Gustoprześwietlacz: Niedźwiedź
Miś zazdrościł kociakowi muzycznego gustu i zaprezentował swój. Kto by pomyślał, że niedźwiedzie słuchają tyle rapu? Aha, zwierzyniec nie powiedział ostatniego słowa. Jeszcze jakiś mieszkaniec lasu (a właściwie bagien / zbiorników wodnych) tutaj najprawdopodobniej zagości.
Wybranie 10 piosenek okazało się naprawdę zajebiście trudne, wiec ograniczyłem się do jednego, najczęściej słuchanego gatunku - rapu. Proszę o nie słuchanie tych piosenek na jakiś pierdzących głośniczkach albo, co gorsza, na samym laptopie. I nawet przy ograniczeniu do jednego gatunku ciężko było wybrać 10. Dobrze, że można tylko jedną piosenke jednego wykonawcy, to ułatwiło zadanie. Ale i tak wiele świetnych rzeczy musiałem pominąć
10. Fat Pat- Tops Drop
Piosenka znaleziona zupełnie przypadkiem, DOBRY G FUNK! Niestety gruby Patryk zginął niedługo po wydaniu tej piosenki.
9. Redman- So Ruff
(Początek trochę inny niż na albumie)
Klasyczna płyta, dobrze bujające bity i świetne rapy Reda. Płytę zdobyłem zamieniając się z kolegą na “Jazzurekcję” O.S.T.R.-a. Po prostu skorzystałem z głupoty. Kolega żałuje do dziś.
8. Hemp Gru- Dr Joint
Mimo że zwrotka Żarego odstaje od reszty, świetny kawałek, a Dr Joint to zdecydowanie NAJLEPSZY LEKARZ NA ŚWIECIE. A dla wszystkich cieciów malinowych, co bluzgają na Hemp Gru albo uważają za zespół debili, bo nagrali "Nienawiść" - chuj wam w dupę. Co to w ogole za debilna moda na hejtowanie ulicznego polskiego rapu? Czasem przez ludzi, którzy potrafią docenić Big L-a, Notoriusa, ale już słuchanie HG to dla nich wstyd. Nie lubią HG też często ludzie, którzy wygłaszają ambitne sądy w stylu "z rapu to tylko O.S.T.R. i Eldo", bo lubią skrzeczenia O.S.T.R.-a na nowych płytach, w przerwach między słuchaniem syfów w stylu "Piła Tango". A jak kogoś ten kawałek nie przekonuje, to niech poszuka "Któregoś dnia".
7. Gangstarr - Right Where You Stand
Mistrzowska forma Premiera, elegancko Guru. Nic więcej nie mogę powiedzieć poza to, że ta piosenka jest zajebista.
6. Ten Typ Mes- 25
Można nie lubić "image" Mesa, sądzić, że robi z siebie cholera wie kogo (ja tak nie uważam) i jeszcze kilka zarzutów, ale jest moim zdaniem nr 1 wśród polskich raperów. W wersji z płyty jest jeszcze 3 zwrotka, która do singla by nie przeszła.
5. Nas - New York State of Mind
Coś Nasa i coś z "Illmatica" musiało polecieć - wygrało z "Represent". Cała płyta zdecydowanie warta przesłuchania, jedna z najlepszych jakie wyszły w rapie, kwintesencja nowojorskich brzmień itd. Można się nad tą płytą tylko zachwycać albo się nie znać na rapie.
4. Dead Prez- Mind sex
Dead Prez to zespół murzynów, co by świat zbawiali, a szczególnie czarną społeczność. Z niektórymi tekstami można się u nich mocno nie zgadzać, niektóre ciekawe, bądź co bądź bdb zespół, z ciekawym brzmieniem. A tutaj piosenka w klimacie romantycznym, chociaż zdecydowanie niesztampowym. Rozwijajcie swoje umysły dziewczyny, żeby można było z wami mind sex uprawiać. To o tej piosence wspominał Małpa.
3. Devin the Dude- What I Be On
Świetny kawałek, a Devin to chyba najsympatyczniejszy i najbardziej zdystansowany do siebie z murzyńskich raperów, których zachowanie często wskazuje na to, że mają jakieś kompleksy albo są przewrażliwieni na swoim punkcie.
2. The Beatnuts - Se Acabo
The Beatnuts to chyba najbardziej niedoceniony zespół w rapie w ogóle, co świadczy tylko o tym że większość ludzi ma chujowy gust. Nikt chyba nie ma takiej ręki do sampli jak Psycho Les i Ju-Ju. No i tutaj też ciężko było wybrać, Beatnutsów polecam każdemu.
1. Dilated Peoples – Worst Comes To Worst
W tej piosence wszystko jest zajebiste, po prostu.
Fajnie, hip-hopowo. Gruby Patryk musi być spoko ziomkiem. Rredman może i też, ale jakoś się nie jaram. Tak samo jak Hemp Gru, a przynajmniej tym numerem. Gangstarr niszczy, tego wcześniej nie słyszałem, bo mało wyedukowany jestem, ale nie zmieniło to tego, że regularnie oddaję hołd "Moment of Truth". Mes - wiadomo, mega raper, choć sam wolę 2 pozostałe single z "Zamachu..." lub ew. "Plac Zbawiciela cz. 1". Nas całkiem spoko, Dead Prez super, a Devin taki sobie. Co do Beatnutsów to fakt, zajebisty sampel, od razu mi się spodobało. Dilated Peaoples jak najbardziej na plus!
Podsumowanie 2010, cz. V - kolaż
Nas i Damian Marley pokazali jak łączyć muzyczne światy. Nagrali album dla wszystkich - "ziomali", "rastuchów", ale też tych, którym wystarczy że "radio ładnie gra". (Marcin Flint) Jest to udany eksperyment, który może dać początek nowej potędze. Był już mix z popem, rockiem i metalem, bluesem i jazzem, czas teraz na prawdziwy come back do korzeni rapu, które dogorywają ponoć na biednej Jamajce, a nie w grobie z Magikiem. Mówię o prawdziwym zjednoczeniu, nie o "jak to polisman przeszukuje mnie" w wersji murzynieckiej. (Sieah)
Nas & Damian Marley - Distant Relatives (2010)
Nas & Damian Marley
Distant Relatives
Universal, 2010
4.0
Nie powiem, czekałem na "Distant Relatives". Czekałem długo, bo Nas z Damianem Marleyem wciąż przekładali premierę swojego albumu. W końcu, doczekałem się. Ba, nawet się nie rozczarowałem, a wręcz przeciwnie! Wspólny projekt obu panów stał się dokładnie tym, czego się spodziewałem. Miała być prawdziwa bomba i jest prawdziwa bomba.
Zresztą, jakże bym mógł przewidywać inaczej? Przecież doskonale pamiętam znakomite "Road to Zion" z "Welcome to Jamrock". Tam pomiędzy Nasirem a Junior Gongiem wręcz iskrzyło. Tu jest to samo. Nieee, wróć... Tu jest jeszcze lepiej! Prawdziwa chemia między nowojorskim MC a synem legendy reggae - rap Nasa do wokalu Damiana pasuje idealnie. Gdybym musiał wybierać, powiedziałbym, iż to drugi z wymienionych jest tu postacią dominująca. Pozwólcie, że powtórzę: tylko wtedy, jeśli byłby to mus. W innym wypadku, postawiłbym pomiędzy nimi po prostu znak równości. Nie muszę chyba zaznaczać, że korzystnie na odbiór materiału wpływa też to, iż obaj czasem uzupełniani są przez śpiew Joss Stone, głos Stephana Marleya bądź nawijkę Lil' Wayne'a?
Muzycznie też jest moc. Więcej reggae, mniej hip-hopu, sporo patentów, nawiązujących do kraju przodków Nasira i Damiana - Afryki. Choćby jakieś takie bębny, używane potencjalnie przez dzikie plemiona w sercu sawanny / dżungli / pustyni (wyobraźnia teraz mnie ponosi, ale kumacie klimaty). Ogólnie rzecz ujmując, "Distant Relatives" jest bardzo melodyjne i przebojowe. Potencjał hitowy drzemie właściwie w każdym z utworów - nic tylko szturmować Billboard i inne takie wynalazki.
Poprzedni wpis, o rockowej odmianie Fisza i Emade, rozpocząłem od płomiennej nadziei, że był ich to jednorazowy wyskok. W przypadku tego projektu myślę całkowicie odwrotnie. Chciałbym, żeby Nas z Damianem Marleyem jeszcze kiedyś się spotkali i pomuzykowali trochę - nie tylko w ramach okazjonalnych występów scenicznych, niosących pomóc Czarnemu Lądowi, ale również na potrzeby kolejnych poczynań studyjnych. Byle od ogłoszenia prac nad nową płytą do jej premiery znów nie minęło tyle czasu. Drugi raz tak długiego oczekiwania nie zdzierżę!



