na ryjkach, błędnym wzrokiem oraz z kolczykami w różnych częściach ciała. Czyli coś, co mnie absolutnie przeraża. W dodatku od godziny 19 biegały jak opętane po stadionie Legii z kartkami z napisem "NA" (były przydatne podczas pierwszej piosenki). Koncert sam w sobie okazał się jednak bardzo przyzwoity. Chłopcy mają na tyle energii, żeby rozbujać nawet tych, którzy ich zespołu nie słuchają. Dużo mocy i dobrego gitarowego grania.
Skunk Anansie
TO JEST KONCERT, NA KTÓRY CIOCIA CZEKAŁA. Po tym – choćby potop. Jeśli nie znacie Skunk Anansie / nigdy nie widzieliście Skin w akcji, to nie zrozumiecie, dlaczego tak się tym jaram. Odkryłam ich rok temu na Open'erze. Żadne nagrania studyjne nie zagwarantują Wam tego, co gwarantuje ich występ na żywo. Jak dorosnę, chcę zostać Skin. Nie wiem co prawda, jak wykonam manewr zostania czarną, łysą i nadpobudliwą, ale chcieć to móc, czyż nie? Ich koncert ogólnie na wielki plus. Olbrzymia energia. A to, co Skin wyrabia na scenie, jest nie do opisania. To trzeba po prostu zobaczyć.
Moby
Wszyscy wiedzą, jak wygląda Moby: jest niskim, łysym gościem w dużych okularach. Uwierzcie mi, że na stadionie Legii co piąty facet wyglądał jak Moby. Przezabawne doświadczenie. Sam koncert – roztańczyła się nawet loża VIP. Królował duch dobrej imprezy. Moby, z wdziękiem właściwym wszelkim obcokrajowcom, powtarzał non stop "Dzikuje, dzikuje". Na uwagę zasługuje wokalistka – Joy Malcolm, zainteresowanym polecam dalszy research (chociaż wyguglowanie tej pani zajęło nam trzy godziny).
The Streets – koncert odwołany
Tutaj organizatorzy dali konkretnie dupy. Niestety, wiedząc, że żona Skinnera ma rodzić na dniach i jest on dość niepewny, jeśli chodzi o dotrzymywanie terminów, powinno się mieć kogoś w odwodzie. Nikogo takiego nie było. Dodatkowo, informacja o odwołaniu koncertu poszła w eter dopiero w sobotę rano – nie wierzę, że organizatorzy nie wiedzieli nic wcześniej. Dość sprytny sposób, żeby ludzie nie pooddawali biletów.
Sistars
Zespół Sistars zjednoczył się z okazji tego festiwalu oraz z okazji dziesiątej rocznicy powstania. Zobaczyłam jedynie koniec tego występu – ale muszę przyznać, że był całkiem przyzwoity. Dziewczyny oczywiście bardzo wzruszyły się odbiorem (co prawda ktoś z publiczności zaintonował "Sto lat", co nie było zbyt konieczne). Kiedy Sistars święciły tryumfy, byłam dość młodociana. Sobotni koncert zrobił na mnie dobre wrażenie, jakby wokalistki dojrzały. Może ja też dojrzałam i słucham tego, co śpiewają, przez nieco inny pryzmat. Ale ogólne wrażenia na plus. Chociaż Paulina Przybysz mogłaby a) oszczędzić nieco chrzanienia w duchu filozofii zen w przerwach między piosenkami, b) założyć stanik.
Plan B
Jak przeczytałam na stronie festiwalu "Legenda brytyjskiej sceny pop" oraz zobaczyłam na scenie kolesi w garniturkach o urodzie Davida Beckhama, to spodziewałam się apokalipsy. Apokalipsa się, bogu dzięki, nie odbyła. Duży plus dla pana od beatboxu, który naprawdę potrafił dużo zrobić ze swoim aparatem mowy. Propsy za dubstepowy remix "Stand by me". Ogólnie – bardzo pozytywne zaskoczenie. I bardzo przystojny gitarzysta (ten ciemnoskóry, oczywiście).
Jamiroquai
Reklamowany jako największa gwiazda Orange Warsaw Festivalu. Koncert opisywany jako najbardziej energetyczny i wspaniały. Oto kolejny przykład na to, że moje pojęcie estetyki rozmija się z pojęciem estetyki Piotra Metza. Nie kręcą mnie kolesie w wieku okołopięćdziesiątkowym, ubrani w spodnie w kant i bluzę od dresu, którym wydaje się, że są wodzem plemienia indiańskiego i mają na imię Siedzący Byk, czy coś w tym stylu. Do tego śpiewają disco (konia z rzędem temu, kto zgadnie, jakie prochy brał recenzent TVN24, nazywając Jamiroquai "królem funku"). Jak to mówią Brytyjczycy – not my cup of tea. Ale niektórzy to lubią, więc bawili się na koncercie przednio. Ja wyszłam przed końcem.
Tegoroczny OWF to doświadczenie muzycznie udane (no, poza Szpakiem i Jamiroquai, ale des gustibus non disputandum est). Organizacyjnie impreza wyszła nieźle; co prawda ponoć dostanie się do strefy gastro po piwo graniczyło z cudem, ale można było ogarnąć. Obyło się bez ofiar w ludziach. Jeśli przyszło się o dobrej porze, nie było problemów z wejściem na teren koncertowy. Stadion Legii – po remoncie niezłe cacko. Reasumując – nie ma na co narzekać. Bilety na Orange były moim prezentem z okazji zakończenia nauki na ten rok, a impreza rozpoczęła moje wakacje. Rozpoczęła je z przytupem i z pozytywnymi wrażeniami. Oby tak dalej!
Aleksandra Kałowska
Gustoprześwietlacz: Tancerzyk
niedziela, 5 czerwca 2011 –
17:56
Ma na imię Julia i jest tancerzykiem. Tancerzykiem o sprecyzowanym guście muzycznym:Na wejściu zaznaczam, że nie wszystkie kawałki są moimi najulubieńszymi, ale chciałam, żeby ta lista była dość różnorodna i rzeczywiście nieco prześwietliła mój gust.
1. Gang Starr – Above The Clouds
Wielbię niemal całą twórczość Gang Starru, jeden utworek na tę listę to zdecydowanie za mało. Geniusze!!! Żałuję, że nie było mi dane usłyszeć ich na żywo i niestety już mi się to nie uda. Rest in peace, Keith Elam, pewnie teraz tworzysz cuda gdzieś tam ponad chmurami!
2. Jill Scott – Brotha
Masakrycznie mi się ostatnio wkręcił ten kawałek, mogę go słuchać bez końca. Zasnąwszy (kocham imiesłowy w języku polskim) po imprezie przy zapętlonym "Brotha", rano na kacu (i z wybitą jedynką – czyli humor raczej nie dopisywał) nadal się nim jarałam. Poza tym sampel pianinkowy słyszałam w jakiejś wersji "Jak dobrze" Łony i też mi się dobrze kojarzy. Aaaależ buja...
3. The Roots – Web 20/20
Z perspektywy tancerzyka powiem tyle, że zajebiście mi się tańczy do tego beatu.
4. The Fugees – Fu-Gee-La
Muszę komentować?
5. Kerri Chandler – Rain
Reprezentant gatunku mixowanego przez mojego ulubionego matematyka. Dlaczego deep house ma w sobie magię? Bo można się przy nim wspaniale zrelaksować, odpłynąć, ale jednocześnie rozwalać dancefloor do bólu. Wrzucam to również z miłości do stylu tańca. AVE DEEP HOUSE!
6. Reni Jusis – Graj Więcej
Niestety nie spotkałam jeszcze nikogo, kto podzielałby moje zdanie, że Yaro odwalił kawał dobrej roboty przy tworzeniu albumu "Zakręcona" z 1998 roku. Na Maksa klimatyczne bity. Gdyby nie wokal Reni, z dupy teksty i te jej koczki.... To byłaby to moja ulubiona polska płytka.
7. Aretha Franklin – Rocksteady
I znowu do porzygu motywy taneczne, a co tam. "Rocksteady", "Wrist Roll", "Pace", "Point", "Scooby Doo", "Leo Walk"... czyli locking! Keep it funky! Szkoda, że większość czytelników mnie nie rozumie.
8. LTJ Bukem feat. MC Conrad - Herbie Hancock - Essence (Bukem's DJ Mix)
Odstawiając na bok sentymenty (a może i nie...), DnB na imprezie zawsze jest spoko.
9. Łona – Miej wątpliwość
Pokłony za inteligencję, humor i talent
10. Alicia Keys – If I Ain't Got You
Piękna kobieta, piękny wokal, piękna piosenka.
Gang Starr - znane i lubiane. Jill Scott - bardzo przyjemne. The Roots - nie wiem, jak się przy tym tańczy, ale numer lubię, jak i całą zeszłoroczną płytę Rootsów. "Fu-Gee-La" - zdecydowanie najlepszy numer The Fugees. Propsy. Kerri Chandler - do 1:00 myślałem, że będzie fajny numer, ale się zawiodłem. Nie przepadam za takim stylem. Reni Jusis - gdyby murawa była równa i ciągle wiałby wiatr pod narty, to nasi piłkarze zostawaliby mistrzami świata już wielokrotnie. Aretha Franklin - też Cię nie rozumiem, ale nie szkodzi, bo dobry kawałek. LTJ Bukem - takie to niby fajne, ale zasadniczo bez szału. Łona - przyłączam się do pokłonów. Alicia Keys - i znów muszę przyznać rację, 3x piękno.
Gustoprześwietlacz: dendaj
sobota, 28 maja 2011 –
15:25
dlaczego 'bengal cat'? bo pierwsze, co mi się zrymowało do 'dendaj', to właśnie 'bengal', he he heMoja znajomość z "panią dendaj" nie jest zbyt intensywna. Jedyną wspólną płaszczyzną jest płaszczyzna muzyczna. Gust muzyczny miejscami mamy zbieżny (przede wszystkim polskie, hip-hopowe podziemie), a większość rozbieżności zazwyczaj tak czy siak propsuję. Także sprawdźcie jej gust, bo warto:
Tylko dziesięć piosenek? Ciężka sprawa! Zachęcam Was zatem do posłuchania tych dziesięciu z moich ulubionych kawałków, które jako pierwsze przyszły mi do głowy.
1. Jazzkantine - Back In Black
Niesamowicie energiczny cover towarzyszący mi codziennie w drodze na uczelnię. Jak dla mnie świetna jazz-funkowa wersja oryginalnego utworu AC/DC.
2. The Roots - The Next Movement
Kocham The Roots, Questlove'a za bębnami, Black Thoughta na mikrofonie. DZIĘKI CI ZA NICH, FILADELFIO!
3. Bootsy Collins - Can't Stay Away
Jeśli Bootsy Collins, to oczywiście gwiazdki. A jeśli gra funk, to pięciogwiazdkowy.
4. Michał Urbaniak - JazzORap
Urbaniak eksperymentuje, łączy style, komponuje niesamowite utwory. Ciekawa jestem, co i jak by tworzył, żyjąc nadal w Polsce.
5. Pink Floyd - Wish You Were Here
Każdy z nas za kimś tęskni, a ta piosenka to dla mnie najpiękniej w muzyce wyrażona tęsknota.
6. Steely Dan - Black Cow
Usłyszałam to w serialu "Ugly Betty" i przez długi czas dręczyło mnie pytanie: "Skąd znam te chórki!?". Odpowiedź przyszła, kiedy włożyłam "O.C.B." Ostrego do odtwarzacza.
7. Boogie Down Productions - You Must Learn
Słuszny przekaz w tekście, do tego fajny bit. Klasyka. Cóż jeszcze można rzec?
8. Jill Scott ft. Common, ‘8 Minutes To Sunrise’
Kolejnym darem Filadelfii jest Jill Scott. Łącząc jej wokal i rap Commona, otrzymujemy bardzo przyjemny featuring.
9. The Fugees - Fu-Gee-La
To chyba moja ulubiona piosenka.
10. J Dilla ft. Pharoahe Monch - Love
Jay Dee, wróć!
Jazzkantine - tego akurat nie znałem. W sensie, Jazzkantine kojarzę tylko z bodajże debiutu, gdzie nie ma żadnych coverów. Zamiast z nich jest za to rap, niemiecki rap, przyjemny niemiecki rap do jazzującego brzmienia. Polecam. The Roots - jedno słowo wystarczająco przedstawi mój stosunek do tego utworu: moc. Bootsy Collins - prawie usnąłem, nudne dość. Michał Urbaniak - szacun dla Urbaniaka, bo zrobił tu coś wielkiego, choć - muszę to podkreślić - jakoś na dłużej mnie nie przyciągnęło. Pink Floyd - Floydzi, tyle na ile ich znam, są zajebiści. Mam nadzieję, że kiedyś znajdę czas i finanse, żeby bardziej zagłębić się w ich twórczość. Steely Dan - ha, faktycznie brzmi znajomo. Utwór zdecydowanie na plus. Boogie Down Productions - nie jaram się. Jill Scott + Common - fajne. "Fu-Gee-La" - jaram się, mój ulubiony numer od The Fugees. J Dilla - dobre!!!
Tylko dziesięć piosenek? Ciężka sprawa! Zachęcam Was zatem do posłuchania tych dziesięciu z moich ulubionych kawałków, które jako pierwsze przyszły mi do głowy.
1. Jazzkantine - Back In Black
Niesamowicie energiczny cover towarzyszący mi codziennie w drodze na uczelnię. Jak dla mnie świetna jazz-funkowa wersja oryginalnego utworu AC/DC.
2. The Roots - The Next Movement
Kocham The Roots, Questlove'a za bębnami, Black Thoughta na mikrofonie. DZIĘKI CI ZA NICH, FILADELFIO!
3. Bootsy Collins - Can't Stay Away
Jeśli Bootsy Collins, to oczywiście gwiazdki. A jeśli gra funk, to pięciogwiazdkowy.
4. Michał Urbaniak - JazzORap
Urbaniak eksperymentuje, łączy style, komponuje niesamowite utwory. Ciekawa jestem, co i jak by tworzył, żyjąc nadal w Polsce.
5. Pink Floyd - Wish You Were Here
Każdy z nas za kimś tęskni, a ta piosenka to dla mnie najpiękniej w muzyce wyrażona tęsknota.
6. Steely Dan - Black Cow
Usłyszałam to w serialu "Ugly Betty" i przez długi czas dręczyło mnie pytanie: "Skąd znam te chórki!?". Odpowiedź przyszła, kiedy włożyłam "O.C.B." Ostrego do odtwarzacza.
7. Boogie Down Productions - You Must Learn
Słuszny przekaz w tekście, do tego fajny bit. Klasyka. Cóż jeszcze można rzec?
8. Jill Scott ft. Common, ‘8 Minutes To Sunrise’
Kolejnym darem Filadelfii jest Jill Scott. Łącząc jej wokal i rap Commona, otrzymujemy bardzo przyjemny featuring.
9. The Fugees - Fu-Gee-La
To chyba moja ulubiona piosenka.
10. J Dilla ft. Pharoahe Monch - Love
Jay Dee, wróć!
Jazzkantine - tego akurat nie znałem. W sensie, Jazzkantine kojarzę tylko z bodajże debiutu, gdzie nie ma żadnych coverów. Zamiast z nich jest za to rap, niemiecki rap, przyjemny niemiecki rap do jazzującego brzmienia. Polecam. The Roots - jedno słowo wystarczająco przedstawi mój stosunek do tego utworu: moc. Bootsy Collins - prawie usnąłem, nudne dość. Michał Urbaniak - szacun dla Urbaniaka, bo zrobił tu coś wielkiego, choć - muszę to podkreślić - jakoś na dłużej mnie nie przyciągnęło. Pink Floyd - Floydzi, tyle na ile ich znam, są zajebiści. Mam nadzieję, że kiedyś znajdę czas i finanse, żeby bardziej zagłębić się w ich twórczość. Steely Dan - ha, faktycznie brzmi znajomo. Utwór zdecydowanie na plus. Boogie Down Productions - nie jaram się. Jill Scott + Common - fajne. "Fu-Gee-La" - jaram się, mój ulubiony numer od The Fugees. J Dilla - dobre!!!
Gustoprześwietlacz: Żmino
poniedziałek, 25 kwietnia 2011 –
08:28
I jak tu wybrać 10 ulubionych kawałków i ładnie je wszystkie opisać? Playlista jest niezwykle różnorodna i w dodatku stale rośnie, niczym cena benzyny i oleju napędowego. Starałem się więc wybrać utwory z róznych gatunków muzycznych, co również nie było łatwe... Ale czego się nie robi dla Lita. Kolejność prawie dowolna.
Depeche Mode - Just Can't Get Enough
Ulubiony zespół znanego DJ-a z pokoju nauczycielskiego przy ulicy Puszkina. Mowa o niejakim Robercie M. Zawsze kiedy DM zabrzmi w szkolnym radiowęźle, wyżej wymieniony wpada do siedziby rozgłośni, okazując swoja radość i uwielbienie dla zespołu. Ja również się ciesze Panie Robercie.
John Frusciante & Josh Klinghoffer - The Afterglow
Były gitarzysta RHCP w odsłonie bardziej elektronicznej. Do towarzystwa z obecnym gitarzystą RHCP. Gorąco polecam całą twórczość Johna. Geniusz w swojej prostocie.
Bonobo - Animals
Jedna z nowości na mojej playliście. Bonobo z genialnej płyty "Black Sands". Mam ciarki na plecach zawsze kiedy słucham tego utworu.
Red Hot Chili Peppers - The Power of Equality
Funkowi Mnisi dobrzy na wszystko. Moim zdaniem "Blood Sugar Sex Magic" jest najlepszym albumem w dorobku RHCP. Niesie w sobie niesamowitą energię o mocnym zabarwieniu funkowym. Ehe ehe.
Papa Roach - Getting Away From Murder
Coś z rockowym pierdolnięciem musi się znaleźć na liście. Zespół, który często gości na moich słuchawkach podczas sprintu do szkoły za 5 ósma. Otrzeźwia z porannego muła i motywuje do zapierdalania. 2 i pół piosenki i jestem na miejscu.
The Knife - Hertbeats
Jednak Szwedzi robią dobra muzykę. Jaram się wokalem tej pani. Z pozdrowieniami dla pewnej małej, rudej osoby.
John Mayer - Believe
Przemytnik bluesowego pierwiastka do muzyki pop. Ze względu na liryczne ballady, posiadacz licznego grona rozhisteryzowanych fanek. Cóż, przynajmniej słuchają dobrej muzyki od jednego z najlepszych gitarzystów bluesowych naszych czsów.
John Scofield - House of the Rising Sun
Kolejny gitarzysta na liście. Tym razem jazzowy. Miałem przyjemność być na jego koncercie w gorzowskim teatrze. Mimo (a może i dzięki?) dużej ilości promili w organizmie muzyka, byłem świadkiem wspaniałej jazzowej uczty. Standard wprost z Nowego Orleanu.
Mt Eden - Sierra Leone
Taaa... Po raz pierwszy zderzyłem się z tym zespołem na osiemnastce u Szulca. To była zaawansowana noc, impreza chyliła się ku końcowi. Petrol i inne substancje psychoaktywne spełniały swoje zadanie, Janek znajdował się już w koszyku z Tesco, a na zdroiszczańskiej ziemi rozbrzmiał dubstep.
Trzecia Be - Jestem zwykłym uczniem maturalnej klasy
Klasa sama w sobie. Gangsterzy z gorzowskiego podziemia maturalnego. Matki chowajcie swoje córki i synów. Cwaniaki z trzeciej Be atakują! Bijący rekordy popularności teledysk uzyskał szerokie poparcie wśród fanów ujemnej delty. Absolutny nr 1 na liście.
Depeche Mode - RZYGAM TYM. Jeśli są jakieś zespoły, których szczerze nienawidzę, to jest to Indios Bravos i Depeche Mode. JF + JK - ciekawe, ciekawe, ale trochę nudnawe. Bonobo - Simonem Greenem też się w ostatnim czasie zajarałem. Z "Black Sands" mam innego faworyta ("Stay The Same", co tam Andreya Triana wyrabia, to nie mam pytań), ale przed "Animals" też mogę tylko chylić czoła. RHCP - fajne, fajne, Red Hoci zawsze spoko, funk zawsze spoko, Kalifornia czasem spoko. Jeśli już Papa Roach, to "Last Resort" albo "Between Angels and Insects". To jest w porządku, ale nie ma pierdolnięcia tamtych hitów... The Knife - tak, Szwedzi robią zazwyczaj dobrą muzykę, ale to mnie jakoś nie porywa, choć głos ładny, serio. Mayer - spoko, acz nic szczególnego. John Scofield - "Dom wschodzącego słońca" zawsze i wszędzie. Jakby ktoś jeszcze tu zawył jak Eric Burdon z The Animals albo przynajmniej jak Kazik... Chociaż, niekoniecznie by pasowało... Mt Eten - spoko, całkiem fajne. "Jestem zwykłym uczniem maturalnej klasy" - zdecydowanie najlepszy numer. Beka. Podpowiem, że to właśnie Żmino rapuje przedostatnią zwrotkę i nie może znaleźć miejsca zerowego w funkcji f(x), bo znów mu wyszła ujemna delta. Szkoda, że to już koniec LO. Chlip, chlip.
Gustoprześwietlacz: Orzech
piątek, 22 kwietnia 2011 –
08:26
10. The Offspring – Orignal Prankster
Kawałek z mojego dzieciństwa. Przypomina mi wspaniałe czasy, gdy rozrabiałem i niezbyt przejmowałem się konsekwencjami moich czynów.
9. Blink 182 – First Date
Wiele osób uważa Blink 182 za "pedalski" punk rock. Ja sądzę inaczej - luźne brzmienia w sam raz na wakacje, w sam raz na nic nierobienie! Poza tym przypominają mi się, dzięki temu kawałkowi, czasy ferii zimowych i zajawki na snowboard.
8. Ten Typ Mes – Sam siedzę tu…
Nad tym numerem zastanawiałem się dosyć sporo. Pochodzi z niesamowicie dobrego albumu "Alkopoligamia: Zapiski Typa", gdzie każdy kawałek mógłby zagościć na tej liście. Zastanawiałem się nad "Wjazdem" czy też "Zdradą", jednak później przypomniałem sobie jakie miałem wrażenia po pierwszym odsłuchu tego utworu. Dodatkowo świetny bit, a także chórki.
7. Smarki Smark – Młoda Foka
Szczęśliwa siódemka należy do Smarka. "Młoda Foka" jest niesamowitą pokazówką umiejętności zarówno Smarka, który stworzył bardzo humorystyczny tekst, jak i Stony, którego bit bardzo mi się spodobał. Piosenka ta potrafi niesamowicie poprawić mi humor!
6. Ortega Cartel – Dobre Czasy feat. Reno
Utwór ten jest już przez niektórych nazywana klasykiem, nie wiem czy nie za szybko, lecz jest naprawdę dobry. Patr00 wysmażył kozacki, chilloutowy bit, który Reno wykorzystał w 100%. W sam raz na nadchodzące pomału wakacje.
5. Dizkret/Praktik feat. Flexxip – "Nie spinaj się"
Piosenka pochodząca z albumu "IQ", bit to cudo, a zwrotki daje trzech czołowych kiedyś MC.
4. Mac Miller – Senior Skip Day
Tuż za podium znajduje się Mac Miller, według mnie zajebisty rookie (rocznik 1992!), który może zdrowo namieszać. Z wyborem kawałka tego artysty miałem też nie lada problem, gdyż jest on dość twórczy i wydał 3 mixtape'y - na każdym znajduje się jakiś kawałek, który niesamowicie mi się podoba. Jednak padło na "Senior Skip Day", do którego nakręcono też zabawny teledysk. Ogólnie mega polecam tego kota!
3. Dr. Dre feat. Snoop Dogg – "Nuthin' but a 'g' thang"
Nie wiem co napisać przy tym kawałku. Dla mnie jest to po prostu magia.
2. Metode Clique – "Fajny Wajb" / Brudne Serca – "Czy na pewno tak chcesz"
Dwa tytuły jednej piosenki. W każdym razie jest to stary numer dwóch gorzowskich raperów z nieistniejącego już składu. Jak dobrze pamiętam to od tego numeru rozpoczęła się moja przygoda z rapem.
1. Jamiroquai – Cosmic Girl
Piosenka, która nigdy mi się nie znudzi. Zasłużone miejsce pierwsze, pamiętam czasy gdy ją puszczali w MTV… I ten klip!
Offspring - nie tylko z Twojego. Klasyk. Gdzieś mój brat ma na kasecie. Blink182 - nie takie złe, nie takie złe, ale mówienie o tym "punk rock" to obraza majestatu. Mes - ma lepsze kawałki, tutaj trochę nudno. "Młoda foka" - wiadomo, mega rzecz, na winylu mam, polecam gorąco. I czemu widelec ciągle tkwi w jej głowie? "Dobre czasy" - pewnie, że klasyk. Wakacyjny klasyk. Dobre czasy, złe czasy, ale leje się bro. "Lavorama" mega album. Może jednak nagrają nową Ortegę? Byłoby super, ale to płonne marzenia, niestety. Dizkret, Praktik, Mes i Blef - nuda... Mac Miller - takie sobie, czym tu się jarać? Dre + Snoop - może być, niech Ci będzie. Brudne Serca - mają lepsze numery, ale dzięki za przypomnienie. Jamiroquai - wiadomo, że mega!
Gustoprześwietlacz: Deliszys
czwartek, 14 kwietnia 2011 –
13:19
Magnetic Man ft Ms Dynamite – Fire
Dynamite lubiłem jeszcze z czasów r'n'b ("Dy-naa-mitee", "It takes more"), ale dzięki temu kawałkowi zauroczyłem się dubstepem. Żadna wielka zajawka, ale jak kiedyś zdam prawo jazdy (kiedyś), to na pewno będę tym katował głośniki. A na tym nagraniu to ponoć Ms pozwoliła sobie odpłynąć i poimprowizować – to widać. Genialne.
Luniz – I got 5 on it
Każdy fajny kawałek nudzi się, jak się go słucha 12 raz pod rząd (też tak robicie?). Każdy zajebisty przestaje być zajebisty gdzieś przy trzeciej dziesiątce, a ten nie znudził mi się, mimo że były dni, że jak kładłem się spać i wstawałem rano, to tylko przy wokalu Yuka. Członek Dream Teamu jeśli chodzi o beat.
Phil Collins – Another Day In Paradise
Jeśli Collins prywatnie jest tak zajebisty jak "na krążku", to podejrzewam, że nigdy nie zacina mu się Internet, kanapka nie spada posmarowaną stroną na podłogę, skarpetki zawsze są do pary i nigdy nie trafiają mu się gorzkie pistacje (ble). Kolejny fajny dzień w raju, co?
Nina Simone – Sinnerman
To jest taki kawałek, że jak zamkniecie oczy to poczujecie: miesiąc sierpień, godzina 19:00, 27 stopni na dworze, lekki wietrzyk we włosach, smak zimnego melona… Ej, też jedziecie białym cabrio po Miami?
The Game – Where I'm From
Szybka podróż do Los Angeles (powiedzmy, że z Florydy mają takie dobre drogi jak my do Szczecina) i mój ulubiony czarny-gangsterski-zły raper. Z tymże Game ma zawsze takie nieco lżejsze kawałki z dobra nutą, to u niego lubię. Poza tym gra w kosza i ma fajną łezkę pod okiem... BWS BWS BWS !!!
Barry White ft Chris Rock – Basketball Jones
Może to dlatego, że kocham koszykówkę, a może dlatego, że czuję się przy tym tak zajebiście wyczilautowany, że nawet C-Rock nie jest w stanie mnie wkurzyć. Z czasów kiedy koszykówka była bliżej jazzu, funku i LSD niż rapu, dziwek i sterydów.
Eric Clapton – Wonderful Tonight
Po prostu "wonderful".
Fugees – Killing Me Softly
Dobrze, że wszystkie słabe wykonania tego utworu w ciągu ostatnich paru lat, jakie miałem nieprzyjemność słyszeć w prawie każdym programie rozrywkowym i na prawie każdym kanale, nie są w stanie zepsuć mi nawet sekundki tego arcydzieła. Lauryn Hill jest jedyną królową czarnego wokalu, zjada Beyonce i Aliyah przy pierwszej lepszej okazji, jedynie Alicie Keys musi trochę dłużej przegryźć. To jest basen nie muzyka, bo przy tym się zwyczajnie płynie, moi mili.
The Police – Every Breath
Najlepszy instrumental wszech czasów, wystarczy?
Afro Kolektyw – Karl Malone
Polski akcent. Nie wiem co jest bardziej zajebiste: bananek w tym (nie boję się tego słowa) teledysku, wada wymowy Afrojaxa, "Malone ma białasa, białas ma imię John. Białas ma także nazwisko Stock-ton", czy może fakt, że w tekście pojawia się sam i we własnej zajebistej osobie Jason Williams.
Magnetic i Dynamite - rozbolała mnie od tego głowa. Pod koniec utworu trochę się wkręca, choć nadal to strasznie okropne brzmi. Luniz - klasyczniej się nie dało? Pięć za to. Phil Collins - nie lubię go zbytnio, ale w sumie spoko. Nina Simone - spodziewałem się bardziej staromodnej wersji, takiej jak ta, nowoczesna mi nie pasi, choć to prawda, do cabrio nadaje się jak znalazł. Game'a nigdy nie lubiłem - zdania nie zmieniam, ale do tła może być. Barry White na plus, Chris Rock na minus, słowem - piosenka nijaka. Eric Clapton - nuda! "Killing My Softly" - mega rzecz, uwielbiam, Fugees zawsze i wszędzie. The Police - nuda, again. Kaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaarl Maaaaaaaaaaaaaaaaaalone. Drugi raz trafia ten utwór do gustoprześwietlacza. I dobrze, bo to znakomity numer!
Najwięksi Małysze wśród muzyków
poniedziałek, 7 marca 2011 –
16:33
Adam Małysz kończy karierę. Ten sam Adam Małysz, który skakał od zawsze. Ten sam, który od zawsze zdobywał trofea. Smutne. Na otarcie łez przygotowałem zestawienie największych Małyszów wśród muzyków. Jesteście ciekawi?Czym musi cechować się muzyk, żeby być idealnym Małyszem wśród muzyków? Przede wszystkim powinien odnosić sukcesy na arenie międzynarodowej. Wypadałoby też, żeby był skromnisiem, grał w reklamach, jadał bułkę z bananem. No i musi mieć wąsy. Wąsy to podstawa. Właściwie, tworząc to zestawienie, kierowałem się jedynie wąsami. Pod uwagę brałem tylko wąsaczy, przez co wielu wybitnych muzyków się tutaj nie załapało, za to jest Krzysztof Krawczyk.
Uprzedzę jeszcze, że to nie jest tak, że twórczość niżej wymienionych muzyków znam doskonale. O części wręcz dopiero co usłyszałem, bawiąc się w mały research. Posiłkowałem się wpisami encyklopedycznymi, to powinno wystarczyć:
George Benson
+ Otrzymał 8 nagród Grammy. Można powiedzieć, że z nagrodami Grammy trochę jest tak jak z medalami Mistrzostw Świata w skokach narciarskich. Małysz ma na koncie 6 takich medali. Patrząc na to matematycznie, to nie Benson powinien aspirować do roli muzycznego Małysza, a Małysz do roli sportowego Bensona. Patrząc na to realistycznie, nie chcę mi się w to wierzyć. Adam Małysz, gdyby chciał, mógłby być nie tylko największym człowiekiem w Drodze Mlecznej, ale też w uniwersum Start Treka. Skoro Pokojową Nagrodę Nobla otrzymał swego czasu Barack Obama, to Małysz powinien otrzymać ich już dziesiątki, choćby za uspokojenie sytuacji przed polskimi telewizorami - kiedy lata Małysz, nikt nie odważy się przełączyć na "Na dobre i na złe" lub "Na wspólnej".- Gdyby Adam Małysz dowiedział się, że zestawiam z jego postacią osobę George'a Bensona, to najprawdopodobniej w pierwszej chwili by się nie obraził, bo to przecież wielki muzyk (choć z drugiej strony nie podejrzewam, żeby prosty skoczek z Wisły w ogóle jazzowego gitarzystę kojarzył). Kiedy jednak Małysz zobaczyłby, jak wygląda wąs, a właściwie wąsik, Bensona, pewnie uśmiałby się do łez. Kiedy przypomniałby o tym sobie podczas oddawania konkursowego skoku na mamucie w Planicy, najpewniej wyciąłby w powietrzu parę salt i piruetów, na koniec lądując na 250. metrze. Kilkuset kibiców w kraju i na świecie padłoby na zawał, Walter Hoffer odwołałby kilka następnych sezonów Pucharu Świata, a sędziowie solidarnie wystawiliby Małyszowi po 21 punktów za styl.
- George Benson został profesjonalnym muzykiem w wieku 19 lat. Małysz pierwsze skoki w Pucharze Świata oddawał, mając lat 16. Ba, od razu zdobył punkty do klasyfikacji generalnej. I kto tu jest większym kozakiem?
Frank Zappa
+ Konkretne wąsiska.+ Człowiek renesansu - nie dość, że muzykował i w dodatku muzykował niebanalnie, to jeszcze bawił się w film, grając, reżyserując, produkując i pisząc scenariusze. Adama Małysza także należy nazwać człowiekiem renesansu. Z dwóch powodów. Po pierwsze, 4-krotny zdobywca Pucharu Świata w skokach to doświadczony aktor, mający na koncie takie kasowe hity jak "Reklama zup Winiary" (4 nominacje do Złotych Globów, w tym za najlepszą rolę pierwszoplanową) oraz "Reklama czekolady Goplana" (Złota Palma w Cannes). Po drugie, Adam Małysz prezesuje Polskiemu Związkowi Sportowców Skromnych i / lub Nieśmiałych.
- Wikipedia says: "Bardzo apodyktyczny, narzucał innym swoją wolę". Jeśli Adam Małysz jest apodyktyczny to o. Tadeusz Rydzyk jest udziałowcem TVN-u. Adam Małysz na zawsze pozostanie w pamięci jako skromny, mający swoje cele, ale nie dążący do nich po trupach, profesjonalista, którego nie da się nie lubić. Można pokusić się o stwierdzenie, że gdyby podopieczny trenera Hannu Lepistoe kiedykolwiek postanowił wystartować w wyborach prezydenckich, to wygrałby je z 99% poparciem. Co z tego, że nie ma pojęcia, czym jest Rada Bezpieczeństwa Narodowego? Przecież on taki sympatyczny i przystojny...
Krzysztof Krawczyk
+ Razem z Małyszem, Bronisławem Komorowskim i - Krzysztof Krawczyk jest honorowym obywatelem Łodzi i Indianapolis. Łódź spoko, ale jeśli pytacie, czy Widzew, czy ŁKS, to powiedźcie wcześniej, komu Wy kibicujecie. Jeśli zaś chodzi o Indianapolis, to niestety, panie Krzysztofie, to miasto przekreśla pana szansę na zostanie największym Małyszem wśród muzyków. Indianapolis leży w Stanach. W tych samych Stanach co Salt Lake City. A w Salt Lake Małysz nie tylko zdobył srebrny i brązowy medal Igrzysk Olimpijskich, ale także się poobijał na zeskoku, a co jak co, ale poobijany Małysz to nie jest to, co tygryski lubią najbardziej.
- Co by nie mówić, Krzysiu Krawczyk to jeden z wielu polskich symboli obciachu. Adam Małysz symbolem obciachu nigdy nie był, nie jest i nigdy nie będzie. Czasem może po nim widać, że to prosty chłopak z tatrzańskiej pipidówy, ale to już nie symbol obciachu, a swój chłop, który może nie ma 168 IQ, ale za to jest Profesjonalistą przez wielkie P.
- Nie żebym miał coś do grubych (byłoby to w moim przypadku szczytem hipokryzji), ale Krzysztof Krawczyk nie może być Adamem Małyszem muzyki, mając nadwagę wypisaną na czole.
Freddie Mercury
+ Wąs pierwsza klasa.+ Czy to nie przypadkiem Freddie Mercury śpiewał, że WE ARE THE CHAMPIONS? Znacie jakiegoś polskiego sportowca, który może śpiewać ten nieśmiertelny przebój bez zająknięcia i bez oddechu armii internetowych hejterów na karku? Bo ja tak. Jest nim Adam Małysz (mimo że nie podejrzewam go o to, że w ogóle potrafi śpiewać).
+ Chudziutki, filigranowy. Gdyby był skoczkiem narciarskim i rozpoczynałby swoją karierę już "po" Małyszu Włodzimierz Szaranowicz najpewniej nazwałby go nowym Adamem Małyszem skoków narciarskich. Jest wysoce prawdopodobne, że również nazwałby Mercury'ego "fighterem".
- Freddy Mercury otwarcie mówił o tym, że jest biseksualistą. Nie żebym cokolwiek miał do osób o innej niż heteroseksualna orientacji seksualnej, ale jeśli już szukamy największego Małysza wśród muzyków, to dążymy do wzorca. Małysz o niczym otwarcie nie mówi. Chyba że o zakończeniu swojej kariery.
Jimi Hendrix
+ Wąsy są? Są.+ Najwybitniejszy gitarzysta w historii. Miło nam się robi, gdy Adama Małysza nazywa się najwybitniejszym skoczkiem narciarskim od chwili narodzin Chrystusa. Wprawdzie jest to trudne do ustalenia w sposób obiektywny, ale... Jeśli nie Małysz jest tym "naj", to kto? Ten fiński striptizer? Wolne żarty.
- Urodził się w Seattle. Seattle leży całkiem blisko i brzmi niebezpiecznie podobnie jak Salt Lake City. A Salt Lake City nie lubimy.
- Zmarł w wieku 28 lat. W wieku 28 lat Adam Małysz miał krótką przerwę w zdobywaniu trofeów. Ogólnopolska prasa pobrzękiwała coś o kryzysie wielkiego skoczka, wielu nawet przestawało w niego wierzyć, ale jurny Polak jeszcze nie raz i nie dwa zagrał niedowiarkom na nosie. Istnieje kilka hipotez dotyczących śmierci Hendrixa. Jedna z nich mówi, że była ona spowodowana udławieniem się własnymi wymiocinami oraz zatruciem barbituranami. Nie mam zielonego pojęcia, czym są barbiturany, ale nie potrafię sobie wyobrazić, żeby Adam Małysz z życiem pożegnał się w tak idiotyczny sposób. Gdy Małysz umrze, będzie miał 115 lat. Będzie też opłakiwany - prezydent zarządzi dwutygodniową żałobę narodową, TVN24 przez 3 miesiące nie będzie poruszać innego tematu, a wnuk kardynała Dziwisza zaproponuje pochówek na Wawelu.
Prince
+ Prince w swoim dorobku ma setki opublikowanych utworów. Tajemnicą poliszynela jest to, że dużo więcej kawałków urodzony w Minneapolis muzyk nagrał i schował głęboko w szafie, nigdy ich nikomu nie pokazując. Coś jak Małysz - setki oddanych skoków w konkursach i kilka razy więcej na treningach. Różnica jest taka, że skoki treningowe Małysza widział Polo Tajner - idealny, jedyny słuszny kandydat na maskotkę ew. Zimowej Olimpiady w Zakopanem.- Taki wąsik jak Prince Małysz nosił już w przedszkolnej grupie "starszaków". Inni chłopcy z małego Adasia się trochę podśmiewali, lecz dziewczynki były jego. Małysz pierwszy i nie ostatni raz pokazał tym samym światu, kto jest szefem.
- Wg Wikipedii Prince "zaliczany jest do największych ekscentryków rockowych". Małyszowi do ekscentryzmu daleko. Tak jak do innych -izmów: alkoholizmu, materializmu i dodupizmu. Jedynym -izmem, z którym Małysz się mocno zaprzyjaźnił, był, jest i będzie profesjonalizm.
Carlos Santana
+ Swoją przygodę z muzyką zaczynał od skrzypiec. Dopiero później został gitarzystą. Adam Małysz również nie od razu - Carlos Santana jest Latynosem, nikt nie zaprzeczy. Widział kto kiedy Latynosa na śniegu? Ja widziałem jedynie "reggae na lodzie" i było to bardzo śmieszne. A Adam Małysz nie jest śmieszny. Nie jest też Latynosem i nie słucha reggae.
- Carlos Santana wypłynął podczas festiwalu w Woodstock. A Adam Małysz? Coś mi się wydaję, że on nigdy nie był nawet w Kostrzynie nad Odrą...
Kakofoniks
+ Zabawny bard mógłby Małysza uczyć sztuki zapuszczania wąsa. Tak jak cała wioska niezwyciężonych Galów, w której bardziej dziwiło to, że galijskie niewiasty i galijskie dzieciaki nie noszą wąsów niż na odwrót.+ Skoczek z Wisły nigdy nie stosował środków dopingujących. Kakofoniks również nie należał do tych, którzy wpadali w odmęt Magicznego Napoju. Różnica między oboma panami jest jednak taka, że ten pierwszy nie sięgał po dopalacze, gdyż nie chciał. Ten drugi natomiast bardzo chciał, ale nikt go nie częstował. Istniało w końcu zagrożenie, że zacznie śpiewać.
- Jeśli Adam Małysz miałby być Kakofoniksem skoków narciarskich, to Małysza cenilibyśmy nie za zwycięstwa, a za te nieliczne chwile w jego życiu, w których nie skacze. Czyli za pasjonujące rozmowy z dziennikarzami i występy w reklamówkach. Jakie to szczęście, że Małysz jest jednak Małyszem.
- Kakofoniks to, mimo wszystko, postać fikcyjna. Adam Małysz postacią fikcyjną nie jest. Choć z drugiej strony, patrząc na to w jakich warunkach i w jakim państwie przyszło mu rozwijać swój talent, czasem zastanawiam się, czy aby na pewno Adam Małysz istnieje, czy nie jest tylko jakąś 38-milionową halucynacją, będącą efektem ściśle tajnej akcji Urzędu Ochrony Państwa albo innego WSI.
Poznaliście wszystkich kandydatów. Początkowo chciałem sam wybrać największego muzyka wśród Małyszów Małysza wśród muzyków, ale stwierdziłem, że byłoby to dużym nadużyciem. Jedna osoba decydować ma o przyrównaniu do dobra narodowego, jakim jest Adam Małysz? Nie można na to pozwolić. Przygotowałem zatem ankietę, w której każdy może ocenić, kto najbardziej zasługuje na miano największego Małysza wśród muzyków. Do dzieła!